رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • شنبه ۵ خرداد ۱۳۹۷
  • السبت ۱۱ رمضان ۱۴۳۹
  • 2018 Saturday 26 May

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • شنبه ۱ آبان ۱۳۹۵ - ۱۲:۵۹
  • کد خبر : 1474
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : احداث مینی پالایشگاه بیلو مریوان، تهدید یا فرصت؟

روژان: مضا کردن یک برگ صورت‌جلسه (بدون حضور کارشناسان) و موافقت یک مدیر با اجرایی شدن طرح پالایشگاه به‌هیچ‌عنوان نمی‌تواند وجاهت حقوقی و جایگاه قانونی داشته و به‌منزله موافقت سازمان مربوطه تلقی گردد.

۱- این روزها تیتر داغ تعدادی از نشریات و رسانه‌هایی که دغدغه‌های محیط زیستی دارند موضوع احداث مینی ریفاینری (پالایشگاه کوچک) در دشت بیلو مریوان است.
«احداث مینی پالایشگاه در مجاورت کشور عراق می‌تواند کار مفیدی در ارتباط با کنترل قاچاق سوخت و نیز مناسبات سیاسی با کشور عراق (دولت اقلیم کردستان) باشد. این پروژه طی سه فاز نزدیک به 500 فرصت شغلی ایجاد می‌کند. این اقدام گام مهمی در راستای توسعه اقتصادی مریوان و استان کردستان خواهد بود. بدون شک ما برای جوانان جویای کار نیازمند چنین طرح‌ها و پروژه‌هایی هستیم. احداث پالایشگاه در مریوان هیچ منافات و تعارضی با اهداف و منافع محیط‌زیست ندارد. موجودیت تالاب زریوار با احداث پالایشگاه تهدید نخواهد شد. این پالایشگاه به دلیل اینکه تانکرهای عراقی حامل سوخت را از جاده‌های مریوان و کردستان حذف می‌کند بسیار لازم و ضروری است؛ هم به نفع جاده‌های استان است و هم اینکه امنیت تردد در جاده‌ها نیز بیشتر خواهد شد». این عبارات اظهار نظر برخی از مسئولین استانی و شهرستانی و همچنین نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی در رابطه با مزایا و فرصت‌های احداث مینی ریفاینری یا همان پالایشگاه کوچک است. از طرفی فعالین و کارشناسان محیط‌زیست در واکنش به خبر احداث پالایشگاه در دشت بیلو مریوان، اجرایی شدن آن را شروع مرگ دریاچه تالاب زریوار و نیز وقوع فجایع زیست‌محیطی می‌دانند. ظاهراً قرار است تا یک ماه آینده پالایشگاه کلنگ زنی شود. این ضرب‌الاجل را استاندار محترم کردستان (که خود رئیس کارگروه ستاد نجات بخشی دریاچه زریوار نیز می‌باشد) در مصاحبه با یکی از رسانه‌ها اعلام نموده و هراندازه که زمان می‌گذرد این موضوع نیز بیشتر رسانه‌ای شده و احتمال اینکه در روزهای آینده موضع‌گیری‌های شدیدتری از هر دو طرف را شاهد باشیم بسیار زیاد خواهد بود؛ اما آنچه جای تأمل دارد برخی رفتارهای غیر متعارف اداری از ناحیه نهادهای متولی حفاظت از تالاب زریوار و جالب‌تر از همه تأیید و همراهی نمایندگان ارشد دولت با این موضوع است. به استناد مصوبه شماره 45880/144479 مورخ 20/07/1390 هیئت محترم دولت، پالایشگاه در هر مقیاسی مشمول ارزیابی بوده و ملزم به انجام مطالعات ارزیابی اثرات زیست‌محیطی قبل از هرگونه عملیات اجرایی می‌باشد. فارغ از مخالفت‌های کارشناسی با استقرار این واحد در محل پیشنهادی، اجرایی نمودن آن بدون انجام مطالعات ارزیابی، تخطی و عدول از قوانین و مقررات جاری کشور بوده و این اقدام یقیناً هم در کوتاه‌مدت و هم در درازمدت به زیان نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران خواهد بود. امضا کردن یک برگ صورت‌جلسه (بدون حضور کارشناسان) و موافقت یک مدیر با اجرایی شدن طرح پالایشگاه به‌هیچ‌عنوان نمی‌تواند وجاهت حقوقی و جایگاه قانونی داشته و به‌منزله موافقت سازمان مربوطه تلقی گردد. به استناد اظهارات آقای دکتر نبی احسنی عضو کمیته ارزیابی اداره کل حفاظت محیط‌زیست کردستان، سازمان محیط‌زیست تاکنون گزارش ارزیابی اثرات زیست‌محیطی طرح پالایشگاه کوچک بیلو را تأیید ننموده است. پرواضح است که صدور موافقت سازمان حفاظت محیط‌زیست منوط و مشروط به تأیید گزارش موصوف در کمیته ارزیابی سازمان خواهد بود.
۲- همان‌گونه که در صدر اشاره شد؛ طی مدت اخیر در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها، مخالفین و موافقین اجرای مینی ریفاینری، اظهارات زیادی در خصوص معایب و مزایای احداث آن اعلام داشته‌اند در همین رابطه هفته‌نامه روژان در شماره گذشته خویش، موضوعی تحت عنوان «احداث پالایشگاه در دشت بیلو؛ آری یا نه» را پوشش داده بود که در آن اظهار نظرهای عجیب، غیر کارشناسی و بدون پشتوانه علمی زیادی نقل گردیده است. ازجمله شخصی در ارتباط با این موضوع اظهار نموده‌اند که؛ «یکی از ضروری‌ترین نیازهای کردستان احداث پالایشگاه صرف نظر از آلودگی هوا (که در بسیاری نقاط کشور بنا به ضرورت و اهمیت وجود پالایشگاه نادیده گرفته شده) هیچ منافاتی با شرایط زیست‌محیطی زریبار و مریوان ندارد. بنده موافق احداث آن هستم. گرچه آسیب‌هایی ممکن است به حیات طبیعی منطقه وارد کند اما به نظر من دستاوردهای درازمدت و کلان آن بیشتر از ضررهایی است که خواهد داشت». چنین اظهار نظرهای عامیانه و بدون اطلاع افراد غیر متخصص محلی از اعراب ندارد. چراکه اولاً احداث پالایشگاه در کردستان به دلیل نداشتن هیچ‌گونه ذخیره ماده اولیه نمی‌تواند جزو نیازهای ضروری آن باشد. اصلی‌ترین و ضروری‌ترین نیازهای استان کردستان در راستای توسعه، توسعه راه‌ها (جاده‌ها) و حمل‌ونقل، ایجاد و احداث صنایع تبدیلی کشاورزی و همچنین توسعه بستر گردشگری و اکوتوریسم می‌باشد و چون استان در این زمینه‌ها دچار ضعف جدی است سالیانه مبالغ هنگفتی ضرر و زیان از این ناحیه متحمل می‌شود. همچنین مواد معدنی متنوعی که به‌صورت خام از استان خارج می‌شود در صورت فرآوری می‌تواند ارزش افزوده بسیار بالایی برای استان کردستان در پی داشته باشد. دوماً، در حوزه مسائل تخصصی محیط‌زیست مفاهیمی همچون آستانه تحمل و نیز توان اکولوژیکی را بایستی در نظر گرفت. اگر احداث پالایشگاه در مناطق دشتی و جنوب کشور منجر به وقوع فجایعی نگردیده تا افراد غیر متخصص هم آن را درک و لمس نمایند اما مواردی از قبیل خشکیدگی تالاب هورالعظیم و درنتیجه ایجاد کانون‌های داخلی گردوغبار را به همراه داشته است. لذا جنگل‌های بلوط زاگرس که در حال حاضر خود با تهدیدهای جدی از قبیل خشک‌سالی، شیوع بیماری، آفات و امراض روبروست در صورت افزودن هرگونه بار دیگری که فشار بر روی این اکوسیستم را بیفزاید یارای مقاومت نداشته و می‌تواند وضعیت موجود را در جهت شکنندگی و آسیب‌پذیری جدی پیش ببرد. سوماً، اجرای طرح‌هایی همچون این طرح صرف انجام آن در فلان دولت و یا فلان محل بدون در نظر گرفتن آسیب‌ها و تبعات زیست‌محیطی اقدامی کاملاً عبث و غیر عقلایی می‌باشد. چه‌بسا آنکه یکی از دلایل اصلی افزایش بی‌شمار مبتلایان به انواع سرطان و نیز بیماری‌های قلبی ریوی، دیابت، سرگیجه، تهوع، سکته‌های قلبی و مغزی و… آلودگی‌های زیست‌محیطی می‌باشد.
۳- احداث هرگونه واحد پالایشگاهی (مینی ریفاینری یا پالایشگاه کوچک) منطبق با رده ۷ ضوابط و معیارهای استقرار واحدهای صنعتی و تولیدی موضوع تصویب نامه شماره ۷۸۹۴۶/ت ۳۹۱۲۷ هـ مورخ ۱۵/۰۴/۱۳۹۰ و تصویب نامه اصلاحیه شماره ۱۷۹۵۶/ت ۳۹۱۲۷ هـ مورخ ۰۴/۰۲/۱۳۹۱ هیئت محترم وزیران بوده که می‌بایست حداقل فواصل مجاز از موارد ذیل را داشته باشد:

426126943_135220
سؤال اینجاست که آیا محل پیشنهادی واقعاً شرایط فوق را دارد؟ آیا ریسک مخاطرات مربوط به پالایشگاه و مجتمع‌های پتروشیمی در این جانمایی لحاظ شده است؟
در حال حاضر تانکرهای حامل نفت خام، مواد و مشتقات نفتی، یکی از تهدیدهای جدی جاده‌های شهرستان‌های مریوان، سنندج و کامیاران می‌باشد. نفت خام قابلیت اشتعال بسیار پایینی داشته و جز چند مورد از تانکرهای حامل نفتا که منجر به حادثه دردناک جان سپردن چندین نفر از هم‌وطنان در آتش‌سوزی گردید، مابقی موارد در صورت واژگونی فقط آلودگی آب‌وخاک را به دنبال داشته است. آیا در صورت اجرای طرح پالایشگاه، این تانکرها از جاده‌های کردستان حذف خواهند شد یا تانکرهای عراقی جای خود را به تانکرهای داخلی خواهند داد و این تهدید کماکان به قوت خود باقی خواهد ماند؟ با توجه به اینکه مواد حاصل از فرایندهای پالایشگاهی قدرت و قابلیت اشتعال بسیار بالایی دارند در صورت وقوع هرگونه واژگونی بایستی شاهد چه تعداد تلفات دردناک جاده‌ای باشیم؟؟ مدافعین پالایشگاه، بی‌دقتی و ضعف در رانندگی افراد عراقی و عدم تسلط آن‌ها به جاده را دلایل اصلی واژگونی تانکرها و ایجاد حادثه در جاده‌های کردستان معرفی می‌کنند؛ درحالی‌که اعتقاد نگارنده بر این است که اگر تانکرهای عراقی از جاده‌ها حذف‌شده و جای خود را به تانکرهای ایرانی بدهند فجایع احتمالی در جاده‌ها به طرز سرسام‌آوری افزایش خواهد یافت؛ چراکه اگر کیفیت بسیار پایین و سن بسیار بالای تانکرها و نفتکشهای داخلی را در مقایسه با نمونه‌های عراقی لحاظ نماییم به‌درستی درمی‌یابیم که تردد تانکرهای عراقی نسبت به تانکرهای داخلی ایمن‌تر خواهد بود. مضافاً اگر کیفیت رانندگی رانندگان عراقی پایین است این ضعف تااندازه‌ای به مسئولین ما هم برمی‌گردد چراکه در کشور ما قوانین و مقررات حمل‌ونقل جاده‌ای رعایت نمی‌شود و رانندگانی که شرایط احراز رانندگی را ندارند می‌توانند به جاده‌های ما وارد شوند.
۴- با توجه به اینکه تاکنون هیچ‌گونه عملیات اجرایی و احداث سازه در محل موصوف انجام نشده است و معایب و خطرات جدی اجرای این طرح در این محل از سوی کارشناسان و فعالان محیط‌زیست بیان‌شده است از شخص استاندار محترم به‌عنوان رئیس کارگروه ستاد نجات‌بخشی دریاچه تالاب زریوار انتظار می‌رود با درک دغدغه‌های موجود، از هرگونه تصمیم‌گیری شتاب‌زده در این راستا جلوگیری نموده و مانع از ایجاد فاجعه‌هایی از قبیل آلوده شدن و نیز خشک شدن زریوار در آینده بسیار نزدیک، از بین رفتن پوشش جنگلی انبوه در محدوده نوار مرزی غرب مریوان پس از شروع بکار پالایشگاه، افزایش میزان بیماری‌های سرطان و… ناشی از فعالیت و آلودگی آب خاک و هوا توسط پالایشگاه، از بین رفتن فون و فلور (پوشش گیاهی و جانوری) منطقه و بسیاری از موارد دیگر شوند.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

روژان؛ روزنامه‌ای برای مردم

ضرورت وجود روزنامه در کردستان و اینکه چرا باید استان ما از وجود یک نشریه روزانه محروم بماند همواره دغدغه اینجانب در سال‌های گذشته بود؛ محرومیتی که حداقل برای اهالی فرهنگ و به خصوص رسانه دردآور می‌نمود؛ آن هم مردمانی که بر پیشانی آنان فرهنگ می‌درخشد و سابقه روزنامه‌داری را بیش از دیگران دارند. جدا از پیشینه فرهنگی این استان و نقش مطبوعات در بالابردن سطح آگاهي‌های مردم و فرهنگ عمومي نسبت به مسائل اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی كه در جامعه صورت مي‌گيرد و اینکه رسانه‌ها سهم مهمي در اطلاع‌رساني مردم خواهند داشت، استان کردستان به دلیل برخورداری از پتانسیل تجارت، بازارهای مرزی و کشاورزی از دیرباز به لحاظ اقتصادی هم یکی از استان‌های مورد توجه دولتمردان و سرمایه‌گذاران بوده است. نخبگان فرهنگی ما نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ فرهنگ و هویت ایرانی اسلامی و احیای مرجعیت علمی کشور داشته‌اند و بی‌جهت نیست که رهبر معظم انقلاب آن را استان فرهنگی نامیدند. امروز اما پس از سال‌ها انتشار هفتگی، با کمک و یاری دوستان گرانمایه‌مان در تحریریه، انتشار اولین شماره روزنامه را با شما مردم و خوانندگان خوبمان جشن می‌گیریم و بعد از الطاف الهی، تنها امیدمان را به خوانندگان عزیزی که ما را در این راه یاری خواهند کرد، می‌بندیم. «روژان» روزنامه‌ای است مردمی و برای مردم کردستان و همه کسانی که در این استان وقت خود را برای توسعه و آبادانی کشور وقف کرده‌اند. دست همه شما را برای کمک به بهبود و پیشرفت فعالیتمان در این راه به گرمی می‌فشاریم. در نخستین شماره انتشار روژان، دوست و استاد ارجمندم جناب آقای ناصر کانی‌سانانی مقاله‌ای نوشتند و در آن به نگارنده تذکر دادند که این راه صعب و دشوار را بارها تجربه کرده‌ای و انتشار نشریه آنهم در کردستان کار مجنونان و عاشقان است! امروز بعد از انتشار 180 شماره در سخت‌ترین دوره از نظر اقتصادی می‌توانم با افتخار بگویم استاد عزیز؛ در این آزمون سخت خوشبختانه سرافراز بیرون آمدیم و ثابت کردیم که مجنون نیستیم اما عاشق چرا. البته این موفقیت حاصل نمی‌شد مگر با پشتوانه معنوی و استفاده از تجارب ایشان و اندیشه‌ی اندیشه‌ورزانی چون کاک عماد کریمیان، دکتر افراسیاب جمالی، دکتر بهروز خیریه، آقایان عباد زینبی، حسین اندان، ناصر نجفی، هژیر الله‌مرادی، آرش علیمرادی، یحیی صمدی، امید باتو، صدیق مینایی، عطا امانی، کاک احمد یاسینی (پشکو)، سرکار خانم آسو حسینی و بسیاری دیگر از همراهان که در طول پنج سال گذشته تلخی‌ها و شیرینی‌های وقایع روز جامعه را با زبان یادداشت و خبر با شما درمیان گذاشتند و نیز حمایت مخاطبینی که تذکرات و انتقاداتشان چون شهد، تلخکامی‌های حاصل از لجن‌پراکنی تاریک‌اندیشان را بر کام ما شیرین کرد و راه را برای ادامه مسیر ممکن و عزم ما را برای همپیمانی با مردم مصمم‌تر ساخت؛ اگر نبود تشویق‌ها و حمایت‌های مردم، قطعا ادامه مسیر برایمان امکان‌پذیر نبود. خرسندیم که در این مدت، هرگز به تندی سخن نگفتیم مگر مستدل و ابزار هیچ جریان و گروه سیاسی و دولتی نشدیم مگر گروه‌های ان.جی.او که خود را بخشی از ...