رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • دوشنبه ۱۹ آذر ۱۳۹۷
  • الإثنين ۱ ربيع ثاني ۱۴۴۰
  • 2018 Monday 10 December

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • شنبه ۱۸ دی ۱۳۹۵ - ۱۳:۰۵
  • کد خبر : 1924
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : مجسمه‌ای با هزار حدیث در دل؛ یادمان شهدای شیمیایی

هفته گذشته عکسی از یادمان شهدای شیمیایی در شبکه‌های اجتماعی دست به دست شد که توجه زیادی را به خود جلب کرد. این یادمان مجسمه‌ای پانزده متری از پدری کُرد است که دو فرزند شهید خود را در دستانش گرفته است. در توضیح عکس مذکور آمده بود که: “این مجسمه در کوه آبیدر سنندج نصب […]

هفته گذشته عکسی از یادمان شهدای شیمیایی در شبکه‌های اجتماعی دست به دست شد که توجه زیادی را به خود جلب کرد. این یادمان مجسمه‌ای پانزده متری از پدری کُرد است که دو فرزند شهید خود را در دستانش گرفته است.
در توضیح عکس مذکور آمده بود که: “این مجسمه در کوه آبیدر سنندج نصب شده است. “
با توجه به اینکه پایه این مجسمه در پارک جنگلی آبیدر ساخته شده و کار ساخت مجسمه هم مدت‌هاست به اتمام رسیده، تصور شده بود که مجسمه در آن محل نصب شده است غافل از اینکه این عکس فتوشاپ بوده و فعلا خبری از نصب مجسمه بر فراز شهر سنندج نیست.
این عکس و خبر آن، ما را بر آن داشت تا در گزارشی با طراح مجسمه، جناب آقای “هادی ضیاالدینی” و متولی پروژه یعنی بنیاد حفظ و نشر ارزش‌های دفاع مقدس، گفتگو کنیم تا از چند و چون ساخت و عملیات اجرایی آن و همچنین علت نصب نشدنش باخبر شویم.

426105618_246022-2
در گفتگوی خبر نگار روژان با هنرمند نامی کردستان، آقای ضیاالدینی، وی ضمن تشکر از زحمات بنیاد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس کردستان اعلام کرد که در قراردادی با این بنیاد، وظیفه طراحی و اجرای آن را برعهده گرفته و پس از طراحی و ساخت نمونه اولیه گچی به ارتفاع یک و نیم متر، با توجه به اینکه مجسمه اصلی از ورق فلزی ساخته شده است، اجرای آن را در تهران به استادی فلزکار به نام آقای “مسعود صمیمی” سپردم که در اینجا جا دارد از زحمات این استاد عزیز تشکر کنم.
در نهایت کار ساخت مجسمه حدود چهار سال پیش به اتمام رسید و مجسمه را در چهار تکه به سنندج منتقل کردیم و در حال حاضر در شرکت “استن غرب” موجود است.
آقای ضیاالدینی در پاسخ خبرنگار روژان درخصوص اینکه با وجود ساخت پایه برای مجسمه در آبیدر چرا هنوز نصب نشده است گفت: این مجسمه را به سفارش بنیاد حفظ آثار کردستان ساختیم. در ابتدا قرار بود آنرا در روستای “قلعه‌جی” واقع در مسیر سنندج- مریوان که در دوران جنگ از سوی رژیم بعث عراق بمباران شیمیایی شده بود، نصب کنند اما بعدا تصمیم به نصب آن در کوه آبیدر گرفتند.
از آنجائی که کارفرما و مالک پروژه، بنیاد حفظ آثار است، پس تعیین محل نصب هم با خودشان است.
در ادامه پی‌گیری مساله، سراغ مدیرکل بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس کردستان، سرهنگ “محمدرضا شرفبیانی” رفتیم.
وی با اشاره به وجه بارز فرهنگ ایثار و مقاومت مردم غیور کردستان اعلام کرد مجسمه مذکور نماد شهدای شیمیایی ایران اسلامی است و در کردستان نصب می‌شود.
شرفبیانی با اشاره به اینکه کردستان با تقدیم بیش از ۵۴۰۰ شهید نقش ارزشمندی در فرهنگ ایثار و مقاومت دارد و چندین بار هدف بمباران‌های شیمیایی رژیم بعثی عراق قرار گرفت افزود: دو هزار نقطه یادمانی از دوران هشت سال دفاع مقدس در این استان وجود دارد و یکی از مقصدهای اصلی کاروان‌های راهیان نور است و هر ساله شهر سنندج محل تردد و استقرار این کاروان‌ها می‌باشد، از این رو تصمیم بر این شد که مجسمه یادمان شهدای شیمیایی در این شهر نصب گردد. هرچند مکان قطعی نصب این مجسمه هنوز مشخص نشده است.

هژیر الله‌ مرادی

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...