رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۷
  • السبت ۱۰ جماد ثاني ۱۴۴۰
  • 2019 Saturday 16 February

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • یکشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۵ - ۰۲:۱۱
  • کد خبر : 2107
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : مرزنشینی؛ از جنگ وآوارگی تا کولبری

سال ها پس از خاتمه جنگ هشت ساله با عراق و اعلام بلامانع شدن رفت و آمد و اسکان در مناطق جنگ­زده، از سوی دولت، آوارگان جنگ هشت ساله که در جنگ همه دارایی و کاشانه خود را رها کرده بودند و به روستاها و شهرهای امن ­تر پناه برده بودند با شادی و سرور […]

سال ها پس از خاتمه جنگ هشت ساله با عراق و اعلام بلامانع شدن رفت و آمد و اسکان در مناطق جنگ­زده، از سوی دولت، آوارگان جنگ هشت ساله که در جنگ همه دارایی و کاشانه خود را رها کرده بودند و به روستاها و شهرهای امن ­تر پناه برده بودند با شادی و سرور فراوان و با افکار فانتزیایی که در سر می ­پروراندند به مناطق و سکونتگاههای سابق خود که ویرانه ­ای بیش نبود بازگشتند. بازگشتی که آنان را ناخواسته و ناآگاهانه به نبردی خاموش و یک طرفه با مهمات عمل نکرده و مین های به جای مانده از جنگ کشاند.
زمین های کشاورزی همه تبدیل به زاغه و سنگر شده و یا کشتگاه مین ها و مهمات هایی بود که هر روز افرادی را قربانی می‌کرد یا گله‌های دامداری را فنا می‌نمود.
بیکاری و فقر آنها را وا می‌داشت تا برای مایحتاج روزمره و خرید کتاب، قلم و دفترهایی که سرود «سرزده از افق» را به فرزندانشان بیاموزد به جان گلوله‌ها و ضایعات باقی مانده از جنگ بیفتند و در کوچکترین اشتباه قربانی شوند. قربانیان مین و مهمات باقیمانده از جنگ اخبار ناگواری بود که در سال های آغازین بازگشت آوارگان به وفور شنیده می شد و متاسفانه اکنون نیز تداوم دارد. آنان پیش از آنکه قربانی ضایعات جنگی و مین باشند قربانی عدم توسعه یافتگی مناطق مرزنشین و فقدان برنامه‌های استراتژیک در این بخش از کشور هستند.
هنوز معضل مین و گلوله های انفجاری به قوت خود باقی بود که بیکاری آنان را متوجه تبادلات مرزی نمود چیزی که از قدیم الایام وجود داشته و طی سال های اخیر هم همچنان راه چاره ای برای آن پیدا نشده است! از آنجا که این تبادلات غیرقانونی بود اما تنها راه فرار از بیکاری لجام گسیخته در مناطق مرزی محسوب می شد.
آنان که کولبر نامیده می شوند خطرات راه را با جان می خرند، وسایل و بارهایی را که گاه از آن خود یا دیگری است با پشت و کول خود یا چهارپایان حمل می کنند، از مرز رد می کنند و در قبال این کار دست مزدی دریافت می نمایند. (تعداد قربانیان این کار نیز از قربانیان مین و مهمات پس مانده از جنگ تحمیلی کمتر نیست)
کولبری هرچند نکوهیده باشد اما بخش بزرگی از جمعیت بیکار جویای کار مناطق مرزی را که اغلب تحصیلکرده های دانشگاهی هستند و دولت برنام ه­ای جدی و خاصی برای اشتغال آنها ندارد به خود مشغول کرده و از دیگر عواقب بیکاری برحذر داشته است. اما افسوس که از سوی دیگر این پدیده معضلی بنام قاچاق خوانده می شود و یکی از تاکتیک های مبارزه با قاچاق هم استفاده از اقدامات قهر آمیز در مناطق مرزی است، که این امر بلای جان مرزنشینان شده و تنها در چند سال اخیر بیش از ده نفر در مرز «شیخ صله» به همین دلیل جان خود را از دست داده اند.
آنچه بسیار ناگوار است و آدمی را به تامل وا می دارد رواج بیش از پیش کولبری با وجود همه مخاطراتش (پرت شدن از پرتگاه ها، رفتن روی مین، به جان خریدن شلیک احتمالی نیروهای مرزبان، ماندن در برف، سرما و کولاک، دچار شدن به بیماری‌های سختی نظیر دیسک کمر و گردن، عوارض اضطراب و استرس، عوارض مفصلی و …) می باشد.
بی‌شک در این مسیر، اقدامات قهر آمیز نه تنها تاثیری در کاهش کولبری نکرده است، بلکه بعضاً آن را بغرنج تر نیز کرده است بی شک این اقدامات راه حل و حتی راه مبارزه با پدیده کولبری نیستند، بلکه برای حل آن باید ریشه یابی کرد. کولبری نتیجه همان علت هایی است که دست فروشی، کودکان کار و دیگر معضلات اجتماعی را سبب شده است. از آن جمله می توان به عدم توجه لازم به نیروی کار به عنوان یکی از مهمترین سرمایه ­های اجتماعی، عدم وجود زیرساخت های اقتصادی، نبود برنامه ­های دراز مدت جهت اشتغال پایدار اشاره نمود که همه آنها از عوامل تشدید بیکاری ­اند و هیچکدام با شیوه‌های پیشین حل نمی‌شود و تا زمانی که این موارد بصورت منسجم عملی نگردند کولبری خاتمه نمی‌یابد. پس لازم است به جای به کارگیری روش های بعضاً قهر آمیز پیشین افکارمان را بکار بگیریم.

فراتاب

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

بیانیه تحریریه روزنامه روژان در واکنش به دروغ‌پردازی برخی کانال‌های مجازی

مغز فندقی‌ها/ قلم مسئول و مصیبت‌های آن

بدواً عرض می‌کنیم ما کسانی که در روژان قلم می‌زنیم با اطمینان، به اتفاق همکارانمان در دیگر نشریات استان آرزو کرده و می‌کنیم که ای کاش فعل و فعالیت مسئولان ما به گونه‌ای بود که رفاه و آسایش و امنیت خاطر را به مردم هدیه می‌کرد و از قِبَل حرف و حرکتشان مملکت بر ریل توسعه می‌چرخید؛ آن وقت ما محررین، توسن قلم را در دشت بلاغت و فصاحت جولان می‌دادیم و با ردیف کردن همة صناعات ادبی در رسا و ثنای مسئولان، مثنوی‌ها می‌سرودیم و به نشانه شکرگزاری، دست نیاز به سوی پروردگار دراز می‌کردیم که خدایا این سروران را از سر ما دریغ مدار که سروریشان باعث سرفرازی ما شده است؛ اما چه کنیم که چنین نیست؛ ما هم بنا به وظیفه دینی و اخلاقی و حرفه‌ای خود مجبوریم آلام مردم را بازگو و به سمع و نظر مردم برسانیم شاید دستی از آستین همت به در آید و تیمارگری بنشیند. ما کی هستیم که چنین حقی داریم؛ فعالان عرصه رسانه‌‌‌های جمعی که رکن چهارم دموکراسی‌اش می‌نامند و برقراری نظم و نسق، مستلزم وجود و فعالیت مثبت ماست؛ مائی که از قواعد و قوانین بهره می‌گیریم و در پی هدایت امور در بستر بهبود به نام مردم و از سوی مردم می‌گوئیم و می‌نویسیم. در واقع ما آئینه تمام‌قد رفتارهای مسئولان هستیم؛ اگر خوبند خوب نشان می‌دهیم و اگر بدند بد. نه در خفا، که به صراحت می‌گوییم: از آنجا که در شرایط فعلی شرایط سختی بر جامعه حاکم است لذا ما مجبور به بیان حقایقی می‌شویم که ممکن است برای حضرات مسئولان تلخ و گزنده باشد لذا توقع اخم و تخم، خط و نشان کشیدن و... هم هست که دیده و شنیده‌ایم اما ایفای مسئولیت، بالاتر از همه خطرات است، چه ما به ارزش قلم و تراوشاتش نیک آشنائیم و می‌دانیم که خدای منان به آن سوگند خورده است؛ «ن والقم و ما یسطرون». در چنین حالتی کسی نباید از ما توقع واژگون‌کاری و باژگون‌گوئی داشته باشد؛ اگر خواهان تعریف و تمجید هستید بفرمائید؛ مسئولیت و اختیار دارید به مردم خدمت کنید تا مشمول عنایت شوید و گرنه ما معذوریم. نویسندگان و دست‌اندرکاران این نشریه به شهادت صفحه‌های روژان در تمام سال‌های عمر، همیشه فریادگر مردم و مصالح و منافعشان بوده‌اند؛ به ناحق سیاه را سفید و سفید را سیاه نکرده‌اند و در بستر این سیر، فشار را هم تحمّل نموده‌اند. در این میان گاهاً اظهار نظرهائی در مورد روژان ابراز می‌شود که جای تاسف است؛ جدیداً در منبعی نه چندان شناخته شده برای مردم، انگ و رنگی به روژان زده‌اند که گویا ارگان سپاه است و با استفاده از رانت، 85 تن کاغذ از دولت گرفته است!! در باره این انگ‌نامه که ظاهرا به بهانه تجلیل مدیرکل ارشاد اسلامی از روژان به بیرون تراوش پیدا کرده است باید گفت عجبا از این استدلال، استخراج و استنتاج؟ بازدید مدیرکل ارشاد کردستان و اهدای لوح تقدیر، امری مرسوم است و هرازچند‌گاهی صورت می‌گیرد و تمام دفاتر نشریات ...