رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۷
  • السبت ۱۰ جماد ثاني ۱۴۴۰
  • 2019 Saturday 16 February

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • شنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۵ - ۱۵:۲۵
  • کد خبر : 1688
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر :

تئاتر ، سینما و اکثر هنرهای دراماتیک در توسعه اخلاق در جامعه و هویت بخشیدن به آدم‌ها و ارزش دادن به آنها می‌تواند به عنوان یک نهاد عمل کرده و بخشی از اخلاق جامعه از طریق هنر مقدس تئاتر و دیگر هنرها حل شود. اخلاق در جامعه، به عنوان یک روش و عملکرد انسانی مانند […]

تئاتر ، سینما و اکثر هنرهای دراماتیک در توسعه اخلاق در جامعه و هویت بخشیدن به آدم‌ها و ارزش دادن به آنها می‌تواند به عنوان یک نهاد عمل کرده و بخشی از اخلاق جامعه از طریق هنر مقدس تئاتر و دیگر هنرها حل شود. اخلاق در جامعه، به عنوان یک روش و عملکرد انسانی مانند علم و هنر امری روبنایی است اما با پدیده‌های زیربنایی جامعه نیز ارتباطی تنگاتنگ و مستقیم داشته و از آن تاثیر گرفته و برآنها تاثیر می‌گذارد. اخلاق با آزادی فردی و اجتماعی نیز همزاد و همراه است. اگر آزادی را حقِ داشتنِ انتخاب‌ در انجام یک کار (Optionality) بدانیم، ناگفته پیداست این آزادی نمی‌تواند نامحدود باشد. انسان زمانی آزاد است که به آزادی دیگران لطمه‌ای وارد نسازد. انتخاب و اختیار برای کسب هدفهای فردی برای انسان درجامعه دارای حد و حصری است که جامعه آنرا به صورت قانون تعریف کرده وحدود و ثغوری برای آن قائل شده وفرد مجبور به رعایت آن است. شخص آزاد کسی است که این حدود را پذیرفته و رعایت کند. پس آزادی پذیرفتن و رعایت نظم است. زمانی ما به معنای واقعی آزاد هستیم که مقررات و نظم را در هر جمعی چه کوچک و چه بزرگ بپذیریم و رعایت کنیم و به آزادی دیگران نیز احترام بگذاریم. این آزادی امری دوسویه است. جامعه و نهادهای اجتماعی نیز باید قواعد و قوانینی وضع کنند تا زیر چتر حمایت آن، حقوق فرد در جامعه محترم شمرده شود و ضایع نگردد.

بنابراین، زمانی که صحبت از اجرای عمومی نمایشی می‌شود (که عوامل آن باید در آن با اخلاق رفتار کنند)، باید به این نکته مهم توجه داشت که هرفردی به‌عنوان عضوی از جامعه این آزادی و حق شهروندی را دارد که در آن نمایش حضور پیدا کند.
اما با این حال، متاسفانه در اجرای عمومی نمایش «همزاد»، کاری از گروه تئاتر تیک تاک، در سنندج شاهد رفتاری خلاف موارد گفته شده در مقدمه این یادداشت بودیم. نمایشی که اجرای عمومی آن از ۱۸ آبان ماه شروع شد و تا ۲۸ آبان ماه هر روز از ساعت ۱۷ در تالار تماشا مجتمع فرهنگی هنری فجر سنندج به روی صحنه رفت.
در روز ۲۴ آبان ۱۳۹۵-روز کتاب و کتاب‌خوانی! بنده به همراه یکی از دوستان هنرمندم تصمیم گرفتیم که، به بهانه روز کتاب و ارتباط جدانشدنی آن با تئاتر و نمایش، به تماشای تئاتری در مجتمع فرهنگی هنری فجر سنندج با عنوان «همزاد» برویم. نمایشی که در توضیح آن در خبرگزاری کردپرس به تاریخ ۲۲/۸/۹۵اینگونه آمده است:
«در این نمایش تلاش بر این است که آفات و معضلات روابط انسانی به زبان تئاتر بیان شود و تاکید کرده که آدما هرچه آگاه‌تر باشن، متفاوت‌تر میشن. این نمایش سعی دارد تلنگری باشد برای برقرار کردن روابطی آگاهانه و عمیق تر بین انسانها و کوشیده که روابط صمیمانه و گروهی با اثرات مثبت و نتیجه بخش و تاثیرگذار را به تماشاگر یادآوری کند.»
اما در کمال تعجب، درحالیکه ما به همراه پنج الی شش نفری (با این تعداد کم مشخص است که دیگر کسی حاضر به دیدن تئاتر نیست!) که در سالن منتظر خرید بلیت بودیم، فردی به نمایندگی از طرف عوامل نمایش به سمت من و دوستم که جدا از جمع ایستاده بودیم آمد و با لحنی کاملا تهدیدآمیز خطاب به بنده گفت که به دلیل اینکه بنده قبلا در مورد نمایش دیگری از این گروه نقد نوشته‌ام (اشاره به نقد تئاتر «تئاتری به نام داس یا داسی بر بدنه تئاتر سنندج؟» هفته‌نامه روژان/ سال پنجم شماره ۹۱ شنبه ۲۲ خرداد ۱۳۹۵) بهتر است که به سالن نروم تا (به قول مردم کوچه و بازار) مشکلی پیش نیاید. و عملا ما را راه ندادند. بنده هم از آنجایی که آدم جان‌دوستی هستم فرار را بر قرار ترجیح داده و آرام و بی سر و صدا مجتمع را ترک کرده و به خانه بازگشتم! اما در طول مسیر بازگشت سوالات زیادی ذهنم را شدیدا درگیر کرده بودند. اینکه چه کسی به چنین افرادی مجوز داده‌ است و آیا چه کسی به آنها این حق و آزادی را داده است که از ورود تماشاچی به صحنه مقدس تئاتر و نمایش ممانعت ورزند. آن هم نمایشی که اجرای عمومی دارد و از همه مهم‌تر در مکانی دولتی برگزار می‌شود که پول بیت‌المال در آن هزینه می‌شود.
متاسفانه ما هنوز تعریف درستی از هنر تئاتر و جایگاه اخلاق در آن در شهرمان نداریم. پس از گذشت سه دهه هنوز نمی‌دانیم هنر چیست و چه جایگاهی دارد و کدام قسم آن باید ترویج گردد و کدام نوع آن به کدام دلیل به صلاح جامعه نمی‌باشد! و ده‌ها مشکل دیگر در این زمینه. اخلاق و هنر در جامعۀ ما، بخصوص در حوزه تئاتر، از نظر نظریه و ایده‌های نظری فقیر است. یکی از وظایف مهم هنرهای دراماتیک، انتقال ایده‌ها و افکار فلسفی به توده مردم است. اما، در جامعۀ ما به دلیل فقدان نظریه‌پردازی و نقد علمی و متداوم، تئاتر که نماد اوج مدنیت، احترام و ارتباط سالم است چنین رسالتی را بر عهده نگرفته است.
مشکلات تئاتر سنندج، با وجود چنین افرادی، بیش از آن است که در یک نوشته بگنجد! بنابراین، بدین وسیله از تمامی دوستانی که انتظار دارند سخنی از کاستی ها نگویم پیشاپیش عذرخواهی می‌کنم. چراکه بنده همچنان تصمیم دارم برای هر نمایشی که اجرای عمومی داشته باشد، به شرط داشتن وقت، در چارچوب علمی نقدی بنویسم. زیرا این کار را وظیفه و صد البته حق خود به عنوان عضو کوچکی از جامعه علمی این شهر می‌دانم.
به همین منظور، از مسئولان مربوطه جدا تقاضامندم به منظور بهره‌مندی عموم مردم تدابیرى اتخاذ کنند که دیگر شاهد چنین رفتارهایی در تئاتر شهرمان نباشیم.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

بیانیه تحریریه روزنامه روژان در واکنش به دروغ‌پردازی برخی کانال‌های مجازی

مغز فندقی‌ها/ قلم مسئول و مصیبت‌های آن

بدواً عرض می‌کنیم ما کسانی که در روژان قلم می‌زنیم با اطمینان، به اتفاق همکارانمان در دیگر نشریات استان آرزو کرده و می‌کنیم که ای کاش فعل و فعالیت مسئولان ما به گونه‌ای بود که رفاه و آسایش و امنیت خاطر را به مردم هدیه می‌کرد و از قِبَل حرف و حرکتشان مملکت بر ریل توسعه می‌چرخید؛ آن وقت ما محررین، توسن قلم را در دشت بلاغت و فصاحت جولان می‌دادیم و با ردیف کردن همة صناعات ادبی در رسا و ثنای مسئولان، مثنوی‌ها می‌سرودیم و به نشانه شکرگزاری، دست نیاز به سوی پروردگار دراز می‌کردیم که خدایا این سروران را از سر ما دریغ مدار که سروریشان باعث سرفرازی ما شده است؛ اما چه کنیم که چنین نیست؛ ما هم بنا به وظیفه دینی و اخلاقی و حرفه‌ای خود مجبوریم آلام مردم را بازگو و به سمع و نظر مردم برسانیم شاید دستی از آستین همت به در آید و تیمارگری بنشیند. ما کی هستیم که چنین حقی داریم؛ فعالان عرصه رسانه‌‌‌های جمعی که رکن چهارم دموکراسی‌اش می‌نامند و برقراری نظم و نسق، مستلزم وجود و فعالیت مثبت ماست؛ مائی که از قواعد و قوانین بهره می‌گیریم و در پی هدایت امور در بستر بهبود به نام مردم و از سوی مردم می‌گوئیم و می‌نویسیم. در واقع ما آئینه تمام‌قد رفتارهای مسئولان هستیم؛ اگر خوبند خوب نشان می‌دهیم و اگر بدند بد. نه در خفا، که به صراحت می‌گوییم: از آنجا که در شرایط فعلی شرایط سختی بر جامعه حاکم است لذا ما مجبور به بیان حقایقی می‌شویم که ممکن است برای حضرات مسئولان تلخ و گزنده باشد لذا توقع اخم و تخم، خط و نشان کشیدن و... هم هست که دیده و شنیده‌ایم اما ایفای مسئولیت، بالاتر از همه خطرات است، چه ما به ارزش قلم و تراوشاتش نیک آشنائیم و می‌دانیم که خدای منان به آن سوگند خورده است؛ «ن والقم و ما یسطرون». در چنین حالتی کسی نباید از ما توقع واژگون‌کاری و باژگون‌گوئی داشته باشد؛ اگر خواهان تعریف و تمجید هستید بفرمائید؛ مسئولیت و اختیار دارید به مردم خدمت کنید تا مشمول عنایت شوید و گرنه ما معذوریم. نویسندگان و دست‌اندرکاران این نشریه به شهادت صفحه‌های روژان در تمام سال‌های عمر، همیشه فریادگر مردم و مصالح و منافعشان بوده‌اند؛ به ناحق سیاه را سفید و سفید را سیاه نکرده‌اند و در بستر این سیر، فشار را هم تحمّل نموده‌اند. در این میان گاهاً اظهار نظرهائی در مورد روژان ابراز می‌شود که جای تاسف است؛ جدیداً در منبعی نه چندان شناخته شده برای مردم، انگ و رنگی به روژان زده‌اند که گویا ارگان سپاه است و با استفاده از رانت، 85 تن کاغذ از دولت گرفته است!! در باره این انگ‌نامه که ظاهرا به بهانه تجلیل مدیرکل ارشاد اسلامی از روژان به بیرون تراوش پیدا کرده است باید گفت عجبا از این استدلال، استخراج و استنتاج؟ بازدید مدیرکل ارشاد کردستان و اهدای لوح تقدیر، امری مرسوم است و هرازچند‌گاهی صورت می‌گیرد و تمام دفاتر نشریات ...