رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۷
  • الأحد ۵ رمضان ۱۴۳۹
  • 2018 Sunday 20 May

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • یکشنبه ۲ آبان ۱۳۹۵ - ۱۹:۰۷
  • کد خبر : 1520
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : نوبل ادبیات برای سراینده زنگ‌های آزادی

جایزه نوبل ادبیات یکی از پنج جایزه نوبل است و هرسال به نویسنده‌ای داده می‌شود که به گفته آلفرد نوبل برجسته‌ترین اثر با گرایش  را نوشته باشد. منظور از« اثر» معمولاً مجموعه کارهای نویسنده است، اگرچه گاه در متن مربوط به جایزه از آثار مشخص نیز نام‌برده شده است. آکادمی سوئد امسال« باب دیلن» را […]

جایزه نوبل ادبیات یکی از پنج جایزه نوبل است و هرسال به نویسنده‌ای داده می‌شود که به گفته آلفرد نوبل برجسته‌ترین اثر با گرایش  را نوشته باشد. منظور از« اثر» معمولاً مجموعه کارهای نویسنده است، اگرچه گاه در متن مربوط به جایزه از آثار مشخص نیز نام‌برده شده است. آکادمی سوئد امسال« باب دیلن» را برنده اعلام کرد.
«رابرت آلن زیمرمان » معروف به «باب دیلن» خواننده، نقاش، آهنگ‌ساز، شاعر ترانه‌سرای آمریکایی در ۲۴ ماه می ۱۹۴۱ میلادی در مینه‌سوتای آمریکا متولد شد. او در نوجوانی زادگاه خود را ترک کرد و برای این‌که با گذشته‌اش ارتباطی نداشته باشد، نام خود را تغییر داد. گفته می‌شود او نام هنری خود را از نام «دیلین توماس» شاعر ولزی گرفته است.
او که در سبک موسیقی بومی امریکا فعالیت می‌کرد، در دهه ۱۹۶۰ میلادی به سبک راک رو آورد و شعرهای عاشقانه «راک‌اند رول» روز را با شعرهای ادبی و روشنفکرانه کلاسیک در هم آمیخت. دیلن در پدیدار شدن سبکی در موسیقی به نام «راک بومی» در اواسط دهه‌ی ۶۰ بسیار تأثیرگذار بود و به نام«شکسپیر» هم‌نسلانش شهرت یافت.
ترانه معروف او« چون یک‌خانه به دوش» از سوی«رولینگ استون» به‌عنوان بهترین ترانه‌ی تمام زمان‌ها معرفی شد. این خواننده مطرح آمریکایی مدال آزادی ریاست جمهوری کشورش را در سال ۲۰۱۲ به گردن آویخت.
«باب دیلن» در پنج دهه‌ی اخیر موسیقی آمریکا به‌عنوان پدیده مطرح بوده است. او از دید بسیاری، تأثیرگذارترین چهره در تاریخ موسیقی آمریکا بوده است. برخی از ترانه‌هایش توسط بسیاری از خوانندگان مشهور دوباره خوانی شده که ازجمله آن‌ها می‌توان به اجرای« از فراز برج دیدبانی» توسط«جیمی هندریکس» اشاره کرد.
«مارتین اسکورسیزی» کارگردان سرشناس سینما فیلم مستند «راهی به خانه نیست» را «درباره‌ی بای دیلن » ساخته است. همچنین فیلم سینمایی«من آنجا نیستم» ساخته «تاد هینز » برگرفته از زندگی این هنرمند است.
پنج‌شنبه ۲۲ مهرماه نام «دیلن» به‌عنوان برنده مهم‌ترین جایزه‌ی ادبی جهان اعلام شد و هواداران او را به اوج شادی رساند. سال‌های متمادی است که اسم«دیلن» به‌عنوان شانس دریافت نوبل ادبیات بر سر زبان‌ها می‌افتد، اما انگار امسال، سال او بود. فروش کتاب‌های زندگی‌نامه و البوم های این هنرمند پس از اعلام این خبر به‌شدت افزایش پیدا کرد تا جایی که آمازون اعلام کرد: کتاب متن ترانه‌های او صبح پنج‌شنبه (۲۲ مهرماه) در جایگاه ۷۳۵۴۳ پرفروش‌ترین‌ها بود و پس از انتشار خبر برنده شدن «دیلن» تا رتبه ۲۰۹ بالا آمد. کتاب زندگی‌نامه این ترانه‌سرا، خواننده و آهنگساز هم از رده ۱۵۶۹۰ به رده ۲۷۸ ارتقا یافت.
اما همه از شنیدن خبر نوبلیست شدن« دیلن» خوشحال نشدند و بودند افرادی که در توییتر خود از این انتخاب آکادمی نوبل به‌تندی انتقاد کردند. « ایروین ولش» داستان‌نویس اسکاتلندی و« هاری کونزرو » نویسنده و روزنامه‌نگار هندی-انگلیسی ازجمله این افراد هستند.
دست‌نوشته «دیلن » ازترانه «زمانی همه‌چیز تغییر می‌کند» که ۲۰۰ تا ۳۰۰۰۰۰ دلار ارزش‌گذاری شده. طرفداران «هاروکی موراکامی » نویسنده‌ی ژاپنی رمان‌های« کافکا در کرانه» و« جنگل نروژی » هم پیام‌های اعتراض‌آمیز خود را در توییتر منتشر کرده و نویسنده محبوبشان را با « لئوناردو دی کاپریو»که ۲۰ سال برای کسب جایزه اسکار صبر کرد، مقایسه کردند.
باوجود تمام این حواشی،« باب دیلن» ۷۵ ساله هنوز هیچ واکنشی به کسب جایزه نوبل از خود نشان نداده است. او که عصر روز برنده شدنش در لاس‌وگاس روی صحنه رفت و اجرا کرد، از صحبت کردن دراین‌باره خودداری و به خواندن ترانه‌هایش بسنده کرد.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

روژان؛ روزنامه‌ای برای مردم

ضرورت وجود روزنامه در کردستان و اینکه چرا باید استان ما از وجود یک نشریه روزانه محروم بماند همواره دغدغه اینجانب در سال‌های گذشته بود؛ محرومیتی که حداقل برای اهالی فرهنگ و به خصوص رسانه دردآور می‌نمود؛ آن هم مردمانی که بر پیشانی آنان فرهنگ می‌درخشد و سابقه روزنامه‌داری را بیش از دیگران دارند. جدا از پیشینه فرهنگی این استان و نقش مطبوعات در بالابردن سطح آگاهي‌های مردم و فرهنگ عمومي نسبت به مسائل اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی كه در جامعه صورت مي‌گيرد و اینکه رسانه‌ها سهم مهمي در اطلاع‌رساني مردم خواهند داشت، استان کردستان به دلیل برخورداری از پتانسیل تجارت، بازارهای مرزی و کشاورزی از دیرباز به لحاظ اقتصادی هم یکی از استان‌های مورد توجه دولتمردان و سرمایه‌گذاران بوده است. نخبگان فرهنگی ما نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ فرهنگ و هویت ایرانی اسلامی و احیای مرجعیت علمی کشور داشته‌اند و بی‌جهت نیست که رهبر معظم انقلاب آن را استان فرهنگی نامیدند. امروز اما پس از سال‌ها انتشار هفتگی، با کمک و یاری دوستان گرانمایه‌مان در تحریریه، انتشار اولین شماره روزنامه را با شما مردم و خوانندگان خوبمان جشن می‌گیریم و بعد از الطاف الهی، تنها امیدمان را به خوانندگان عزیزی که ما را در این راه یاری خواهند کرد، می‌بندیم. «روژان» روزنامه‌ای است مردمی و برای مردم کردستان و همه کسانی که در این استان وقت خود را برای توسعه و آبادانی کشور وقف کرده‌اند. دست همه شما را برای کمک به بهبود و پیشرفت فعالیتمان در این راه به گرمی می‌فشاریم. در نخستین شماره انتشار روژان، دوست و استاد ارجمندم جناب آقای ناصر کانی‌سانانی مقاله‌ای نوشتند و در آن به نگارنده تذکر دادند که این راه صعب و دشوار را بارها تجربه کرده‌ای و انتشار نشریه آنهم در کردستان کار مجنونان و عاشقان است! امروز بعد از انتشار 180 شماره در سخت‌ترین دوره از نظر اقتصادی می‌توانم با افتخار بگویم استاد عزیز؛ در این آزمون سخت خوشبختانه سرافراز بیرون آمدیم و ثابت کردیم که مجنون نیستیم اما عاشق چرا. البته این موفقیت حاصل نمی‌شد مگر با پشتوانه معنوی و استفاده از تجارب ایشان و اندیشه‌ی اندیشه‌ورزانی چون کاک عماد کریمیان، دکتر افراسیاب جمالی، دکتر بهروز خیریه، آقایان عباد زینبی، حسین اندان، ناصر نجفی، هژیر الله‌مرادی، آرش علیمرادی، یحیی صمدی، امید باتو، صدیق مینایی، عطا امانی، کاک احمد یاسینی (پشکو)، سرکار خانم آسو حسینی و بسیاری دیگر از همراهان که در طول پنج سال گذشته تلخی‌ها و شیرینی‌های وقایع روز جامعه را با زبان یادداشت و خبر با شما درمیان گذاشتند و نیز حمایت مخاطبینی که تذکرات و انتقاداتشان چون شهد، تلخکامی‌های حاصل از لجن‌پراکنی تاریک‌اندیشان را بر کام ما شیرین کرد و راه را برای ادامه مسیر ممکن و عزم ما را برای همپیمانی با مردم مصمم‌تر ساخت؛ اگر نبود تشویق‌ها و حمایت‌های مردم، قطعا ادامه مسیر برایمان امکان‌پذیر نبود. خرسندیم که در این مدت، هرگز به تندی سخن نگفتیم مگر مستدل و ابزار هیچ جریان و گروه سیاسی و دولتی نشدیم مگر گروه‌های ان.جی.او که خود را بخشی از ...