رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • جمعه ۲۶ بهمن ۱۳۹۷
  • الجمعة ۹ جماد ثاني ۱۴۴۰
  • 2019 Friday 15 February

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • دوشنبه ۱۶ آبان ۱۳۹۵ - ۱۷:۲۹
  • کد خبر : 1619
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : بی‌ مسئولیتی در قبال کودکان «نشکاش»

کمال حسینی، گزارشگر: روز جمعه ۲۶ مهرماه سال ١٣٩٢ بازی کودکان نشکاش مریوان قربانی انفجار مین شد و در این حادثه هفت کودک زخمی شدند و دو نفر از آنها با قطعی اعضای بدن خود مواجه شدند. با گذشت سه سال از این حادثه، خانواده‌های این کودکان، وکلای قربانیان و فعالان مدنی در کوردستان می‌گویند […]

کمال حسینی، گزارشگر: روز جمعه ۲۶ مهرماه سال ١٣٩٢ بازی کودکان نشکاش مریوان قربانی انفجار مین شد و در این حادثه هفت کودک زخمی شدند و دو نفر از آنها با قطعی اعضای بدن خود مواجه شدند.
با گذشت سه سال از این حادثه، خانواده‌های این کودکان، وکلای قربانیان و فعالان مدنی در کوردستان می‌گویند اقدام موثری برای بهبود شرایط جسمی و روحی این کودکان انجام نگرفته و احتمال می‌رود با ادامه این روند، آینده این کودکان در بی‌مسئولیتی تباه ‌شود.
حسین احمدی‌نیاز، وکیل مدافع تعدادی از کودکان نشکاش در رابطه با آخرین وضعیت قربانیان می‌گوید: «۲۶ مهرماه امسال سالگرد حادثه تراژدیک انفجار مین در روستای نشکاش مریوان بود که در آن ٧ کودک دچار صدمات بدنی شدند. فرماندار وقت مریوان علیرغم تکالیف قانونی که برعهده‌ی وی بود جز پروسه‌ی اولیه‌ی درمان هیچ اقدامی برای آنها انجام نداد و با دادن روغن و قند قصد دلجویی از آنان داشت. این در حالی است که آثار ترکش مین بر بدن نحیف کودکان باقی مانده بود.»
وکیل پرونده کودکان نشکاشی افزود: «در سال ۹۳ این کودکان در بیمارستان نورافشار تهران توسط خیرین تهرانی مورد مداوا قرار گرفتند. وزیر بهداشت از آنان دیدار نمود و پس از رسانه‌ای شدن موضوع، کمیسیون ماده ۲ مستقر در فرمانداری مریوان برای دو نفر از آنان بنام “گشین” و “آلا” پرونده‌ی جانبازی تشکیل داد و روند رسیدگی ادامه دارد. گشین مچ پای راستش و آلا یک چشم خود را از دست داد و این دو نفر بیشترین آسیب را دیده‌اند.»

img_0264_1395-8-11-23-21

احمدی‌نیاز در خصوص اختصاص تسهیلات و مسمتری به کودکان نشکاش گفت: «متاسفانه مستمری برای آنان به شرط رسیدن به سن ۱۸ سالگی منوط شده است. کودکان در مناطق کوردنشین همیشه بزرگترین قربانیان مین‌های زمینی را تشکیل می‌دهند.»
یازدهم آبان‌ماه سال ۹۳ بود که حسن قاضی‌زاده هاشمی، وزیر بهداشت، پس از آنکه از کودکان نشکاش در بیمارستان نورافشار تهران عیادت کرد سه نفر از آنان را که از ناحیه چشم آسیب دیده بودند معاینه کرد.
پس از معاینه این کودکان در بیمارستان فوق تخصصی «نور»، بلافاصله نتیجه معاینات را از وزیر جویا شدم. وزیر بهداشت در پاسخ به سوال من گفت: «چشم راست “آلا روبینا” نابینا شده و چشم چپش نیاز به عینک شماره ۴ دارد. چشم راست بینایی ندارد، فقط ظاهرش مانده است.» او ادامه داد: «اگر امتحان کنید و چشمان او را ببندید، خواهید دید که چشم راستش اصلا نمی‌بیند و نمی‌تواند حرکتی کند و باید مراقب چشم چپش هم باشد.»
قاضی‌زاده هاشمی درباره “خبات” یکی دیگر از این کودکان گفت: «قرنیه چشم چپ این پسر نیز در اثر انفجار مین کمی آسیب‌ دیده و اثر جوش‌خوردگی که روی صورتش پیداست، روی قرنیه‌اش هم وجود دارد و با عینک، ۷۰‌ درصد دید پیدا می‌کند.» وزیر گفت: «۲ نفر از این کودکان نیاز به جراحی ندارند فقط آلا به عمل جراحی نیاز دارد که آن‌هم برای زیبایی است، البته باید صبر کرد تا به ۱۸سالگی برسد».
پروین ذبیحی، فعال مدنی اهل مریوان که از روزهای نخست حادثه نشکاش این کودکان را همراهی کرده، می‌گوید: «وضعیت “زانا”، “بهنوش” و “سینا” نسبتا خوب و از لحاظ جسمی مشکل خاصی ندارند طبیعی است که از لحاظ روحی و روانی هنوز در مرحله ترس، دلهره و بحران پس از حادثه هستند و از این جنبه هیچ اقدامی برای هیچکدام از این مصدومین انجام نگرفته است. “خبات”، دیگر کودک نشکاشی که از ناحیه چسم آسیب دیده بود دچار نابینایی نشده اما یک چشمش آسیب دیده و پزشکان گفته اند باید در پانزده سالگی عمل جراحی شود.»
وی افزود: «متأسفانه “گشین” از لحاظ جسمی و روانی همچنان در معرض فشار قرار دارد. این دختر هر چند مدت باید پروتز پایش تعویض شود. دچار کمردرد شده و کابوس‌ها و بی‌قراری‌های شبانه همچنان آزارش می‌دهد. از لحاظ سنی ٣ سال بزرگتر شده و عمق فاجعه را روز به روز بیشتر درک می‌کند. هلال احمر سنندج در مورد پروتز پایش با خانواده گشین همکاری می‌کند ولی در بقیه موارد هیچ نهادی هیچگونه حمایتی از آنها نمی‌کنند. آلا که چشمش را از دست داد و زندگی‌اش را تاریک‌تر از بقیه به سر می‌برد.»
ذبیحی در مورد دیگر کودکان قربانی مین در کوردستان می‌گوید: «در حادثه لنگریز “فرشاد یعقوبی” چشمش را از دست داد، “محمد ابراهیمی” در تته اورامان یک پا و “معتصم ره‌پیکر” هم اردیبهشت امسال در روستای دو‌پلوره مریوان، یک پایش را از دست داد و “کوسار” در روستای گاگل یک چشمش آسیب دید.»
فرشاد محمدی، وکیل “گشین کریمی” در خصوص حکم دادگاه مریوان مبنی ‌بر رد دعوی موکلش گفت: «دادگاه به استناد قوانینی که به نظر من ارتباطی با این شکایت ندارد، مثل ماده ١۶، حکم به رد دعوی داده است. در صورتی که این شکایت درخواست دیه است و ربطی به مواردی چون رأی کمیسیون ماده ۲ فرمانداری ندارد. براساس قانون اگر کسی بر اثر قصور عمد یا غیرعمد دولت دچار مصدومیت و خسارت شود، می‌تواند مطالبه دیه کند و دیه مقرر شرعی به او پرداخت می‌شود.»

img_0260_1395-8-11-23-21

محمدی در همین ارتباط به شهروند می‌گوید: «کمیسیون برای اتفاقی که موجب وارد شدن خسارت به اشخاص می‌شود نحوه جبران را تعیین کرده است اما موضوع مطالبه دیه را مطرح نکرده است. براساس رأی کمیسیون ماده ۲ فرمانداری، برای گشین و هم‌بازی‌هایش که در اثر انفجار مین در نشکاش مصدوم شدند‌، درصد جانبازی تعیین شده است. با تعیین ‌درصد به این کودکان تسهیلاتی تعلق می‌گیرد مثل مستمری و سهمیه دانشگاهی و تأمین هزینه‌های درمان اما مستمری بعد از پایان سن کودکی به گشین و دیگر مصدومان داده خواهد شد. درحالی‌که آنان و خانواده‌شان اکنون به این حمایت نیاز دارند و هزینه‌هایی که در چند‌سال گذشته بابت درمان پرداخته‌اند زندگی این خانواده‌های روستایی را فلج کرده است.»
۲۷ سال از پایان هشت سال جنگ می‌گذرد ولی همچنان در کوردستان انفجار مین‌های برجای مانده از آن سا‌ل‌ها باعث مرگ و همچنین مصدومیت شهروندان کورد می‌شود و این مهم در حالی است که بارها مسئولان کشوری و استانی وعده پاکسازی کامل مین در کوردستان را مطرح کرده‌اند.
عبدالله رشیدی‌پور، فرماندار وقت شهرستان مریوان، شامگاه روز حادثه در گفت‌وگو با ایرنا درباره انفجار مین در روستای نشکاش می‌گوید: «یکی از کودکان، این مین را که در یک پایگاه متروکه در نزدیکی روستا به جا مانده بود، پیدا می‌کند و آن را به داخل روستا می‌برد و با شش نفر دیگر آن را دست‌کاری می‌کنند که در این حین، مین منفجر می‌شود.»
اما انفجار مین در نشکاش در حالی اتفاق افتاد که سه سال قبل آن و در فروردین‌ماه سال ٨٩، امیرحسین سعیدی، رئیس وقت مرکز مین‌زدایی کشور در گفتگو با مهر گفته بود: «مناطق آلوده به مین در استان‌های کردستان و آذربایجان غربی، دیگر وجود ندارد.»
در خصوص پاکسازی کامل مین‌های زمان جنگ در استان کوردستان، سردار وحیدی، وزیر وقت دفاع کشور هم در فروردین ماه سال ۸۹ به فارس گفته بود: «حدود ۷۳ هزار هکتار دیگر از اراضی آلوده به مین و گلوله‌های عمل نکرده در استان‌های خوزستان، ایلام، کرمانشاه، آذربایجان غربی و کوردستان باقی مانده که پیش‌بینی می‌شود تا پایان سال ۹۱ کار پاکسازی آنها به اتمام برسد.»
یک هفته پس از انفجار مین در نشکاش، علت وقوع این حادثه را از نماینده شهرستان‌های مریوان و سروآباد در مجلس نهم سوال کردم و از روند پیگیری‌هایش پرسیدم.
امید کریمیان، نماینده وقت مریوان سوال من را اینگونه پاسخ داد: «انفجار نشکاش نشان می‌دهد که برخلاف گزارش‌های متولیان مین‌روبی، پاکسازی در این مناطق به صورت دستی و بدون ظرافت خاص انجام‌ شده و در این مورد دقت لازم اعمال نشده است.» او گفت: «قطعا از وزیر کشور و وزیر دفاع سؤال می‌شود و تذکر شفاهی به آنان خواهم داد چرا که کوتاهی شماری از مدیران و مسئولان در این قضیه کاملا مشهود است.»
هم‌زمان صالح نیکبخت، وکیل دادگستری در یادداشتی برای شرق در خصوص پاکسازی روستاها و انفجار مین در نشکاش نوشت: «در این روستا و بسیاری از روستاهای دیگر اگرچه پایگاه‌های نظامی تخلیه شده ولی محیط این پایگاه‌ها از مین‌های تعبیه‌شده در زیر خاک پاکسازی نشده و یا در مواردی چون روستای نشکاش با وجود اینکه پایگاه متروکه در ارتفاعات مشرف بر روستا قرار دارد ولی بارندگی‌های مداوم و سیل‌آسا و حرکت خاک، مین کاشته‌شده را حرکت داده و به داخل روستا آورده بود که فاجعه آفرید. اکنون پای «گشین کریمی» دختر نوجوان مریوانی که خود فرشته امید است قطع شده و با «آلا رویین»، «سینا دژآهنگ» و «زانا پاو» که هر سه دانش‌آموزان کلاس اول ابتدایی هستند و «خبات کریمی» و «بهنوش دژآهنگ» دانش‌آموزان کلاس‌های سوم و چهارم ابتدایی چشم به راهند که چون دیگر همبازی‌ خود «متین رخش‌بهار» زخم‌های عمیق سر، صورت، چشمان، دست و پایشان معالجه شده و به کلاس‌های درس بازگردند.»
گزارش‌ افراد محلی و فعالان مدنی حاکی است؛ نهادهای مسئول در بیشتر موارد برای این قربانیان مین به جز معالجات اولیه حداقلی، هیچ نوع اقدام اساسی انجام نداده‌اند و در نهایت دولت به تعهداتی که در قبال این مصدومین دارد از جمله پرداخت مستمری و دیه عمل نکرده است.
در این‌باره خانواده قربانیان مین هم می‌گویند: «مسئولان بعد از مراجعه مکرر ما، اظهار داشته‌اند که این کودکان زمانی به سن قانونی رسیدند به پرونده‌هایشان رسیدگی خواهد شد.»
آمار سازمان‌های غیردولتی نشان ‌می‌دهد تنها در‌ سال ٩۴، تعداد ۴۵ نفر بر اثر انفجار مین کشته و یا مصدوم شدند که دست‌کم ۱۵ نفر از این تعداد که در بین آنها سه کودک دیده می‌شود، جان خود را از دست داده‌اند. علاوه بر آثار سیاه مین بر جسم و جان قربانیان، وضعیت روحی کسانی که جان سالم در ‌کرده‌اند، نامساعد گزارش می‌شود، دیگر کسی به جبران هزینه‌های روانی به ویژه در مورد کودکان بعد از حادثه فکر نمی‌کند. هزینه‌هایی که جبران آن شاید امری غیرممکن باشد. این در حالی است که هیچ نهادی حتی آموزش و پرورش هم امتیازی برای کودکان قربانی مین قائل نمی‌شود و این بی‌مسئولیتی دردی است مضاعف بر حال و آینده کودک قربانی مین.

ادامه دارد…

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

بیانیه تحریریه روزنامه روژان در واکنش به دروغ‌پردازی برخی کانال‌های مجازی

مغز فندقی‌ها/ قلم مسئول و مصیبت‌های آن

بدواً عرض می‌کنیم ما کسانی که در روژان قلم می‌زنیم با اطمینان، به اتفاق همکارانمان در دیگر نشریات استان آرزو کرده و می‌کنیم که ای کاش فعل و فعالیت مسئولان ما به گونه‌ای بود که رفاه و آسایش و امنیت خاطر را به مردم هدیه می‌کرد و از قِبَل حرف و حرکتشان مملکت بر ریل توسعه می‌چرخید؛ آن وقت ما محررین، توسن قلم را در دشت بلاغت و فصاحت جولان می‌دادیم و با ردیف کردن همة صناعات ادبی در رسا و ثنای مسئولان، مثنوی‌ها می‌سرودیم و به نشانه شکرگزاری، دست نیاز به سوی پروردگار دراز می‌کردیم که خدایا این سروران را از سر ما دریغ مدار که سروریشان باعث سرفرازی ما شده است؛ اما چه کنیم که چنین نیست؛ ما هم بنا به وظیفه دینی و اخلاقی و حرفه‌ای خود مجبوریم آلام مردم را بازگو و به سمع و نظر مردم برسانیم شاید دستی از آستین همت به در آید و تیمارگری بنشیند. ما کی هستیم که چنین حقی داریم؛ فعالان عرصه رسانه‌‌‌های جمعی که رکن چهارم دموکراسی‌اش می‌نامند و برقراری نظم و نسق، مستلزم وجود و فعالیت مثبت ماست؛ مائی که از قواعد و قوانین بهره می‌گیریم و در پی هدایت امور در بستر بهبود به نام مردم و از سوی مردم می‌گوئیم و می‌نویسیم. در واقع ما آئینه تمام‌قد رفتارهای مسئولان هستیم؛ اگر خوبند خوب نشان می‌دهیم و اگر بدند بد. نه در خفا، که به صراحت می‌گوییم: از آنجا که در شرایط فعلی شرایط سختی بر جامعه حاکم است لذا ما مجبور به بیان حقایقی می‌شویم که ممکن است برای حضرات مسئولان تلخ و گزنده باشد لذا توقع اخم و تخم، خط و نشان کشیدن و... هم هست که دیده و شنیده‌ایم اما ایفای مسئولیت، بالاتر از همه خطرات است، چه ما به ارزش قلم و تراوشاتش نیک آشنائیم و می‌دانیم که خدای منان به آن سوگند خورده است؛ «ن والقم و ما یسطرون». در چنین حالتی کسی نباید از ما توقع واژگون‌کاری و باژگون‌گوئی داشته باشد؛ اگر خواهان تعریف و تمجید هستید بفرمائید؛ مسئولیت و اختیار دارید به مردم خدمت کنید تا مشمول عنایت شوید و گرنه ما معذوریم. نویسندگان و دست‌اندرکاران این نشریه به شهادت صفحه‌های روژان در تمام سال‌های عمر، همیشه فریادگر مردم و مصالح و منافعشان بوده‌اند؛ به ناحق سیاه را سفید و سفید را سیاه نکرده‌اند و در بستر این سیر، فشار را هم تحمّل نموده‌اند. در این میان گاهاً اظهار نظرهائی در مورد روژان ابراز می‌شود که جای تاسف است؛ جدیداً در منبعی نه چندان شناخته شده برای مردم، انگ و رنگی به روژان زده‌اند که گویا ارگان سپاه است و با استفاده از رانت، 85 تن کاغذ از دولت گرفته است!! در باره این انگ‌نامه که ظاهرا به بهانه تجلیل مدیرکل ارشاد اسلامی از روژان به بیرون تراوش پیدا کرده است باید گفت عجبا از این استدلال، استخراج و استنتاج؟ بازدید مدیرکل ارشاد کردستان و اهدای لوح تقدیر، امری مرسوم است و هرازچند‌گاهی صورت می‌گیرد و تمام دفاتر نشریات ...