رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۷
  • الأحد ۱۰ صفر ۱۴۴۰
  • 2018 Sunday 21 October

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • شنبه ۳ دی ۱۳۹۵ - ۱۷:۴۰
  • کد خبر : 1819
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : امید چگونه کارآفرین شد

جوان دیواندره‌ای بعداز انصراف از خودکشی اقدام به تغیر مسیر زندگی پرتلاطم خود کرد و اینک کارافرین است. امید نیکبخت چهل ساله اهل دیواندره یکی از ورزشکاران موفق شهردیواندره است که به اردوی تیم ملی پینگ پنگ دعوت شد. سال۷۸ در حین انجام یکی از مسابقات با دعوای کوچکی، مسیر زندگیش عوض می‌شود و در […]

جوان دیواندره‌ای بعداز انصراف از خودکشی اقدام به تغیر مسیر زندگی پرتلاطم خود کرد و اینک کارافرین است. امید نیکبخت چهل ساله اهل دیواندره یکی از ورزشکاران موفق شهردیواندره است که به اردوی تیم ملی پینگ پنگ دعوت شد. سال۷۸ در حین انجام یکی از مسابقات با دعوای کوچکی، مسیر زندگیش عوض می‌شود و در بحبوحه جوانی راهی حبس می‌شود.
جریان از این قراره است؛ امید در حین برگزاری مسابقه با یکی از هم سن و سال‌های خودش سر رتبه اول ودوم بگومگو می‌کند. کار به زدو خورد می‌کشد؛ بر اثر ضربه‌ای که امید به طرف وارد می‌کند وی راهی بیمارستان می‌شود؛ جلو بیمارستان تشنج می کند و می‌افتد و به کمامی رود. متعاقب آن امید محکوم به زندان می‌شود و چهارسال حبس را تحمل می‌کند. چون دیه چهار فرد مسلمان برایش تعین می‌شود و توان پر داخت نداشت مجبورشد چهارسال در حبس بماند و اعسار وی به اقساط تبدیل می‌شود.
امید فراز و نشیبهای فراوان طی می‌کند و چهار سال از بهترین دوران زندگیش را در حبس سپری می‌کند. آنگونه که خود می‌گوید بعدا از آزادی از زندان براثر ناامیدی دو بار تصمیم به خودکشی می‌گیرد؛ اما هر بار در یک قدمی مرگ منصرف می‌شود. او چند سال با ناامیدی با مشکلات دست و پنجه نرم می‌کرد؛ در گیرودار اقدام به خودکشی، با فرشته زندگیش اشنا می‌شود؛ کسی که به او امیدی دوباره بخشید تا زندگی را از نو شروع کند و از تمام سختی‌ها به عنوان درس زندگی تجربه بگیرد. ناجی او کسی جز همسر و شریک زندگی‌اش نیست؛ همسری مهربان و با اراده که مسیر زندگی امید را نجات داد و او را با شیرینی زندگی دوباره آشتی داد.
همسرش دختری روستایی است که با پدرش زندگی می‌کرد. او معلم بود و روزنه امیدی برای اقای نیکبخت شد. به دلیل مشکلات و نبود توانایی مالی پدر همسرش از او سخت نمی‌گیرد و سرانجام امید ازدواج می‌کند. انگار خوشبختی با این جوان سر ناسازگاری ندارد و بعد از ازدواج نیز دوباره مشکلات به سراغش می‌آید. مغازه سوپری می‌زند اما یا از بخت بد و یا کم تجربگی ورشکسته می‌شود و ۱۰۵میلیون بدهی بالا می‌آورد. طلبکارها به سراغش می‌آیند و امید مجبور می‌شود خانواده را ترک و برای بازپرداخت بدهی‌هایی که بالا آورده بود راهی دیار غربت شود. او به کلان‌شهر مشهد می‌رودو در آنجا به دستفروشی می‌پردازد. خود می‌گوید شب تا صبح کار می‌کردم تا بتوانم بدهی‌هایم را پاس کنم. سه سال دست فروشی می‌کند و اجناس چینی را در اطراف حرم می‌فروشد. امید که امید در نهادش جوانه زده بود تصمیم می‌گیرد همزمان درس هم بخواند و تا دو ترم کارمی کند و پول‌های دستفروشی را برای بدهکاران می‌فرستد؛ ولی مخارج زندگی به وی مجال نمی‌دهد و از تحصیل منصرف می‌شود و به دست‌فروشی اکتفا می‌کند.
بعد از تلاش‌های فروان همه بدهی‌ها را پاس می‌کند و با تبحری که در اجناس چینی پیدا می‌کند به فکر راه‌اندازی یک کارگاه تولیدی می‌افتد.
او اینک دقیقا همان اجناس چینی را که می‌فروخت در کارگاه خود تولید می‌کند. و الان یکی از تولیدکنندگان مطرح مشهد است.
وقتی به بطن جامعه نگاه کنیم افراد زیادی را مانند آقای نیک‌بخت در اطراف خود می‌بینیم که در بدترین شرایط بودند و وقتی همه درها را به روی خود بسته می‌بینند تنها راه رهایی از بند مشکلات را در پدیده مضموم خودکشی جستجو می‌کنند؛ پدیده‌ای که در سال‌های اخیر در گوشه و کنار بارها خبر آن را شنیده‌ایم. اما آیا واقعا خودکشی راه نجات است؟
هستند افرادی که سابقه اقدام ناموفق خودکشی دارند و باید امید نیکبخت را الگوی خود قرار دهند. این درس را از امید بگیریم و نامید نباشیم. همسران پایه موفقیت هستند.
مسله ای دیگرکه در زندگی امید نقش اساسی داشت همراهی همسرش بود؛ زنی که در بدترین شرایط همسرش می‌شود و از طرفی پدرش با ازدواج آسان دست این جوان رامی‌گیرد تا او مسیر زندگی خود را بیابد و از راه گمشده بازگردد. بسیار دیده شده که در مواجهه با مشکلات برخی از زنان یا مردان گزینه طلاق را انتخاب می‌کنند؛ در حالی‌که مشکلات آنها با طلاق شاید بیشتر هم بشود. زنان و مردان جوان باید با بالابردن آستانه تحمل در سختی‌ها همدیگر را یاری نمایند و مطمنا طلاق بهترین راه کارنبوده است و نخواهد بود. فقط کافی است از توکل به خدا غافل نشویم. دعوایی که در عنفوان جوانی دامن امید را گرفت می‌تواند در کمین هر کدام از جوانان باشد و مسیر زندگی آنان را نیز عوض کند؛ درحالی که با گفتگو می‌شود آنرا برطرف کرد. قدری تامل می‌خواهد و اندکی صبر و اینکه زود از کوره در نریم. بهتراست مهارت مدیریت خشم را کسب کنیم تا زندگی آرامی داشته باشیم.
آخرین جنبه زندگی امید که به نیکبختی انجامیده کارآفرین شدن وی می‌باشد. او بعد از پشت سر نهادن سخت ترین امتحانات الهی کارآفرین می‌شود. به زندگی کارآفرینان که نگاه می‌کنی اغلب آنان داستان غم‌انگیزی دارند و دورانهای سختی را پشت سر نهاده اند؛ داستان‌هایی که دل هر شنونده‌ای را به درد می‌آورد. برای کارآفرینان، شکست نه تنهامانع نمی‌شود بلکه پله پیشرفت نیز محسوب می‌گردد.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...