رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • سه شنبه ۳۰ مرداد ۱۳۹۷
  • الثلاثاء ۹ ذو الحجة ۱۴۳۹
  • 2018 Tuesday 21 August

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • یکشنبه ۲ آبان ۱۳۹۵ - ۱۹:۰۷
  • کد خبر : 1520
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : نوبل ادبیات برای سراینده زنگ‌های آزادی

جایزه نوبل ادبیات یکی از پنج جایزه نوبل است و هرسال به نویسنده‌ای داده می‌شود که به گفته آلفرد نوبل برجسته‌ترین اثر با گرایش  را نوشته باشد. منظور از« اثر» معمولاً مجموعه کارهای نویسنده است، اگرچه گاه در متن مربوط به جایزه از آثار مشخص نیز نام‌برده شده است. آکادمی سوئد امسال« باب دیلن» را […]

جایزه نوبل ادبیات یکی از پنج جایزه نوبل است و هرسال به نویسنده‌ای داده می‌شود که به گفته آلفرد نوبل برجسته‌ترین اثر با گرایش  را نوشته باشد. منظور از« اثر» معمولاً مجموعه کارهای نویسنده است، اگرچه گاه در متن مربوط به جایزه از آثار مشخص نیز نام‌برده شده است. آکادمی سوئد امسال« باب دیلن» را برنده اعلام کرد.
«رابرت آلن زیمرمان » معروف به «باب دیلن» خواننده، نقاش، آهنگ‌ساز، شاعر ترانه‌سرای آمریکایی در ۲۴ ماه می ۱۹۴۱ میلادی در مینه‌سوتای آمریکا متولد شد. او در نوجوانی زادگاه خود را ترک کرد و برای این‌که با گذشته‌اش ارتباطی نداشته باشد، نام خود را تغییر داد. گفته می‌شود او نام هنری خود را از نام «دیلین توماس» شاعر ولزی گرفته است.
او که در سبک موسیقی بومی امریکا فعالیت می‌کرد، در دهه ۱۹۶۰ میلادی به سبک راک رو آورد و شعرهای عاشقانه «راک‌اند رول» روز را با شعرهای ادبی و روشنفکرانه کلاسیک در هم آمیخت. دیلن در پدیدار شدن سبکی در موسیقی به نام «راک بومی» در اواسط دهه‌ی ۶۰ بسیار تأثیرگذار بود و به نام«شکسپیر» هم‌نسلانش شهرت یافت.
ترانه معروف او« چون یک‌خانه به دوش» از سوی«رولینگ استون» به‌عنوان بهترین ترانه‌ی تمام زمان‌ها معرفی شد. این خواننده مطرح آمریکایی مدال آزادی ریاست جمهوری کشورش را در سال ۲۰۱۲ به گردن آویخت.
«باب دیلن» در پنج دهه‌ی اخیر موسیقی آمریکا به‌عنوان پدیده مطرح بوده است. او از دید بسیاری، تأثیرگذارترین چهره در تاریخ موسیقی آمریکا بوده است. برخی از ترانه‌هایش توسط بسیاری از خوانندگان مشهور دوباره خوانی شده که ازجمله آن‌ها می‌توان به اجرای« از فراز برج دیدبانی» توسط«جیمی هندریکس» اشاره کرد.
«مارتین اسکورسیزی» کارگردان سرشناس سینما فیلم مستند «راهی به خانه نیست» را «درباره‌ی بای دیلن » ساخته است. همچنین فیلم سینمایی«من آنجا نیستم» ساخته «تاد هینز » برگرفته از زندگی این هنرمند است.
پنج‌شنبه ۲۲ مهرماه نام «دیلن» به‌عنوان برنده مهم‌ترین جایزه‌ی ادبی جهان اعلام شد و هواداران او را به اوج شادی رساند. سال‌های متمادی است که اسم«دیلن» به‌عنوان شانس دریافت نوبل ادبیات بر سر زبان‌ها می‌افتد، اما انگار امسال، سال او بود. فروش کتاب‌های زندگی‌نامه و البوم های این هنرمند پس از اعلام این خبر به‌شدت افزایش پیدا کرد تا جایی که آمازون اعلام کرد: کتاب متن ترانه‌های او صبح پنج‌شنبه (۲۲ مهرماه) در جایگاه ۷۳۵۴۳ پرفروش‌ترین‌ها بود و پس از انتشار خبر برنده شدن «دیلن» تا رتبه ۲۰۹ بالا آمد. کتاب زندگی‌نامه این ترانه‌سرا، خواننده و آهنگساز هم از رده ۱۵۶۹۰ به رده ۲۷۸ ارتقا یافت.
اما همه از شنیدن خبر نوبلیست شدن« دیلن» خوشحال نشدند و بودند افرادی که در توییتر خود از این انتخاب آکادمی نوبل به‌تندی انتقاد کردند. « ایروین ولش» داستان‌نویس اسکاتلندی و« هاری کونزرو » نویسنده و روزنامه‌نگار هندی-انگلیسی ازجمله این افراد هستند.
دست‌نوشته «دیلن » ازترانه «زمانی همه‌چیز تغییر می‌کند» که ۲۰۰ تا ۳۰۰۰۰۰ دلار ارزش‌گذاری شده. طرفداران «هاروکی موراکامی » نویسنده‌ی ژاپنی رمان‌های« کافکا در کرانه» و« جنگل نروژی » هم پیام‌های اعتراض‌آمیز خود را در توییتر منتشر کرده و نویسنده محبوبشان را با « لئوناردو دی کاپریو»که ۲۰ سال برای کسب جایزه اسکار صبر کرد، مقایسه کردند.
باوجود تمام این حواشی،« باب دیلن» ۷۵ ساله هنوز هیچ واکنشی به کسب جایزه نوبل از خود نشان نداده است. او که عصر روز برنده شدنش در لاس‌وگاس روی صحنه رفت و اجرا کرد، از صحبت کردن دراین‌باره خودداری و به خواندن ترانه‌هایش بسنده کرد.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...