رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • شنبه ۵ خرداد ۱۳۹۷
  • السبت ۱۱ رمضان ۱۴۳۹
  • 2018 Saturday 26 May

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • دوشنبه ۲۶ مهر ۱۳۹۵ - ۱۸:۱۰
  • کد خبر : 1453
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : جامعه پزشک محور

وقتی که بیماری از انواع مختلف آن بر تار و پود جامعه تنیده می‌شود، نیاز به طبیب به سرعت افزایش می‌یابد و تمام نهادهای جامعه در خدمت تولید پزشکان با تخصص‌های گوناگون قرار می‌گیرد؛ به این معنی این حرکت که از مشخصه های جامعه آفت‌زده و کم‌سواد است از خانواده که عقده‌ی بیسوادی و رنج‌های […]

وقتی که بیماری از انواع مختلف آن بر تار و پود جامعه تنیده می‌شود، نیاز به طبیب به سرعت افزایش می‌یابد و تمام نهادهای جامعه در خدمت تولید پزشکان با تخصص‌های گوناگون قرار می‌گیرد؛ به این معنی این حرکت که از مشخصه های جامعه آفت‌زده و کم‌سواد است از خانواده که عقده‌ی بیسوادی و رنج‌های ناشی از آن با ذهنیت پزشک شدن، به خورد کودکان تازه به دنیا آمده داده می‌شود، شروع شده و بدون توجه به توانایی‌های آن در طول مسیر زندگی هم پیوسته از سوی نهادهای مختلف اجتماعی که متشکل و متاثر از ناهنجاری‌های محیطی هستند به آنان دیکته می‌شود، به همین خاطر پزشک یک شخصیت بُت‌واره پیدا کرده و تا جایگاه پرستش ارتقا می‌یابد؛ بدینگونه نابرابری‌ در سیستم‌های آموزشی که بی تاثیر از نارسایی‌های محیط اطراف نیستند شدت می گیرد و یک آموزگار با کنایه به شاگرد کند ادراکی کلاس طعنه چوپان شدن یا رفتگری می‌زند و چون از طبقه‌ی هرم نیازهای مازلو عبور نکرده و غم نان بر او به سختی سایه انداخته است بیمارگونه از تعریف پزشک و پزشکی لب به سخن می‌گشاید تا جایی که در ذهن کودکان بدون توجه به توانایی‌های درونی و نیازهای بیرونی جامعه در رشته‌های مختلف همگرایی شدیدی به پزشک شدن یافت می‌شود و به جرات می توان گفت که اغلب دانش‌آموزان روزی این هدف نامعلوم و تزریقی از سوی جامعه و نهادهای مختلف آن را دنبال نموده‌اند و هنوز هم با دیده‌ی حسرت به آن می‌نگرند؛ اینگونه است که ما در حوزه های مهم دیگر اجتماع کمیتمان شدیدا می‌لنگد.
جای تاسف است یک مهندس بهداشت که در اینجا و در سرزمین ما حتی از واژه مناسب برای کار خود محروم مانده است کار پیشگیری را انجام می‌دهد و قبل از آنکه میکروب‌ها بخواهند در محیط اطراف منتشر و تکثیر شوند اقدام به پاکسازی محیط می‌کند ولی در پایین‌ترین طبقه شغلی جامعه قرار می‌گیرد و شغل آنان که دروازه سلامت شهر و روستا است از لحاظ غنی‌سازی و مهندسی شدن مورد غفلت جامعه و نهادهای آموزشی قرار می‌گیرد؛ طوری که حتی کار با زباله و درآمدهای ناشی از آن هم وجه‌ی زشتی پیدا می‌کند. این در حالی است که اگر جایگاه این مشاغل به درستی تعریف و در لایه‌های مختلف اجتماع توجیه شوند می‌توان از تب و تاب پزشک شدن برای عبور از ناامنی گرسنگی و پیدا کردن حاشیه امن درآمد خوب و پایدار گذر کرد. این را می‌توان به سادگی از رفتارهای مردم در مراسم، مجالس و محیط کار روزانه فهمید که اغلب کسبه و بازاریان سطح شهر هنوز هم از مجاری هدایت آب‌های سطحی در شهرها به عنوان کانال دفع زباله و ضایعات تولیدی روزانه استفاده می کنند که نشان از این است اهمیت مدیریت موثر و مفید زباله و بازیافت آنرا در سطح اجتماعی درک نکرده‌ایم در حالیکه در جوامع پیشرفته این موضوع بامدیریت هوشمندانه به تولید ثروت، ایجاد اشتغال و پاکیزکی محیطی کمک شایانی می کند.
بیمار شدن جامعه همان و تشکیل ذهنیت پزشک شدن در ذهن و ناخواداگاه کودکان، دانش آموزان و محصلان همان آفتی است که گردش چرخ‌های توسعه را کند کرده و جنبه های مختلف اجتماع از قبیل سلامت اجتماعی، سلامت محیط زیست، سلامت روان، سلامت جسم، سلامت کار، سلامت درآمد همگی جای خود را به پیش‌واژه درمان داده‌اند یعنی درمان اجتماعی، درمان محیط زیست، درمان روان، درمان جسم، درمان کسب و کار، درمان درامد که این در نوع خود مصیبت بزرگ تمرکز به طبابت و پزشکی و غفلت از ابعاد حیاتی و تحول ساز جامعه است.
ما به متخصصان برجسته‌ی تاریخ دان، حقوقدان، جغرافی دان، ریاضی دان، شیمی دان، جامعه شناس، مردم شناس، فیلسوف، مهندس بهداشت، نقاش، طراح، معمار، و… که حرف‌هایی برای گفتن خارج از کسب مدرک دانشگاهی داریم تا جامعه از تمام ابعاد رشد چشم گیری داشته باشد .

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

روژان؛ روزنامه‌ای برای مردم

ضرورت وجود روزنامه در کردستان و اینکه چرا باید استان ما از وجود یک نشریه روزانه محروم بماند همواره دغدغه اینجانب در سال‌های گذشته بود؛ محرومیتی که حداقل برای اهالی فرهنگ و به خصوص رسانه دردآور می‌نمود؛ آن هم مردمانی که بر پیشانی آنان فرهنگ می‌درخشد و سابقه روزنامه‌داری را بیش از دیگران دارند. جدا از پیشینه فرهنگی این استان و نقش مطبوعات در بالابردن سطح آگاهي‌های مردم و فرهنگ عمومي نسبت به مسائل اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی كه در جامعه صورت مي‌گيرد و اینکه رسانه‌ها سهم مهمي در اطلاع‌رساني مردم خواهند داشت، استان کردستان به دلیل برخورداری از پتانسیل تجارت، بازارهای مرزی و کشاورزی از دیرباز به لحاظ اقتصادی هم یکی از استان‌های مورد توجه دولتمردان و سرمایه‌گذاران بوده است. نخبگان فرهنگی ما نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ فرهنگ و هویت ایرانی اسلامی و احیای مرجعیت علمی کشور داشته‌اند و بی‌جهت نیست که رهبر معظم انقلاب آن را استان فرهنگی نامیدند. امروز اما پس از سال‌ها انتشار هفتگی، با کمک و یاری دوستان گرانمایه‌مان در تحریریه، انتشار اولین شماره روزنامه را با شما مردم و خوانندگان خوبمان جشن می‌گیریم و بعد از الطاف الهی، تنها امیدمان را به خوانندگان عزیزی که ما را در این راه یاری خواهند کرد، می‌بندیم. «روژان» روزنامه‌ای است مردمی و برای مردم کردستان و همه کسانی که در این استان وقت خود را برای توسعه و آبادانی کشور وقف کرده‌اند. دست همه شما را برای کمک به بهبود و پیشرفت فعالیتمان در این راه به گرمی می‌فشاریم. در نخستین شماره انتشار روژان، دوست و استاد ارجمندم جناب آقای ناصر کانی‌سانانی مقاله‌ای نوشتند و در آن به نگارنده تذکر دادند که این راه صعب و دشوار را بارها تجربه کرده‌ای و انتشار نشریه آنهم در کردستان کار مجنونان و عاشقان است! امروز بعد از انتشار 180 شماره در سخت‌ترین دوره از نظر اقتصادی می‌توانم با افتخار بگویم استاد عزیز؛ در این آزمون سخت خوشبختانه سرافراز بیرون آمدیم و ثابت کردیم که مجنون نیستیم اما عاشق چرا. البته این موفقیت حاصل نمی‌شد مگر با پشتوانه معنوی و استفاده از تجارب ایشان و اندیشه‌ی اندیشه‌ورزانی چون کاک عماد کریمیان، دکتر افراسیاب جمالی، دکتر بهروز خیریه، آقایان عباد زینبی، حسین اندان، ناصر نجفی، هژیر الله‌مرادی، آرش علیمرادی، یحیی صمدی، امید باتو، صدیق مینایی، عطا امانی، کاک احمد یاسینی (پشکو)، سرکار خانم آسو حسینی و بسیاری دیگر از همراهان که در طول پنج سال گذشته تلخی‌ها و شیرینی‌های وقایع روز جامعه را با زبان یادداشت و خبر با شما درمیان گذاشتند و نیز حمایت مخاطبینی که تذکرات و انتقاداتشان چون شهد، تلخکامی‌های حاصل از لجن‌پراکنی تاریک‌اندیشان را بر کام ما شیرین کرد و راه را برای ادامه مسیر ممکن و عزم ما را برای همپیمانی با مردم مصمم‌تر ساخت؛ اگر نبود تشویق‌ها و حمایت‌های مردم، قطعا ادامه مسیر برایمان امکان‌پذیر نبود. خرسندیم که در این مدت، هرگز به تندی سخن نگفتیم مگر مستدل و ابزار هیچ جریان و گروه سیاسی و دولتی نشدیم مگر گروه‌های ان.جی.او که خود را بخشی از ...