رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • دوشنبه ۱ بهمن ۱۳۹۷
  • الإثنين ۱۴ جماد أول ۱۴۴۰
  • 2019 Monday 21 January

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • شنبه ۲ مهر ۱۳۹۵ - ۱۴:۰۰
  • کد خبر : 1308
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : «جمال»ی که کمال دارد
مردی که زندگی خود را وقف خدمت به حیوانات کرده است؛

«جمال»ی که کمال دارد

روژان/ به حقوق حیوانات احترام بگذاریم؛ آن‌ها هم حق زندگی دارند، همان‌طور که ما در فکر فراهم کردن بهترین شرایط برای فرزندانمان هستیم.

شیرکو کانی‌سانانی: با افزایش دست‌اندازی بشر در طبیعت روزبه‌روز نابودی و آلودگی محیط‌زیست روبه فزونی ست. زیست‌بوم‌ها یکی پس از دیگری از بین می‌رود؛ حیات وحش زخمی و بیمار و منقرض می‌شود و چرخه‌های زیستی هم از حالت تعادل خارج می‌شوند و وقوع پدیده‌هایی همچون گردوغبار، فرسایش شدید خاک و… با این اوضاع که در جریان است غیر قابل پیش‌بینی نیست. شکار، جاده‌سازی، تغییر کاربری، بیماری و برخی عوامل دیگر همچون آلودگی‌ها و تغییرات اقلیمی و کم‌آبی و آتش‌سوزی از مهم‌ترین علل تهدید حیات وحش و جانداران است؛ اما دراین‌بین همیشه کسانی هستند که وقت و سرمایه‌شان را با عشق و علاقه درراه حفاظت و تیمار جانداران و حیات وحش زخمی و آسیب‌دیده صرف می‌کنند.
جمال قادری ازجمله این افراد است که زندگی خود را وقف خدمت به حیات وحش و حفاظت از محیط‌زیست کرده است. وی متولد بهمن‌ماه ۱۳۵۹اهل روستای ده ره تفی از روستاهای اطراف تالاب زریبار است؛ روستایی که به دلیل تنوع زیستی غنی زریبار ساکنان آن، برخورد بیشتری با حیات وحش ازجمله پرندگان دارند. خودش در مورد آغاز فعالیت‌های زیست‌محیطی‌اش این‌گونه می‌گوید:
باافتخار در سال ۱۳۸۱ عضو انجمن سبز چیای مریوان شدم هرچند قبل از آن‌هم طبیعت دوست بودم اما در کنار دوستانی سبزاندیش قطعاً انسان می‌تواند مؤثرتر واقع شود. بعد از عضویت و آشنایی با اعضای انجمن از آن زمان تاکنون در اکثر برنامه و فعالیت‌های زیست‌محیطی شرکتی فعال داشته‌ام و همیشه خود را مدیون سرزمینم می‌دانم.
در برهه‌ای از زمان در انجمن سبز چیا با توجه به افزایش دست‌اندازی انسان در طبیعت و تغییر نحوه زندگی انسان‌ها حیات وحش ما هم دچار آسیب و خسران می‌شد و روزبه‌روز متأسفانه شرایط برای زیست آن‌ها سخت‌تر و سخت‌تر می‌شود. بر همین منوال تصمیم بر این شد که کمیته‌های تخصصی شکل بگیرد و با توجه به زندگی با زریبار و بزرگ شدن در کنار تنوع زیستی باشکوه زریبار و همچنین دیدن آزار و اذیت حیوانات از نزدیک و آشنایی مختصر با نحوه زندگی آن‌ها، افتخار مسئولیت کمیته حمایت از حیوانات به من سپرده شد و اکنون بیش از پنج سال است که به تیمار و مداوای حیوانات زخمی، شرکت در برنامه‌های آموزشی جهت حمایت از حیوانات می‌پردازم و در این مدت حیوانات زیادی را تیمار و بعد از بهبودی رهاسازی کرده‌ام. بدترین زمان برای فرزندانم وقتی است که موجودی که چند ماه در خانه تحت مراقبت قرار داده‌ام و به آن عادت کرده‌اند به طبیعت رها می‌کنم و این زمان برای من زیباترین لحظات است. در برخی موارد هم موجود متأسفانه تلف می‌شود یا نمی‌تواند بازگشتی به طبیعت داشته باشد و این‌ها جزو بدترین خاطرات زندگی‌ام است.
در حال حاضر که دستگاه‌های مسئول اصلی حمایت از حیوانات هیچ‌گونه فعالیتی ندارد و امیدی هم به بهبود شرایط در حمایت از حیوانات از طرف آن‌ها نیست. انجمن سبز چیا با پشتوانه مردمی انقلاب بزرگی را در منطقه آغاز کرد که بی‌نظیر است. به‌عنوان‌مثال جنبش “چه‌کی سه‌وز” بسیاری از کسانی که روزی شکارچی بودند و جان حیوانات را می‌گرفتند اکنون در کنار حیوانات هستند و درراه حمایت از آن‌ها گام برمی‌دارند. اقدامات خوب و مؤثری جهت آموزش در سطح جامعه به‌ویژه روستائیان صورت گرفت. در مدت چند سال با کمک مردم واقعاً حیات وحش در کوردستان به‌طور نسبی و ملموسی می‌توان گفت روبه بهبودی می‌رود اگر پروژه‌های ناکارآمد و مخرب محیط زیست کمتر اجرا شود. مردم تغییر را شروع کردند و مطمئن باشید در آینده کوردستان، حیوان آزاری و ظلم به حقوق حیوانات جایی ندارد.

803718300_92230
کار در کمیته حمایت از حیوانات سختی‌های خاص خود را دارد ازجمله نبود امکانات و تجهیزات لازم، نبود جای مناسب که اغلب تیمارها در خانه صورت گرفته است. همچنین کم‌لطفی در حق برخی از جانوران همچون مار، گرگ، گراز و سگ که در اذهان عمومی جایگاه مناسبی ندارد و مشکلاتی دیگر که این می‌طلبد صبور باشیم و با عشق و علاقه به آن بپردازیم و همین عشق و علاقه باعث می‌شود که زبان حیوانات را درک و احساس کنیم و به کارمان ایمان داشته باشیم و آن موجود هم به شما اعتماد کند و شک نکنید حیوانات احساس و کار نیک شمارا می‌فهمند. ماری که همه نسبت به آن واهمه دارند یکی از آن‌ها در آتش‌سوزی جنگل‌ها دچار سوختگی شده بود؛ زمانی که مار را تیمار کردیم و به او محبت کردیم تا دوره درمان خود را طی کند با فرزندانم مثل دوست رفتار می‌کرد و زمانی هم که بهبود یافت و به طبیعت بازگرداندیم دخترم برای او گریه کرد.
ظرف پنج سال گذشته، حیواناتی که تیمار کردم و رهاسازی کرده‌ایم، یا مادر و حامی نداشته‌اند زیاد بودند که برخی از آن‌ها: پرندگان شکاری همچون عقاب و سارگپه‌ها، کبک، لک‌لک‌ها و مرغابی سانان، توله گرگ، سنجاب، مار، سگ و گربه و بسیاری دیگر که در مواردی هم این درمان‌ها با کمک دامپزشک و به‌صورت تخصصی‌تر انجام می‌شد و تحت عمل جراحی قرار می‌گرفتند.
با توجه به حیات‌وحش متنوع و زیبای کوردستان درخواستی که به‌عنوان عضوی از انجمن سبز چیا از مردم‌دارم این است که جان موجودی را فدای یک‌لحظه غرور خود نکنیم. پَرِ پرندگانِ شکاری را نزنیم و به اسارت خود درنیاوریم. کبک‌ها و بلبل‌ها را در قفس زندانی نکنیم آن‌ها متعلق به کوهستان هستند تا در شکوه و با غرور زندگی کنند. تیرها را به‌سوی کل و بز و خرگوش رها نکنیم و زیستگاه آنان را تخریب نکنیم. اگر نظم چرخه‌های زیستی به هم بخورد درنهایت موجودی که در طول میلیون‌ها سال وجود داشته و به تعادل رسیده منقرض شود، تأثیرات منفی آن دامن خود ما و آیندگان را هم می‌گیرد. به حقوق حیوانات احترام بگذاریم؛ آن‌ها هم حق زندگی دارند، همان‌طور که ما در فکر فراهم کردن بهترین شرایط برای فرزندانمان هستیم.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

به یاد کاک رحیم ذبیحی

هژیر الله‌مرادی انگار همین دیروز بود به دفتر روژان آمد، مانند همیشه با چهره‌ای خندان و چند ایده جدید که انجام هرکدام می‌توانست چراغی روشن فراروی نسل آینده باشد، کاک رحیم تنها یک کارگردان و فیلمساز عادی نبود. او غم مردم داشت و پشت هرکدام از آثارش می‌توان انبوهی از رنج و مرارت را دید. خود می‌گوید: غمی انسانی از من یک فیلمساز ساخت. در باره روژان نیز گفت: همان نشریه‌ای است که سالها انتظار بودنش را داشتیم. مرگ حق است اما افسوس که برای رحیم ذبیحی زود بود و طرحهایش ناتمام ماند. از تهیه فیلمی بنام «روزی، روزگاری شهرمان بانه» حرف می‌زد که نگاهی به وقایع تلخ روزهای جنگ و بمباران شهر داشت، وقایعی که بخشی از تاریخ فرهنگ پایداری کردستان را می‌توانست ثبت کند، فراخوان طرح را ما در روژان هم منتشر کردیم اما حیف که دست اجل مهلت نداد و خیلی زود روح بلندش به آسمان پرکشید و همه ما را در غم فقدان خود سوگوار کرد، روحش شاد و یادش گرامی.