رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 1 خبر


  • دوشنبه ۲۹ مرداد ۱۳۹۷
  • الإثنين ۸ ذو الحجة ۱۴۳۹
  • 2018 Monday 20 August

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • شنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۵ - ۱۵:۲۵
  • کد خبر : 1688
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر :

تئاتر ، سینما و اکثر هنرهای دراماتیک در توسعه اخلاق در جامعه و هویت بخشیدن به آدم‌ها و ارزش دادن به آنها می‌تواند به عنوان یک نهاد عمل کرده و بخشی از اخلاق جامعه از طریق هنر مقدس تئاتر و دیگر هنرها حل شود. اخلاق در جامعه، به عنوان یک روش و عملکرد انسانی مانند […]

تئاتر ، سینما و اکثر هنرهای دراماتیک در توسعه اخلاق در جامعه و هویت بخشیدن به آدم‌ها و ارزش دادن به آنها می‌تواند به عنوان یک نهاد عمل کرده و بخشی از اخلاق جامعه از طریق هنر مقدس تئاتر و دیگر هنرها حل شود. اخلاق در جامعه، به عنوان یک روش و عملکرد انسانی مانند علم و هنر امری روبنایی است اما با پدیده‌های زیربنایی جامعه نیز ارتباطی تنگاتنگ و مستقیم داشته و از آن تاثیر گرفته و برآنها تاثیر می‌گذارد. اخلاق با آزادی فردی و اجتماعی نیز همزاد و همراه است. اگر آزادی را حقِ داشتنِ انتخاب‌ در انجام یک کار (Optionality) بدانیم، ناگفته پیداست این آزادی نمی‌تواند نامحدود باشد. انسان زمانی آزاد است که به آزادی دیگران لطمه‌ای وارد نسازد. انتخاب و اختیار برای کسب هدفهای فردی برای انسان درجامعه دارای حد و حصری است که جامعه آنرا به صورت قانون تعریف کرده وحدود و ثغوری برای آن قائل شده وفرد مجبور به رعایت آن است. شخص آزاد کسی است که این حدود را پذیرفته و رعایت کند. پس آزادی پذیرفتن و رعایت نظم است. زمانی ما به معنای واقعی آزاد هستیم که مقررات و نظم را در هر جمعی چه کوچک و چه بزرگ بپذیریم و رعایت کنیم و به آزادی دیگران نیز احترام بگذاریم. این آزادی امری دوسویه است. جامعه و نهادهای اجتماعی نیز باید قواعد و قوانینی وضع کنند تا زیر چتر حمایت آن، حقوق فرد در جامعه محترم شمرده شود و ضایع نگردد.

بنابراین، زمانی که صحبت از اجرای عمومی نمایشی می‌شود (که عوامل آن باید در آن با اخلاق رفتار کنند)، باید به این نکته مهم توجه داشت که هرفردی به‌عنوان عضوی از جامعه این آزادی و حق شهروندی را دارد که در آن نمایش حضور پیدا کند.
اما با این حال، متاسفانه در اجرای عمومی نمایش «همزاد»، کاری از گروه تئاتر تیک تاک، در سنندج شاهد رفتاری خلاف موارد گفته شده در مقدمه این یادداشت بودیم. نمایشی که اجرای عمومی آن از ۱۸ آبان ماه شروع شد و تا ۲۸ آبان ماه هر روز از ساعت ۱۷ در تالار تماشا مجتمع فرهنگی هنری فجر سنندج به روی صحنه رفت.
در روز ۲۴ آبان ۱۳۹۵-روز کتاب و کتاب‌خوانی! بنده به همراه یکی از دوستان هنرمندم تصمیم گرفتیم که، به بهانه روز کتاب و ارتباط جدانشدنی آن با تئاتر و نمایش، به تماشای تئاتری در مجتمع فرهنگی هنری فجر سنندج با عنوان «همزاد» برویم. نمایشی که در توضیح آن در خبرگزاری کردپرس به تاریخ ۲۲/۸/۹۵اینگونه آمده است:
«در این نمایش تلاش بر این است که آفات و معضلات روابط انسانی به زبان تئاتر بیان شود و تاکید کرده که آدما هرچه آگاه‌تر باشن، متفاوت‌تر میشن. این نمایش سعی دارد تلنگری باشد برای برقرار کردن روابطی آگاهانه و عمیق تر بین انسانها و کوشیده که روابط صمیمانه و گروهی با اثرات مثبت و نتیجه بخش و تاثیرگذار را به تماشاگر یادآوری کند.»
اما در کمال تعجب، درحالیکه ما به همراه پنج الی شش نفری (با این تعداد کم مشخص است که دیگر کسی حاضر به دیدن تئاتر نیست!) که در سالن منتظر خرید بلیت بودیم، فردی به نمایندگی از طرف عوامل نمایش به سمت من و دوستم که جدا از جمع ایستاده بودیم آمد و با لحنی کاملا تهدیدآمیز خطاب به بنده گفت که به دلیل اینکه بنده قبلا در مورد نمایش دیگری از این گروه نقد نوشته‌ام (اشاره به نقد تئاتر «تئاتری به نام داس یا داسی بر بدنه تئاتر سنندج؟» هفته‌نامه روژان/ سال پنجم شماره ۹۱ شنبه ۲۲ خرداد ۱۳۹۵) بهتر است که به سالن نروم تا (به قول مردم کوچه و بازار) مشکلی پیش نیاید. و عملا ما را راه ندادند. بنده هم از آنجایی که آدم جان‌دوستی هستم فرار را بر قرار ترجیح داده و آرام و بی سر و صدا مجتمع را ترک کرده و به خانه بازگشتم! اما در طول مسیر بازگشت سوالات زیادی ذهنم را شدیدا درگیر کرده بودند. اینکه چه کسی به چنین افرادی مجوز داده‌ است و آیا چه کسی به آنها این حق و آزادی را داده است که از ورود تماشاچی به صحنه مقدس تئاتر و نمایش ممانعت ورزند. آن هم نمایشی که اجرای عمومی دارد و از همه مهم‌تر در مکانی دولتی برگزار می‌شود که پول بیت‌المال در آن هزینه می‌شود.
متاسفانه ما هنوز تعریف درستی از هنر تئاتر و جایگاه اخلاق در آن در شهرمان نداریم. پس از گذشت سه دهه هنوز نمی‌دانیم هنر چیست و چه جایگاهی دارد و کدام قسم آن باید ترویج گردد و کدام نوع آن به کدام دلیل به صلاح جامعه نمی‌باشد! و ده‌ها مشکل دیگر در این زمینه. اخلاق و هنر در جامعۀ ما، بخصوص در حوزه تئاتر، از نظر نظریه و ایده‌های نظری فقیر است. یکی از وظایف مهم هنرهای دراماتیک، انتقال ایده‌ها و افکار فلسفی به توده مردم است. اما، در جامعۀ ما به دلیل فقدان نظریه‌پردازی و نقد علمی و متداوم، تئاتر که نماد اوج مدنیت، احترام و ارتباط سالم است چنین رسالتی را بر عهده نگرفته است.
مشکلات تئاتر سنندج، با وجود چنین افرادی، بیش از آن است که در یک نوشته بگنجد! بنابراین، بدین وسیله از تمامی دوستانی که انتظار دارند سخنی از کاستی ها نگویم پیشاپیش عذرخواهی می‌کنم. چراکه بنده همچنان تصمیم دارم برای هر نمایشی که اجرای عمومی داشته باشد، به شرط داشتن وقت، در چارچوب علمی نقدی بنویسم. زیرا این کار را وظیفه و صد البته حق خود به عنوان عضو کوچکی از جامعه علمی این شهر می‌دانم.
به همین منظور، از مسئولان مربوطه جدا تقاضامندم به منظور بهره‌مندی عموم مردم تدابیرى اتخاذ کنند که دیگر شاهد چنین رفتارهایی در تئاتر شهرمان نباشیم.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...