رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • شنبه ۲۹ دی ۱۳۹۷
  • السبت ۱۲ جماد أول ۱۴۴۰
  • 2019 Saturday 19 January

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • شنبه ۱۶ بهمن ۱۳۹۵ - ۱۳:۱۲
  • کد خبر : 2193
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : کولبری، واژه‌ای ناشناخته برای جهان

کولبران، قشری از مردم تعریف نشده‌ هستند که مانند بومیان آمریکایی بعد از کشف آمریکا در دیار ما کشف شدند… واژه غریب آشنایی که در رده سنی۱۳تا۶۰سال فعالیت می‌کنند؛ کردهایی سرگردان که برای امرار معاش و سیر کردن شکم خود و خانواده پا در چنین راه سخت و مشقت باری می‌گذارند… شاید اگر جامعه جهانی […]

کولبران، قشری از مردم تعریف نشده‌ هستند که مانند بومیان آمریکایی بعد از کشف آمریکا در دیار ما کشف شدند… واژه غریب آشنایی که در رده سنی۱۳تا۶۰سال فعالیت می‌کنند؛ کردهایی سرگردان که برای امرار معاش و سیر کردن شکم خود و خانواده پا در چنین راه سخت و مشقت باری می‌گذارند… شاید اگر جامعه جهانی چشم‌های بیناتری داشت کولبری را در لیست اولین مشاغل سخت و پر خطر دنیا قرار می‌داد؛ ولی افسوس که شغل نانوشته‌ایست و این افراد بی‌نام‌تر از آن هستند که بتوانند در جایی از آنها نام برد… پدران و برادران شجاع بی‌هدف با اسب‌های مست از خستگی هر روز مرزهای مرگ را زیر و رو می‌کنند تا فردایی بتوان پیش خانواده منتظر خود برگردند… کولبرانی که از آنها با عنوان “قاچاقچی” نام برده می‌شود، بار و جنسشان بستگی به نوع ندارد تنها هرقدر که تن نحیفشان تحمل کند به دوش می‌کشند و مرز پرخطر عبور از میادین مین و… را با جان و دل می‌خرند. مرزها پر شده از یادگاری؛ یادگاری دست و پاهای به جامانده، جان‌های گرفته شده یا اجساد کولبران مدفون شده زیر خاک و بهمن… هرساله چندها تن از کولبران در این راه جان خود را از دست می‌دهند و با وجود بازارهای مرزی و رزق و رونق صادرات و واردات با کشور‌های دوست و همسایه همچنان کولبران وجود دارند که می‌روند و شاید برنگردند. کاش به جای گرمی گلوله یک بار هم پای حرف‌های ناگفته‌شان بنشینیم و در فکر ایجاد محیطی امن و کسب و کار امن‌تر در استان به استقبال این افراد برویم و این تنها بوسیله دولت انجام نمی‌گیرد و به یاری همه آن سرمایه‌دارانی صورت می‌گیرد که فعل “ساختن” را در این دیار صرف کنند… تا شاید واژه “کولبر” به تاریخ بپیوندد وه نه به آیندگان…
شرمین فتاحی – عضو انجمن شنه‌ی نوژین کردستان

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

به یاد کاک رحیم ذبیحی

هژیر الله‌مرادی انگار همین دیروز بود به دفتر روژان آمد، مانند همیشه با چهره‌ای خندان و چند ایده جدید که انجام هرکدام می‌توانست چراغی روشن فراروی نسل آینده باشد، کاک رحیم تنها یک کارگردان و فیلمساز عادی نبود. او غم مردم داشت و پشت هرکدام از آثارش می‌توان انبوهی از رنج و مرارت را دید. خود می‌گوید: غمی انسانی از من یک فیلمساز ساخت. در باره روژان نیز گفت: همان نشریه‌ای است که سالها انتظار بودنش را داشتیم. مرگ حق است اما افسوس که برای رحیم ذبیحی زود بود و طرحهایش ناتمام ماند. از تهیه فیلمی بنام «روزی، روزگاری شهرمان بانه» حرف می‌زد که نگاهی به وقایع تلخ روزهای جنگ و بمباران شهر داشت، وقایعی که بخشی از تاریخ فرهنگ پایداری کردستان را می‌توانست ثبت کند، فراخوان طرح را ما در روژان هم منتشر کردیم اما حیف که دست اجل مهلت نداد و خیلی زود روح بلندش به آسمان پرکشید و همه ما را در غم فقدان خود سوگوار کرد، روحش شاد و یادش گرامی.