رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • شنبه ۵ خرداد ۱۳۹۷
  • السبت ۱۱ رمضان ۱۴۳۹
  • 2018 Saturday 26 May

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • شنبه ۱۷ مهر ۱۳۹۵ - ۱۱:۴۵
  • کد خبر : 1405
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : پوشش وعفاف

روژآن: درکل انتظار از مادران و بانوان که مدیران تربیتی جامعه هستند بسیار زیاد است، هرچند گله از آن‌ها هم کم نیست زیرا که می‌توانند برای صیانت از ارزش‌های اخلاقی که حافظ نسل‌ها و درنهایت جامعه است از اوان کودکی سعی و تلاش فراوان خود را با لفظ و عمل توأم کرده و با تمرین و استمرار سایه‌های شوم رذایل اخلاقی که، ازجمله آن‌ها بی‌بندوباری، بدپوششی و… است و مانع اعتلا و ترقی بانوان در اجتماع است به جد برداشته و محو و نابود کرده و جامعه‌ای متعالی به امروز و فردای انسانیت هدیه کنند.

در طول تاریخ اقوام و ملل بنا به موقعیت‌های جغرافیایی و فرهنگی دارای پوشش ویژه و خاص خود بوده، طوری که می‌توان گفت یکی از عوامل تمایز آنان به‌حساب می‌آمده و برخاسته از هویتشان بوده است، عزت نفس آن‌ها ایجاب می‌کرد برای حفظ هویت ارزشی و ملی دیگر تقلید نکنند به‌خصوص ازنظر پوشش و آداب‌ورسوم و همواره لباس و پوشش افراد؛ (که پرچم کشور وجود و شناسنامه انسان است) در هر طبقه، جنس، گروه سن و نوع، باهم متفاوت بوده و شأن و منزلت را نشان داده است؛ به‌عنوان‌مثال پوشش کودکان – بزرگ‌سالان- کهن‌سالان- زنان – مردان و غیره یکسان نبوده حتی در تمدن‌های مادرسالار هم که زنان مدیریت کلان را داشته لباس و پوشش آنان هرگز خارج از عرف و مغایر باارزش‌ها نبوده و در هیچ آثار باستانی خلاف آنچه مرسوم بوده مشاهده نمی‌شود؛ باوجود روابط تنگاتنگ بازرگانی، فرهنگی میان مللی نظیر مصر و میان دورود و… شواهد کمترین تقلید را ازنظر پوشش و آداب‌ورسوم رانشان می‌دهد و این خود نشان از یک قوت و قدرت فرهنگی در حفظ هویت ارزشی آن‌ها بوده است، به‌ویژه خودباوری قشر زنان که با داشتن بالاترین موقعیت اجتماعی هرگز دچار خودشیفتگی و طغیان نشده‌اند.
اینک آیا دختران و زنان ما از منظر زمانی، عقلی، علمی، آموزشی تربیتی؛ عقب‌تر از این بانوان عهد باستان و دوران تاریخی هستند؟ آیا آنان از این ره‌آورد انفجار علم و اطلاعات هیچ توشه‌ای برنداشته و می‌خواهند مصداق این روایت غرض‌آلود مردسالارانه باشند که: زن ناقص عقل است!
توصیه خداوند متعال
خداوند سبحان به‌کرات در آیات بسیاری از قرآن کریم به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم انسان‌ها را به‌ویژه آن‌هایی که در سن عقل و تکلیف هستند به حفظ وصیانت سلامت اخلاقی توصیه فرموده و از نزدیک شدن به معاصی کبیره نهی نموده؛ یکی از مصداق‌های مهم نزدیکی به گناه که مرتبط با موضوع مورد بحث ماهم هست همین مسئله نجابت، عفت ورزی و حفظ بانوان از نابودی اخلاقی است؛ هرچند مردان نیز مکلف و موظف به رعایت موازین اخلاقی می‌باشند زیرا سعادت دنیا و آخرت درگرو این مهم است و بس.
شیخ شیراز در جلوه گری‌های عمدی زنان شعری رسا دارد:
هرکه شیرینی فروشد مشتری بر او بجوشد
یا مگس را دم ببندد یا عسل را سر بپوشد
به‌راستی ما را چه شده که این‌قدر و با شدت تمام محتاج نگاه چشم‌چرانی افراد هرزه و بی‌بندو بارهستیم و عسل شفابخش خود را که خریدار واقعی دارد با التماس در اختیار مگس‌های بیماری‌زا قرارمی‌دهیم. افسوس! بیایید یک‌بار به شخصیت پرارزشی که خداوند برایمان ایجاد نموده فکر کنیم و توانایی‌های بی‌نهایت خود را به انواع لذت‌هایی که مطابق ارزش‌ها است سوق دهیم؛ نگاه ممتد و گناه‌آلود فردی که برای یک‌لحظه ما را ملعبه خود نموده و لحظه‌ای دیگر به دنبال نمایشگاهی دیگراست و مرتب مثل تشنه‌ای که آب شور سیرابش نمی‌کند تقاضا نکنیم؛ زیرا که نیازمندی هیچ‌وقت در طول تاریخ یک امتیاز یا ارزش نبوده هرچند برخی نیازها یک مسئله بالاجبار و غیر ارادی است؛ مثل نیازهای حیاتی (اکسیژن، آب، غذا و…) اما نیازهای روحی و روانی جز آنچه قوانین الهی و سائقه‌های زیستی طلب می‌کند؛ بیشتر یک خواسته مصنوعی تلقینی و تقلیدی است که نه‌تنها انسان را راضی نمی‌کند بلکه در دراز یا کوتاه‌مدت پیامدهای مخرب هم برای فرد و هم برای جامعه دارد و گاه جبران آن امکان‌ناپذیر نیست، امروزه به دلیل اشاعه سواد و کثرت اطلاعات از هر نوع به‌ویژه مجهز بودن اکثریت انسان‌ها به قوه تعقل کمتر جای خود تبرئه کردن از ارتکاب به خطای دانسته باقی می‌ماند زیرا همگی دریک جامعه فرهنگ و شئون آن را شناخته و موافق و مخالف و پیامد آن را می‌دانیم؛ و هیچ‌کس
منکر تغییر و تحول هم نیست؛ اما تاچه تحولی باشد! و جامعه عقلانی هیچ‌گاه تغییری که ارزش‌های الهی وجهانی اخلاقی را نادیده بگیرد قبول نکرده و نمی‌پذیرد؛ متأسفانه امروزه آدم‌هایی که در جاهلیت پنهان خود را گم می‌کنند به‌جای آنکه در سایه تثبیت هویت خود؛ جهان‌شمولی وجهان وطنی را سرمشق خود قرار دهند مرتب برای راضی نگاه‌داشتن خود به این در و آن در زده و سرانجام
ناکام و نامراد محیط را برای آنانی که مثل خودشان هستند بیشتر ناامن و شرارت آلود می‌کنند. از این جمله‌اند برخی از خانم‌ها که تن و آناتومی خود را به نمایشگاهی عمومی و مجانی تبدیل کرده و به هر چیزی متوسل شده تا تماشاچی و مشتری بیشتری جمع‌آوری کنند و از نیمه‌راه هم در ناکجاآبادی… هم دنیا را از دست‌داده و هم آخرت و هم اینکه تماشاچی و سوءاستفاده کننده با بدترین کلمات از
آن‌ها یادکرده و لایق همسری نمی‌دانند. در پرسش‌هایی که گاه ازسر دلسوزی از این افراد دارم جواب می‌شنوم که: در خانواده کسی به ما نگاه، محبت، توجه نمی‌کند عزت و اعتبار قائل نیستند، امکانات فراهم نمی‌کنند نوازش روحی و روانی روا نمی دارند و…
تا چند درصد این اظهارات صحت دارد با دیده عقل قابل تشخیص است که در بسیاری از موارد پیامدها گواه صحت توجه نمی‌کند عزت و اعتبار قائل نیستند، امکانات فراهم نمی‌کنند نوازش روحی و روانی روانمی دارند و… حداقل چهل تا پنجاه‌درصد مسئله می‌باشد زیرا نمی‌خواهیم یک‌طرفه به قاضی برویم؛ البته نمی‌توان هم این موارد را به همه‌جا تعمیم داد و لذا مردان را باید متنبه کرد که دختربچه‌ها – نوجوانان – جوانان – زنان- خواهران ازهر سن نیازهای عاطفی‌شان توسط پدر، برادر، همسر، عمو، دایی و در درون خانواده تأمین شود البته با توجه به جنبه، ظرفیت (زیرا بنا به فرمایش خود قرآن مجید برخی از انسان‌ها در بی‌نیازی مطلق طغیان می‌کنند) و نیازی هم به چاپلوسی و دروغ نیست حتی یک توجه، یک احترام واقعی و یک نگاه ساده و متین و اجابت کردن خواسته‌های برحق آن‌ها هم کفایت می‌کند چه رسد به آنچه خداوند متعال بر عهده مردان برای زنان گذاشته است.
نتیجه: درکل انتظار از مادران و بانوان که مدیران تربیتی جامعه هستند بسیار زیاد است، هرچند گله از آن‌ها هم کم نیست زیرا که می‌توانند برای صیانت از ارزش‌های اخلاقی که حافظ نسل‌ها و درنهایت جامعه است از اوان کودکی سعی و تلاش فراوان خود را با لفظ و عمل توأم کرده و با تمرین و استمرار سایه‌های شوم رذایل اخلاقی که، ازجمله آن‌ها بی‌بندوباری، بدپوششی و… است و مانع اعتلا و ترقی بانوان در اجتماع است به جد برداشته و محو و نابود کرده و جامعه‌ای متعالی به امروز و فردای انسانیت هدیه کنند.
مولانا: لطف حق با تو مداراها کند
چونکه از حد بگذرد رسوا کند
شیخ شیراز: به هرچه خدمت کنید ارزشت افزاید
جز هوس که ترا رسوا نماید
شیخ شیراز: آنان که بدی را برگزیده‌اند
ندانم زخوبی چه بد دیده‌اند؟
به امید آنکه همه بانوان به ارزش الهی خود آگاه شده ودر اعتلا آن بکوشند.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

روژان؛ روزنامه‌ای برای مردم

ضرورت وجود روزنامه در کردستان و اینکه چرا باید استان ما از وجود یک نشریه روزانه محروم بماند همواره دغدغه اینجانب در سال‌های گذشته بود؛ محرومیتی که حداقل برای اهالی فرهنگ و به خصوص رسانه دردآور می‌نمود؛ آن هم مردمانی که بر پیشانی آنان فرهنگ می‌درخشد و سابقه روزنامه‌داری را بیش از دیگران دارند. جدا از پیشینه فرهنگی این استان و نقش مطبوعات در بالابردن سطح آگاهي‌های مردم و فرهنگ عمومي نسبت به مسائل اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی كه در جامعه صورت مي‌گيرد و اینکه رسانه‌ها سهم مهمي در اطلاع‌رساني مردم خواهند داشت، استان کردستان به دلیل برخورداری از پتانسیل تجارت، بازارهای مرزی و کشاورزی از دیرباز به لحاظ اقتصادی هم یکی از استان‌های مورد توجه دولتمردان و سرمایه‌گذاران بوده است. نخبگان فرهنگی ما نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ فرهنگ و هویت ایرانی اسلامی و احیای مرجعیت علمی کشور داشته‌اند و بی‌جهت نیست که رهبر معظم انقلاب آن را استان فرهنگی نامیدند. امروز اما پس از سال‌ها انتشار هفتگی، با کمک و یاری دوستان گرانمایه‌مان در تحریریه، انتشار اولین شماره روزنامه را با شما مردم و خوانندگان خوبمان جشن می‌گیریم و بعد از الطاف الهی، تنها امیدمان را به خوانندگان عزیزی که ما را در این راه یاری خواهند کرد، می‌بندیم. «روژان» روزنامه‌ای است مردمی و برای مردم کردستان و همه کسانی که در این استان وقت خود را برای توسعه و آبادانی کشور وقف کرده‌اند. دست همه شما را برای کمک به بهبود و پیشرفت فعالیتمان در این راه به گرمی می‌فشاریم. در نخستین شماره انتشار روژان، دوست و استاد ارجمندم جناب آقای ناصر کانی‌سانانی مقاله‌ای نوشتند و در آن به نگارنده تذکر دادند که این راه صعب و دشوار را بارها تجربه کرده‌ای و انتشار نشریه آنهم در کردستان کار مجنونان و عاشقان است! امروز بعد از انتشار 180 شماره در سخت‌ترین دوره از نظر اقتصادی می‌توانم با افتخار بگویم استاد عزیز؛ در این آزمون سخت خوشبختانه سرافراز بیرون آمدیم و ثابت کردیم که مجنون نیستیم اما عاشق چرا. البته این موفقیت حاصل نمی‌شد مگر با پشتوانه معنوی و استفاده از تجارب ایشان و اندیشه‌ی اندیشه‌ورزانی چون کاک عماد کریمیان، دکتر افراسیاب جمالی، دکتر بهروز خیریه، آقایان عباد زینبی، حسین اندان، ناصر نجفی، هژیر الله‌مرادی، آرش علیمرادی، یحیی صمدی، امید باتو، صدیق مینایی، عطا امانی، کاک احمد یاسینی (پشکو)، سرکار خانم آسو حسینی و بسیاری دیگر از همراهان که در طول پنج سال گذشته تلخی‌ها و شیرینی‌های وقایع روز جامعه را با زبان یادداشت و خبر با شما درمیان گذاشتند و نیز حمایت مخاطبینی که تذکرات و انتقاداتشان چون شهد، تلخکامی‌های حاصل از لجن‌پراکنی تاریک‌اندیشان را بر کام ما شیرین کرد و راه را برای ادامه مسیر ممکن و عزم ما را برای همپیمانی با مردم مصمم‌تر ساخت؛ اگر نبود تشویق‌ها و حمایت‌های مردم، قطعا ادامه مسیر برایمان امکان‌پذیر نبود. خرسندیم که در این مدت، هرگز به تندی سخن نگفتیم مگر مستدل و ابزار هیچ جریان و گروه سیاسی و دولتی نشدیم مگر گروه‌های ان.جی.او که خود را بخشی از ...