رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • پنجشنبه ۲۷ دی ۱۳۹۷
  • الخميس ۱۰ جماد أول ۱۴۴۰
  • 2019 Thursday 17 January

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • شنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۵ - ۲۱:۲۲
  • کد خبر : 1228
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : اندک‌اندک تا رسیدن به خدا

عرفا و بزرگان دین و ادب برای تکامل انسان و رسیدن به سر قله یقین و عالم ملکوت  و بالاخره ملاقات باخدا، هر یک در دنیای فکر و اندیشه خود داستانی نمادین و سمبلیک بیان می‌کنند، بعضی از اشیاء و پدیده‌های مادی را در نظر خود مجسم می‌کنند و معلوم می‌شود که از چه راهی […]

عرفا و بزرگان دین و ادب برای تکامل انسان و رسیدن به سر قله یقین و عالم ملکوت  و بالاخره ملاقات باخدا، هر یک در دنیای فکر و اندیشه خود داستانی نمادین و سمبلیک بیان می‌کنند، بعضی از اشیاء و پدیده‌های مادی را در نظر خود مجسم می‌کنند و معلوم می‌شود که از چه راهی وارد مرحله تکامل شده و چه موانع و مشکلاتی را تحمل کرده تا به آرمان و آرزوی واقعی خود نائل شده‌اند. آری گویی اینان نوعی جوش‌وخروش درونی دارند و بی‌صبرانه منتظر پرواز به آن عالم معنوی هستند؛ اما چون در قالب تن و دنیای مادی گرفتارند و امکان خلاصی از آن‌ها برایشان میسر نیست ناگزیر نمایش‌نامه‌هایی مرتبط با تمایلات درونی‌شان ترسیم می‌کنند. مانند هر یک از داستان‌های زیر که توسط سه تن از بزرگان علم و اندیشه هرکدام با شیوه‌ای و تخیلی زیبای عارفانه اگرچه تفاوت‌هایی سبکی، لفظی و معنوی در آن‌ها وجود دارد اما در مجموع و در یک تطبیق هر سه‌ به‌یک راه ‌رفته و یک نتیجه از آن‌ها گرفته می‌شود و آن سیر و سلوک عاشقان و رسیدن به معشوق است.
اینک داستانی از شیخ اجل سعدی شیرازی:
یکی قطره بــــاران ز ابری چکید
خجل شد چو پهنای دریــــا بدید
که جایی که دریاست من کیستم
گـــر او هست حقّــا که من نیستم
چو خود را به چشم حقارت بدید
صـدف در کنارش به جان پرورید
سپهرش به جـــایی رسانید کـــار
که شد نامـور لـــوء لــوء  شـاهوار
بلندی ازآن یافت کـو پست شد
در نیستی کــوفت تـــا هست شد
داستان دوّم و سوّم با زبان کردی (هورامی) :
اینک داستان آبشار یا (تاف) دیوزناو و از شاعر معروف ماموستا بیسارانی که شاعر دلیل نا آرامی، آشفتگی و سر به سنگ کوبیدن او را می‌پرسد و آبشار رسیدن به لقای حق را مسیر و هدف خود معرفی می‌کند.
تــافی دێوەزنــــاو، تــافی دێوەزنــــاو
تافی شەیدای عەشق، تافی دێوەزناو
بـــە سۆزی سەدای ســــازی تەرانــــە
مەشـــــانۆ کــوکــو مــــرواری دانــــە
پەرسام ئەر هەی تاف دێوەزناو مەکان
جــە شێــوەی دێـوان گێرتەنت نێشـان
دایـمەن سەرســـام، عــاشق شێـوەنی
جە عشقی کــی‌یەن پەی تەور لێوەنی؟
وات جە عشق ئانە منش کەرد پەیدا
هە ر جە عشقی وێش شێتم کەرد شەیدا
هەر که‌س عاشقەن پێسە جەستەش بۆ
پێسە جویای وەسڵ ئاوات وەىستەش بۆ
* و داستان سوم از مولوی کرد سرگذشت یک تکه سنگ بی قیمت که به صورت یک تکه بلور درمی آید:
ڕوێ فکر بەخت سیــای وێم مەکەرد
پە ی چێش هەر پەستی پەرێ من ئاوەرد
یاران گشت کەیف وەش ، سەفا فەراوان
یەک یەک وە ئەعلای مەقــامـان یــاوان
گــرد سەرشـــار مەی لەقـــا نمــاوە
هەرمن بەستەی خاک چەم ئەو دمـاوە
جەو فکـرە دابێم یەک هــام دەرد وێـم
ریـــزە بلـــوورێ قــەدێمش دا پێــــم
ئامـــا وە جواو رێزەی قەدیم سـال
بــە زوان حـــال فصێح تر جە قـاڵ
وات من سەنگی بێم کەفتەی هەواران
بێ قەدرو قیمەت نــاڕەوای شـــاران
گــرتم نە گەردەن بێ باک و شـادان
بە ڵای پیک سەخت کوورەی ئوستادان
ورد بێـم جوشم  وەرد تـاویــامەوە
تــاوە روتبــەی بەرز ســەر نیــامەوە
عـــالــەمێ تازەدیم هوەیــدا بـــی
شەخسێ عەجیو تەر جە من پەیدا بی
بیــم وە بلۆور پڕ جە سەفاو نوور
لایق وە سوحبەت بەزم سەلـم و توور
گا جای (ماءالورد)عەتر عەبیر بیم
بۆ بەخش دەمــاخ شـا تا وەزیر بیــم
گا ماوای سەهبای کۆنەی پڕ تەئسیر
نەشئە پەخەش حال پەی بۆڕناو وپەی پیر
نە جەرگەی یاران شۆخ دیدە مەس
مەکەردم گەردش مەشیم دەس وە دەس
جەو بێ قیمەتی وە قیمەت یاوام
وە پایەی رۆتبەی عالی سەر ســاوام
دەورەی دووبارەی ڕای حەق هەرکەس دیش
بــۆی باخچەی ئەبەد مەیــۆ نەبینیش
جەو بۆنو ئەو نوور هەڵای تاقی یەن
نـــە ڕیــزەی من دا بەرقش باقیـــەن

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

به یاد کاک رحیم ذبیحی

هژیر الله‌مرادی انگار همین دیروز بود به دفتر روژان آمد، مانند همیشه با چهره‌ای خندان و چند ایده جدید که انجام هرکدام می‌توانست چراغی روشن فراروی نسل آینده باشد، کاک رحیم تنها یک کارگردان و فیلمساز عادی نبود. او غم مردم داشت و پشت هرکدام از آثارش می‌توان انبوهی از رنج و مرارت را دید. خود می‌گوید: غمی انسانی از من یک فیلمساز ساخت. در باره روژان نیز گفت: همان نشریه‌ای است که سالها انتظار بودنش را داشتیم. مرگ حق است اما افسوس که برای رحیم ذبیحی زود بود و طرحهایش ناتمام ماند. از تهیه فیلمی بنام «روزی، روزگاری شهرمان بانه» حرف می‌زد که نگاهی به وقایع تلخ روزهای جنگ و بمباران شهر داشت، وقایعی که بخشی از تاریخ فرهنگ پایداری کردستان را می‌توانست ثبت کند، فراخوان طرح را ما در روژان هم منتشر کردیم اما حیف که دست اجل مهلت نداد و خیلی زود روح بلندش به آسمان پرکشید و همه ما را در غم فقدان خود سوگوار کرد، روحش شاد و یادش گرامی.