رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۷
  • الأحد ۱۰ صفر ۱۴۴۰
  • 2018 Sunday 21 October

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • دوشنبه ۱۰ مرداد ۱۳۹۵ - ۱۲:۴۳
  • کد خبر : 1040
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : اگر من مدیرعامل بانک شوم چقدر اختلاس می‌کنم؟

همه ما عنوان دزدی را یک عنوان مجرمانه می‌دانیم ولی افرادی که از طرق نامشروع به مال‌اندوزی می‌پردازند همیشه به‌عنوان افرادی زرنگ، تیز و باهوش ستایش می‌شوند. این موضوع نشان می‌دهد که هیچ‌کدام از ما در ذات خویش با دزدی مشکلی نداریم بلکه فقط از اینکه دیگران دزدی کنند و مبادا چیزی برای ما باقی نماند نگران هستیم.

این سخن حکیمانه حضرت مولانا وصف‌ حال و شرح بسیاری از پریشانی‌های ماست که می‌فرمایند؛ گر حکم شود که مست گیرند/ در شهر هر آنچه هست گیرند.
این بدان معنی است که ما خود اهل هر دوزوکلک و دروغ و ریایی هستیم ولی نه‌تنها هیچ‌وقت عیب و عار خود را نمی‌بینیم بلکه همیشه عیب دیگران را در بوق و کرنا کرده و به نحوی با یادآوری معایب و مشکلات دیگران معایب خودمان را پنهان می‌کنیم. شاید بکار بردن فرافکنی تعریف مناسبی برای این رفتارهای ما باشد.
دکتر محمود سریع‌القلم در یادداشتی نوشته بود؛ «روحانی، احمدی‌نژاد، خاتمی، رضا پهلوی، هاشمی رفسنجانی هیچ فرقی ندارند وقتی من عوض نشوم؟! خاتمی و هاشمی و احمدی‌نژاد و روحانی و … چه فرقی دارند وقتی ما خودمان مردمان آگاه و درستی نیستیم؟»
در موضوع مفاسد اقتصادی اعم از اختلاس‌های چند هزارمیلیاردی، فیش‌های حقوقی کلان مدیران نهادهای دولتی و … اقشار و آحاد مختلف جامعه ایرانی در محافل، سخنرانی‌ها، نوشتار و جستارهای گوناگون و متعدد به‌گونه‌ای در مورد فاسد بودن و دزد بودن متهمین (مجرمین) اظهار نظر می‌کنند که انگار خود تابه‌حال مرتکب هیچ خطا و کج‌رفتاری نشده‌اند؛ اما اگر هرکدام از ما اندکی در رفتار و کردار خود تأمل‌کنیم هزاران خطای بزرگ و کوچک را می‌یابیم که به‌سادگی از کنار آن‌ها رد می‌شویم. به‌عنوان مثال؛
از پیاده‌روهای هر خیابانی که عبور می‌کنیم هیچ مغازه‌ای را نمی‌بینیم که با چیدمان کالاهای خویش حداقل یک تا دو متر به داخل پیاده‌رو تعرض نکرده باشد. یک جنس مشابه را در هر تعداد مغازه‌ای قیمت کنید به همان تعداد قیمت‌های متفاوت خواهید شنید؛ حتی بعضی از فروشنده‌ها بسته به وضعیت ظاهری خریدار قیمت‌ها را بالا و پایین می‌برند. البته می‌توان مواردی از قبیل کلاه‌برداری و کم‌فروشی و … را نیز به این موضوع اضافه کرد. فردی که این‌چنین از افراد دیگر دزدی می‌کند چنانچه در منصبی قرار گیرد و منابع مالی در اختیارش باشد چه خواهد کرد؟
یک پزشک که تمام مهروموم‌های تحصیل خویش از بیت‌المال و پول مالیات و … استفاده کرده است پس از اتیان سوگند بقراط در کمال خونسردی از بیماران خویش طلب رشوه می‌کند؛ آن‌هم بیماری که در حال درد و رنج کشیدن بوده و یا ممکن است در حال مرگ باشد. البته این دسته سوای افرادی از همین صنف هستند که به تجارت و بیزنس و ساخت‌وساز روی آورده‌اند. چنین افرادی اگر وزیر و مدیرعامل شوند به تصور شما آن زمان چه خواهند کرد؟
همه ما شنیده‌ایم که مسند قضاوت کرسی پیامبر بوده و قاضی در جای پیامبر به داوری میان مردم می‌پردازد اما چند روز پیش سخنگوی قوه قضاییه اعلام کرد که ۱۸ نفر از قضات به دلیل فساد از کار برکنار شده‌اند. این فساد چه اخلاقی باشد چه مالی خللی به اصل موضوع وارد نمی‌کند. اگر چنین افرادی در مناصب بالاتر کار می‌کردند چه اتفاقی می‌افتاد؟
اگر انگیزه افراد متقاضی نمایندگی شوراهای محلی و مجلس شورای اسلامی از ورود به این حوضه پرسیده شود بالاتفاق بانگ خدمت به مردم برمی‌آورند؛ اما همین افراد میلیاردها تومان برای رسیدن به کرسی نمایندگی هزینه می‌کنند درحالی‌که تمام حقوق چهار سال نمایندگی به یک میلیارد هم نمی‌رسد، گذشته از اینکه باید پرسید این چه خدمتی است که خادم برای ادای آن بیشتر از یک میلیارد تومان هزینه می‌کند؟ به‌راستی اگر این خادمین وزیر و مدیرعامل بانک‌ها شوند چند گل به دروازه تیم خویش می‌زنند؟
مواردی که شرح آن‌ها رفت فقط چند مورد اندک از حجم گسترده تخلفاتی است که همه ما به‌گونه‌ای در آن‌ها شریک هستیم و دردناک‌تر از همه آن‌ها بی‌تفاوتی ما در قبال اتفاق افتادن این مسائل در زندگی روزمره است. جالب است که همه ما عنوان دزدی را یک عنوان مجرمانه می‌دانیم ولی افرادی که از طرق نامشروع به مال‌اندوزی می‌پردازند همیشه به‌عنوان افرادی زرنگ، تیز و باهوش ستایش می‌شوند. این موضوع نشان می‌دهد که هیچ‌کدام از ما در ذات خویش با دزدی مشکلی نداریم بلکه فقط از اینکه دیگران دزدی کنند و مبادا چیزی برای ما باقی نماند نگران هستیم. ضرب‌المثل معروف «مرگ خوب است ولی برای همسایه» وصف‌الحال چنین موضوعی است. حال هرکدام از ما اندکی در رفتار خویش تأمل‌کنیم و ببینیم در روز چقدر از دیگران دزدی می‌کنیم؟ اگر منابع بیشتری در اختیار ما قرار گیرد آیا به همان میزان دزدی ما نیز بیشتر خواهد شد؟ اگر ما مدیرعامل یک بانک شویم چه میزان اختلاس خواهیم کرد؟ با این تفاصیل و تعاریف، شاید میزان فساد ما بیشتر از افرادی همانند، جزایری، خاوری و بابک زنجانی و … باشد.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...