رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • شنبه ۲۹ دی ۱۳۹۷
  • السبت ۱۲ جماد أول ۱۴۴۰
  • 2019 Saturday 19 January

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • شنبه ۱۲ شهریور ۱۳۹۵ - ۱۳:۳۹
  • کد خبر : 1148
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : سینمادر کردستان

هنر هفتم یا سینما از همان روزهای آغاز به کار، توانست به دلیل جذابیت‌های خاص خود، به‌سرعت به صنعتی سودآور در کشورهای صاحب سینما تبدیل شود. ولی این صنعت در کنار چندین صنعت دیگر هنوز در ایران نتوانسته جایگاه خود را به دست آورد. در ایران و در یک وهله زمانی کوتاه سینما از فروش […]

هنر هفتم یا سینما از همان روزهای آغاز به کار، توانست به دلیل جذابیت‌های خاص خود، به‌سرعت به صنعتی سودآور در کشورهای صاحب سینما تبدیل شود. ولی این صنعت در کنار چندین صنعت دیگر هنوز در ایران نتوانسته جایگاه خود را به دست آورد. در ایران و در یک وهله زمانی کوتاه سینما از فروش بالایی برخوردار بوده و سرمایه‌گذار به‌راحتی در این زمینه سرمایه‌گذاری کرده است اما زمانی هم سینماداری از حیث درآمد به‌هیچ‌وجه مقرون‌به‌صرفه نبوده است؛ بنابراین و بر اساس همین نوسانات در سینما می‌توان گفت که سینما در ایران صنعت پررونقی نیست. مردم، سینمادار و سینماگر سه ضلع یک مثلث هستند که ساخت فیلم و گیشه را به هم وصل می‌کنند و رونق سینما یعنی رضایت هر سه ضلع؛ اما متأسفانه در ایران اضلاع این مثلث متصل نبوده و مثلث در حال ازهم‌پاشیده شدن است. استان کوردستان هم از این قاعده مستثنا نبوده و سینما در این استان نیز از رونق چندانی برخوردار نیست. با اندکی توجه به وضعیت سینما در کوردستان، به‌خوبی می‌توان دریافت که تنها در دو شهر سنندج و مریوان و به شکل مستقل، مکانی بنام سینما وجود دارد و در شهرهای قروه، بیجار و بانه نیز در مجتمع‌های اداره ارشاد فیلم اکران می‌شود اما در سایر شهرهای کوردستان یعنی سقز، دیواندره، کامیاران، دهگلان، سروآباد و تمامی شهرهای نوظهور کوردستان سینما وجود ندارد. در کوردستان سینماگران حرفه‌ای و خوبی از دیرباز تا به امروز مشغول به فعالیت بوده و هستند به‌طوری‌که در تمامی شاخه‌ها یعنی کارگردانی، بازیگری، تصویربرداری و… افراد توانمند و شناخته‌شده در عرصه ملی و بین‌المللی در حال عرضه محصولات خود می‌باشند و توانسته‌اند علیرغم کمبود شدید امکانات، توانایی خود را به جهانیان ثابت کنند. به‌جرئت می‌توان گفت که در بسیاری از فستیوال‌های منطقه محصولات فرهنگی کوردستان حضورداشته و دارد و اگر اخبار سینمایی را پیگیری نمایید خواهید شنید که هنرمندان این دیار نجیب و با اصالت، موفق به کسب جوایزی ارزنده شده و توانسته‌اند این استان فرهنگی را بیشتر و بهتر معرفی کنند. نبود سینما در اکثر شهرهای این استان مشکل بزرگی است اما مشکل بزرگ‌تر، آن است که در شهرهای دارای سینما نیز، شوربختانه در بسیاری از سانس‌های اکران فیلم، تعداد مخاطب‌های نشسته بر صندلی سینما کمتر از انگشتان دست می‌باشد؛ شاید شما خواننده محترم این مطلب معتقد باشید که قیمت بلیت گران است، فیلم‌های خوب اکران نمی‌شود و یا کیفیت سالن سینما پایین است اما هیچ‌کدام از دلایل گفته‌شده نمی‌تواند مانعی برای نرفتن به سینما باشد چراکه اگر یک خانواده چهار نفره در هرماه یک‌بار بخواهند به سینما بروند مبلغ پرداختی برای خرید بلیت بیست هزار تومان می‌باشد که در مقایسه با مبالغ خرج شده در طول ماه در همین خانواده بسیار ناچیز است و با توجه به این نکته که بسیاری از فیلم‌های اکران شده در سینماهای کوردستان به‌طور هم‌زمان با سینماهای بزرگ کشور اکران می‌شود و دارای تنوع خوبی می‌باشد پس نمی‌توان گفت که دلیل استقبال کم مردم از سینما در کوردستان این است که فیلم‌های اکران شده خوب نیستند و یا با ذائقه مخاطب همسویی ندارد و چون سینماهای کوردستان چند سالی است که نوسازی و یا ساخته‌شده‌اند و ازلحاظ کیفیت دارای کیفیتی نسبی می‌باشد؛ پس کیفیت پایین سالن‌های سینما هم دلیل عدم مراجعه مردم به سینما نیست. وقتی با تک‌تک افراد هم‌صحبت می‌شوید درصد بالایی در قالب حرف، سینما رفتن را دوست دارند اما در عمل چند سال یک‌بار هم به سینما نمی‌روند. در تمام دنیا سینما رفتن بیشتر از آنکه یک فعالیت فرهنگی باشد، یک رفتار اجتماعی است اما در بین اکثر مردمان این دیار، سینما رفتن نه فعالیت فرهنگی محسوب می‌شود و نه به رفتار اجتماعی تبدیل‌شده است. بسیاری از سینماگران باور دارند که سینما رفتن باید به رفتار اجتماعی تبدیل شود و این زمانی اتفاق می‌افتد که نیاز به سینما رفتن در جامعه احساس شود و این احساس زمانی در جامعه به وجود می‌آید که با تبلیغات، سینما به‌عنوان یک پاتوق فرهنگی، اجتماعی و تفریحی در بین مردم جا بیافتد اما تبلیغات در انحصار صداوسیما قرار دارد و متأسفانه در حوزه سینما تبلیغاتی بسیار کم صورت می‌گیرد و اگر تبلیغات برای سینما چه از طریق شبکه‌های ملی و چه از طریق شبکه اصالت و فرهنگ، به‌اندازه تبلیغات چیپس و پفک و رب گوجه صورت می‌گرفت، رفتن به سینما به رفتار اجتماعی بدل شده و چرخ این صنعت، بدون وقفه در حال چرخش می‌بود. به‌طورکلی در دهه شصت و زمانی که بسترهای لازم برای سینما در حال شکل گرفتن بود، در سینما تنها به دنبال انتقال عرفان بودند درحالی‌که سینما یک سرگرمی سالم و مناسب است و باید تمام تلاش‌ها در این راستا باشد که جنبه تفنن و سرگرمی سینما رفتن تقویت شود تا اضلاع این مثلث دوباره به‌هم‌پیوسته و شاهد رونق سینما باشیم.
بیایید به سینما به‌عنوان یک سرگرمی فرهنگی و مناسب برای خانواده، نگاه ‌کنیم، سالن سینما، قیمت بلیت، کیفیت فیلم و بهانه‌های ازاین‌دست را فراموش کرده و با یاری همدیگر کمک کنیم تا حال سینمای کوردستان خوب شود، یادمان نرود که در تک‌تک شهرهای این استان فرهنگی، سالانه رویدادهای فرهنگی در سطح ملی و بین‌المللی رخ می‌دهد؛ پس لازم است که برای اثبات این حقانیت که کوردستان مهد هنر بوده و مردمانی هنردوست دارد، در راستای پیشرفت روزافزون هنر کوردستان، بیشتر وقت بگذاریم و بیشتر هزینه کنیم.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

به یاد کاک رحیم ذبیحی

هژیر الله‌مرادی انگار همین دیروز بود به دفتر روژان آمد، مانند همیشه با چهره‌ای خندان و چند ایده جدید که انجام هرکدام می‌توانست چراغی روشن فراروی نسل آینده باشد، کاک رحیم تنها یک کارگردان و فیلمساز عادی نبود. او غم مردم داشت و پشت هرکدام از آثارش می‌توان انبوهی از رنج و مرارت را دید. خود می‌گوید: غمی انسانی از من یک فیلمساز ساخت. در باره روژان نیز گفت: همان نشریه‌ای است که سالها انتظار بودنش را داشتیم. مرگ حق است اما افسوس که برای رحیم ذبیحی زود بود و طرحهایش ناتمام ماند. از تهیه فیلمی بنام «روزی، روزگاری شهرمان بانه» حرف می‌زد که نگاهی به وقایع تلخ روزهای جنگ و بمباران شهر داشت، وقایعی که بخشی از تاریخ فرهنگ پایداری کردستان را می‌توانست ثبت کند، فراخوان طرح را ما در روژان هم منتشر کردیم اما حیف که دست اجل مهلت نداد و خیلی زود روح بلندش به آسمان پرکشید و همه ما را در غم فقدان خود سوگوار کرد، روحش شاد و یادش گرامی.