رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • جمعه ۲۷ مهر ۱۳۹۷
  • الجمعة ۸ صفر ۱۴۴۰
  • 2018 Friday 19 October

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • شنبه ۱۲ شهریور ۱۳۹۵ - ۱۳:۳۹
  • کد خبر : 1148
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : سینمادر کردستان

هنر هفتم یا سینما از همان روزهای آغاز به کار، توانست به دلیل جذابیت‌های خاص خود، به‌سرعت به صنعتی سودآور در کشورهای صاحب سینما تبدیل شود. ولی این صنعت در کنار چندین صنعت دیگر هنوز در ایران نتوانسته جایگاه خود را به دست آورد. در ایران و در یک وهله زمانی کوتاه سینما از فروش […]

هنر هفتم یا سینما از همان روزهای آغاز به کار، توانست به دلیل جذابیت‌های خاص خود، به‌سرعت به صنعتی سودآور در کشورهای صاحب سینما تبدیل شود. ولی این صنعت در کنار چندین صنعت دیگر هنوز در ایران نتوانسته جایگاه خود را به دست آورد. در ایران و در یک وهله زمانی کوتاه سینما از فروش بالایی برخوردار بوده و سرمایه‌گذار به‌راحتی در این زمینه سرمایه‌گذاری کرده است اما زمانی هم سینماداری از حیث درآمد به‌هیچ‌وجه مقرون‌به‌صرفه نبوده است؛ بنابراین و بر اساس همین نوسانات در سینما می‌توان گفت که سینما در ایران صنعت پررونقی نیست. مردم، سینمادار و سینماگر سه ضلع یک مثلث هستند که ساخت فیلم و گیشه را به هم وصل می‌کنند و رونق سینما یعنی رضایت هر سه ضلع؛ اما متأسفانه در ایران اضلاع این مثلث متصل نبوده و مثلث در حال ازهم‌پاشیده شدن است. استان کوردستان هم از این قاعده مستثنا نبوده و سینما در این استان نیز از رونق چندانی برخوردار نیست. با اندکی توجه به وضعیت سینما در کوردستان، به‌خوبی می‌توان دریافت که تنها در دو شهر سنندج و مریوان و به شکل مستقل، مکانی بنام سینما وجود دارد و در شهرهای قروه، بیجار و بانه نیز در مجتمع‌های اداره ارشاد فیلم اکران می‌شود اما در سایر شهرهای کوردستان یعنی سقز، دیواندره، کامیاران، دهگلان، سروآباد و تمامی شهرهای نوظهور کوردستان سینما وجود ندارد. در کوردستان سینماگران حرفه‌ای و خوبی از دیرباز تا به امروز مشغول به فعالیت بوده و هستند به‌طوری‌که در تمامی شاخه‌ها یعنی کارگردانی، بازیگری، تصویربرداری و… افراد توانمند و شناخته‌شده در عرصه ملی و بین‌المللی در حال عرضه محصولات خود می‌باشند و توانسته‌اند علیرغم کمبود شدید امکانات، توانایی خود را به جهانیان ثابت کنند. به‌جرئت می‌توان گفت که در بسیاری از فستیوال‌های منطقه محصولات فرهنگی کوردستان حضورداشته و دارد و اگر اخبار سینمایی را پیگیری نمایید خواهید شنید که هنرمندان این دیار نجیب و با اصالت، موفق به کسب جوایزی ارزنده شده و توانسته‌اند این استان فرهنگی را بیشتر و بهتر معرفی کنند. نبود سینما در اکثر شهرهای این استان مشکل بزرگی است اما مشکل بزرگ‌تر، آن است که در شهرهای دارای سینما نیز، شوربختانه در بسیاری از سانس‌های اکران فیلم، تعداد مخاطب‌های نشسته بر صندلی سینما کمتر از انگشتان دست می‌باشد؛ شاید شما خواننده محترم این مطلب معتقد باشید که قیمت بلیت گران است، فیلم‌های خوب اکران نمی‌شود و یا کیفیت سالن سینما پایین است اما هیچ‌کدام از دلایل گفته‌شده نمی‌تواند مانعی برای نرفتن به سینما باشد چراکه اگر یک خانواده چهار نفره در هرماه یک‌بار بخواهند به سینما بروند مبلغ پرداختی برای خرید بلیت بیست هزار تومان می‌باشد که در مقایسه با مبالغ خرج شده در طول ماه در همین خانواده بسیار ناچیز است و با توجه به این نکته که بسیاری از فیلم‌های اکران شده در سینماهای کوردستان به‌طور هم‌زمان با سینماهای بزرگ کشور اکران می‌شود و دارای تنوع خوبی می‌باشد پس نمی‌توان گفت که دلیل استقبال کم مردم از سینما در کوردستان این است که فیلم‌های اکران شده خوب نیستند و یا با ذائقه مخاطب همسویی ندارد و چون سینماهای کوردستان چند سالی است که نوسازی و یا ساخته‌شده‌اند و ازلحاظ کیفیت دارای کیفیتی نسبی می‌باشد؛ پس کیفیت پایین سالن‌های سینما هم دلیل عدم مراجعه مردم به سینما نیست. وقتی با تک‌تک افراد هم‌صحبت می‌شوید درصد بالایی در قالب حرف، سینما رفتن را دوست دارند اما در عمل چند سال یک‌بار هم به سینما نمی‌روند. در تمام دنیا سینما رفتن بیشتر از آنکه یک فعالیت فرهنگی باشد، یک رفتار اجتماعی است اما در بین اکثر مردمان این دیار، سینما رفتن نه فعالیت فرهنگی محسوب می‌شود و نه به رفتار اجتماعی تبدیل‌شده است. بسیاری از سینماگران باور دارند که سینما رفتن باید به رفتار اجتماعی تبدیل شود و این زمانی اتفاق می‌افتد که نیاز به سینما رفتن در جامعه احساس شود و این احساس زمانی در جامعه به وجود می‌آید که با تبلیغات، سینما به‌عنوان یک پاتوق فرهنگی، اجتماعی و تفریحی در بین مردم جا بیافتد اما تبلیغات در انحصار صداوسیما قرار دارد و متأسفانه در حوزه سینما تبلیغاتی بسیار کم صورت می‌گیرد و اگر تبلیغات برای سینما چه از طریق شبکه‌های ملی و چه از طریق شبکه اصالت و فرهنگ، به‌اندازه تبلیغات چیپس و پفک و رب گوجه صورت می‌گرفت، رفتن به سینما به رفتار اجتماعی بدل شده و چرخ این صنعت، بدون وقفه در حال چرخش می‌بود. به‌طورکلی در دهه شصت و زمانی که بسترهای لازم برای سینما در حال شکل گرفتن بود، در سینما تنها به دنبال انتقال عرفان بودند درحالی‌که سینما یک سرگرمی سالم و مناسب است و باید تمام تلاش‌ها در این راستا باشد که جنبه تفنن و سرگرمی سینما رفتن تقویت شود تا اضلاع این مثلث دوباره به‌هم‌پیوسته و شاهد رونق سینما باشیم.
بیایید به سینما به‌عنوان یک سرگرمی فرهنگی و مناسب برای خانواده، نگاه ‌کنیم، سالن سینما، قیمت بلیت، کیفیت فیلم و بهانه‌های ازاین‌دست را فراموش کرده و با یاری همدیگر کمک کنیم تا حال سینمای کوردستان خوب شود، یادمان نرود که در تک‌تک شهرهای این استان فرهنگی، سالانه رویدادهای فرهنگی در سطح ملی و بین‌المللی رخ می‌دهد؛ پس لازم است که برای اثبات این حقانیت که کوردستان مهد هنر بوده و مردمانی هنردوست دارد، در راستای پیشرفت روزافزون هنر کوردستان، بیشتر وقت بگذاریم و بیشتر هزینه کنیم.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...