رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • سه شنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۷
  • الثلاثاء ۱۱ ربيع أول ۱۴۴۰
  • 2018 Tuesday 20 November

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • شنبه ۱ مرداد ۱۳۹۵ - ۱۳:۲۹
  • کد خبر : 1000
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : کیمیایی به نام امیدواری

امروز بیش از هر چیز به امید به آینده نیازمندیم، امید به فائق آمدن بر مشکلات، امید به اصلاح خود، امید به اصلاح جامعه، امید به فردای بهتر و امید به صلحی فراگیر از عمق وجود آدمیان تا پهنه گسترده هستی و این کیمیایی است که هر یک از ما و درنهایت جامعه ما محتاج آن است…

امروزه از هر سو مردم در معرض آماج الگوهایی قرار دارند که می‌تواند تهدیدی برای حرکت فعال آن‌ها زندگی باشد؛ انتشار اخبار منفی اختلاس‌ها و فیش‌های نجومی تا جنایات داعش و کشتار و نابرابری در سراسر دنیا و فساد و ناامنی در جامعه ازجمله این موارد است. اگرچه اطلاع از اوضاع روز بسیار مهم و ضروری است اما تکرار مکرر آن‌ها آسیب‌های جدی بر روان و فکر هریک از افراد جامعه خواهد گذاشت. تغییر الگوهای روابط افراد در جامعه نیز بر حس تنهایی آدم‌ها می‌افزاید و آن‌ها را در مقابل تهدیدات روانی آسیب‌پذیرترمی سازد.
در این نوشتار در پی اثرات پدیده‌ای تحت عنوان عادت ایرانیان در انتقال اخبار ناگوار نیستیم اما ذکر این نکته ضروری است که امروز جامعه‌ای ما به امید و پویایی نیازمند است. تسری شادی و حرکت، امید و سازندگی بیش از هرزمان دیگری برای جامعه ضرورت دارد. آنچه می‌تواند تهدیدی جدی برای هریک از افراد تلقی شود روحیه یاس و نومیدی است که فرد و جامعه را به‌جای پویایی در ورطه سکون و رکود خواهد انداخت. هریک از ما امروز بیش از هر چیز به امید به آینده نیازمندیم، امید به ساختن آینده، امید به فائق آمدن بر مشکلات، امید به اصلاح خود، امید به اصلاح جامعه، امید به فردای بهتر و امید به صلحی فراگیر از عمق وجود آدمیان تا پهنه گسترده هستی و این کیمیایی است که هر یک از ما و درنهایت جامعه ما محتاج آن است ازاین‌رو باید کوشید تا از پذیرش الگوهایی رفتاری و بینشی که ما را در این مسیر تقویت خواهد کرد گام برداشت.
در بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدم
سرزنش‌ها گر کند خار مغیلان غم مخور

***

تجاری شدن آموزش و سرمایه اجتماعی
سرمایه اجتماعی بر پایه اعتماد اجتماعی و نهادی، حضور و تأثیرگذاری نهادهای مدنی عبور از فردگرایی به سمت مطالبه منافع جمعی شکل می‌گیرد.
پایه اعتماد اجتماعی بر اخلاق‌مداری جامعه قرار دارد و میزان اعتماد نهادی نتیجه اندرکنش میان افراد و نهادهای مسئول جامعه است. رنگ باختن ارزش‌های اخلاقی به‌عنوان چارچوب‌های داوطلبانه‌ای که فرد برای خود برمی‌گزیند اعتماد اجتماعی را تهدید می‌کند. عدم پاسخگویی مناسب نهادهای مسوول به مطالبات مردم و عدم تأمین خواسته‌های جامعه بنای اعتماد نهادی را ویران خواهد کرد.
در کنار چنین فضایی نبود نهادهای مدنی پرسشگر، امکان نقد منصفانه را در جامعه از بین خواهد برد. سازمان‌های مردم‌نهاد مستقل و احزاب، رسانه‌های آزاد همگی در صیانت از سرمایه اجتماعی تأثیرگذارند.
درنهایت باور به حفظ و حراست از جامعه و تلاش در جهت رشد و توسعه آن‌یک ضرورت انکارناپذیر در مسیر بقا و رشد هر جامعه ایست. حس مشترک به یک واقعیت مشترک به نام جامعه، هرقدر در میان کنشگران آن جامعه بیشتر باشد بروز رفتارهای مسئولانه افراد در جامعه را بیشتر خواهد کرد و نبود آن زمینه فردگرایی افسارگسیخته را فراهم می‌کند.
در اینجا موضوع تجاری شدن آموزش نیز ریشه در کاهش سرمایه اجتماعی دارد و نمونه‌های دیگر آن را در سایر مشاغل و حرف نیز می‌توان یافت. آموزش‌وپرورش یکی از زیرساختی‌ترین بخش‌های هر جامعه است که آینده هر جامعه‌ای درگرو کاراملی آن است اما تحلیل در ست هر دستگاهی با بررسی دقیق سیستم های مؤثر بر آن امکان‌پذیر است و سیستم آموزشی نیز از این قاعده مستثنا نیست اگرچه بررسی مسائل اختصاصی این حوزه ضروری است اما برای نیل به نتایج دقیق تحلیل شرایط کلی حاکم بر جامعه نیز الزامی است که سرمایه اجتماعی از بنیادی‌ترین مباحث این حوزه است.

****

ما چگونه ما شدیم؟
چرا ما درمانده‌ایم؟
دو جمله فوق عنوان کتابی است از دکتر صادق زیباکلام که در آن می‌کوشد ریشه عقب‌ماندگی در ایران را از میان مباحث تاریخ تحلیلی ایران معرفی کند. این کتاب با اشاره به شرایط اقلیمی کشور چنین بیان می‌کند که در چنین اقلیم خشکی ساختار ایلی وجه غالب اجتماع در ایران بوده است و همواره تاریخ ما صحنه رویارویی ایلات بوده است؛ به عبارتی ایل قوی‌تر جای یک ایلِ رو به اضمحلال را گرفته است. وی نظام ایلی را مستعد شکوفایی و پدیده‌های مدنی نمی‌شناسد ازاین‌رو، علاوه بر تأثیر دست‌به‌دست شدن مدام قدرت در میان ایلات و عشایر در عدم پیشرفت جامعه، نوعی گرایش به تمرکز در جامعه و درنتیجه بروز زمینه استبداد فراهم می‌شود.
چنین رویکردی می‌تواند مبنایی برای تحلیل ریشه‌های بسیاری از پدیده‌های اجتماعی ازجمله استبداد، تمرکزگرایی، عدم ثبات موقعیت افراد در جامعه، گرایش به حفظ موقعیت با ترفندهای مختلف، تملق، فردگرایی، منفعت‌طلبی و … باشد.
این کتاب با نگاهی تحلیلی به تاریخ و طرح موضوعات جغرافیای سیاسی، کوششی ارزشمند برای نشان دادن ریشه مشکلات در درون دارد و یک سووال را مطرح می‌کند که چه بر سر ما آمد که زمینه استیلای استعمار بر کشور ما مهیا شد؟ و چرا ما این‌گونه‌ایم؟ سؤالاتی بسیار مهم که هر انسان وطن‌دوستی در پی یافتن پاسخ آن‌هاست.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...