رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • شنبه ۲۹ دی ۱۳۹۷
  • السبت ۱۲ جماد أول ۱۴۴۰
  • 2019 Saturday 19 January

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • سه شنبه ۳ اسفند ۱۳۹۵ - ۱۳:۴۵
  • کد خبر : 2270
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : خلق یک اثر زمانی تأثیر گذار است که واقعیتی را آشکار کند
گفتگو با رضوان خدامی بازیگر و کارگردان

خلق یک اثر زمانی تأثیر گذار است که واقعیتی را آشکار کند

«رضوان خدامی» متولد ۱۳۷۱ فارغ التحصیل رشتۀ کامپیوتر، عضو انجمن ریاضی‌دانان جوان (۱۳۹۱-۱۳۸۴) و بازیگر اهل سنندج می‌باشد. مجری‌گری برنامه‌های زنده کودک و نوجوان در صدا و سیمای مرکز کردستان و همچنین تهران و شبکۀ برون‌مرزی سحر و همینطور گویندگی در رادیو از دیگر فعالیت‌های وی می‌باشد. از نمونه نقش‌آفرینی‌های وی در سینما و تلویزیون […]

«رضوان خدامی» متولد ۱۳۷۱ فارغ التحصیل رشتۀ کامپیوتر، عضو انجمن ریاضی‌دانان جوان (۱۳۹۱-۱۳۸۴) و بازیگر اهل سنندج می‌باشد. مجری‌گری برنامه‌های زنده کودک و نوجوان در صدا و سیمای مرکز کردستان و همچنین تهران و شبکۀ برون‌مرزی سحر و همینطور گویندگی در رادیو از دیگر فعالیت‌های وی می‌باشد. از نمونه نقش‌آفرینی‌های وی در سینما و تلویزیون می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
مجموعه افسانه‌های کردستان در نقش پریزاد، سریال زریان در نفش آسکه، فیلم بلند ژوان در نقش گلاره (همبازی با حمیرا ریاضی و علیرضا اوسیوند)، فیلم کوتاه کهربا و فیلم نیمه‌بلند برف در کوهستان
آنچه می‌خوانیدگفتگوی ما با این هنرمند جوان است.
* به‌عنوان سوال ابتدایی بفرمایید که آشنایی شما با هنر چه زمانی صورت گرفت و فعالیت هنری خود را از کجا شروع کرده‌اید؟
– اوایل پاییز سال ٨۴ بود که در تلویزیون سنندج مجری برنامۀ زنده کودک بودم. اونموقع ١۴ سالم بود که دیگه از سال ٩٠ از برنامه کودک فاصله گرفتم و برنامه‌های جوان و خانواده و همین‌طور اجرای‌های مختلف تلویزیونی در تهران و سنندج را طی سال‌های ٩٠-٩۵ ادامه دادم.
* چطور وارد وادی بازیگری شدید؟ و اولین قدم را در مسیر حرفه‌ای بازیگری چگونه برداشتین؟ مشوق شما برای بازیگری چه کسی بود؟
– استارت بازیگری من در پاییز٨٩ بود که در مجموعۀ افسانه‌های کردستان کاراکتر اصلی “پریزاد”رو بازی کردم. برای شروع کارم تجربۀ خیلی خوبی بود چون کاراکتری که بازی کردم رو دوست داشتم و مدام خودم رو تشویق می‌کردم که بتونم قدم‌های بزرگتری در این راه بردارم. به نظرم در هر حرفه و کاری اولین و بزرگترین مشوق خود اون آدم میتونه باشه. باید به خودت اعتماد و ایمان داشته باشی تا بقیه باورت کنن. اصل قضیه اینه.
* سخت‌ترین نقشی که تا به حال بازی کرده‌اید، چه نقشی بوده است؟
– به جرأت میتونم بگم که هیچ نقشی تا الان برام سخت نبوده. اولین تجربۀ بازیگری‌ام هم فقط تا حدودی به‌دلیل ناآشنایی با فضای سینما و تفاوت فیلمبرداری، صحنه، گریم و… که داشت برام مبهم بود ولی سخت نبود.
* برای هر انسانی شهرت یک عامل جذب‌کننده و خوشایند است. شما زمانی‌که وارد این حرفه شدید چقدر به جنبه شهرت در این حرفه توجه داشتید؟
– ببینید زمانی‌که من اولین اجراهای تلویزیونی رو داشتم شهرت برام خیلی جذاب بود. این‌که مردم منو با برنامه‌هام بشناسن و بتونم الگوی خوبی باشم و این اتفاق هم افتاد ولی به مرور از جذابیت این قضیه کاسته شد و دیگه برام اهمیتی نداشت. الان بیشتر دنبال این هستم که بتونم یه چیزی رو خلق کنم یا نشون بدم که برای مردم مفید باشه و استفاده کنن تا اینکه جنبۀ شهرتش رو در نظر بگیرم.
* یک سری عوامل برای پیشرفت هر انسانی در حرفه خود وجود دارد که خارج از فاکتورهای اولیه است، اما به شدت در مسیر حرفه‌ای تأثیر‌گذار است. شما چه اقداماتی برای رسیدن به جایگاه مطلوب خود در بازیگری و حفظ آن انجام می‌دهید؟
– ببینید ما باید اینو از خودمون بپرسیم که در نهایت دنبال چه چیزی هستم در بازیگری، موسیقی، خوانندگی، نویسندگی و هر حرفه‌ی دیگه‌ای جدا از این سوال باید در نظر داشته باشیم در این راه چه چیزی میتونه ما رو به شکل واقعی ممکن کمک کنه. اگر اینو از خودمون بپرسیم قطعاً اگر خارج از فاکتور هم باشه به نظر من خودم دنبالش می‌کنم و کاری به این ندارم که خارج از فاکتور باشه.
* شما تجربه کارگردانی فیلم را هم دارید. از تجربه کارگردانی‌تان بگویید. بازیگری در یک فیلم سخت‌تر است یا کارگردانی آن؟
– اصول قاب‌بندی، ریتم، تداوم حرکت، صدا و تصویر از جمله قواعدی هستند که کارگردان برای دکوپاژ به کار می‌گیرد. این قواعد هنری بر خلاف اصول علوم طبیعی چندان ثابت و غیرقابل تغییر نیستند بلکه حاصل تجربیات و ترجیحات کارگردانان پیشین بوده و بر اساس نوع نگرش و سبک هنری فیلم‌ساز، متغیر می‌باشند. اما تجربه کارگردانی بسیار متفاوت با بازیگری است و هر دو به نسبت دشوار اما بولس لاوسکی می گوید: بازیگر باید این حقیقت را بپذیرد که حرفه او یک عمر کار مداوم می‌طلبد و به خوبی بداند که دارای حرفه ایست که برایش یک عمر کار مداوم می‌آورد.
زمانی که من خواستم فیلمم رو بسازم مسئولیت‌های سنگین زیادی رو متقبل شدم چون هم مشغول درس خواندن بودم هم ساخت فیلم برای جشنواره. در کل باید در ابتدای هر کاری اصول و قواعد رو یاد بگیریم ولی بازیگری و کارگردانی هر دو تجسم خلاقیت بسیار بالایی می خواهد و این به استعداد یک ارتیست مربوط می‌شود.
* فعالیت در قاب تصویر چقدر برایتان اهمیت دارد و تا چه اندازه دغدغه شماست ؟
– داشتن دغدغه همیشه در من وجود داشته و وجود داره اما اینکه تا چه اندازه بتونم خودم رو در جاهای درست بنشونم و صرفاً به این دلیل که دیده بشم هر کاری و هر کاراکتر رو به تصویر بکشیم خیر! در بازیگری اولویت اول خلق کارکتر هست زمانی که بتونیم خلق کنیم بخشی از درون خود بازیگر به اجرا در می‌آد لازم هست بگم تا زمانی که بتونم خلق کنم دغدغه در کارم و حرفه‌ام وجود داره فقط دیده شدن در اولویت برام قرار نداره.
* وضعیت سینمای کُردی و به‌طور کلی صنعت سینما در کردستان را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
– همیشه فیلم‌های کردی در جشنواره‌های خارجی بیشتر دیده شدن تا داخلی و متأسفانه کمتر به هنرمندای فیلمساز کرد اهمیت داده میشه؛ در حالی که ما بهترین استعدادها رو در این زمینه داریم پس چرا حمایت‌ها دریغ میشه؟ چرا کمتر اکران فیلم‌های کردی رو داریم؟ خلق یک اثر زمانی می‌تونه تأثیر گذار باشه که بتونه به یه واقعیتی اشاره کنه. مردم کرد واقعیت‌های تلخ زیادی داشتند شاید برای همین بیشترین تأثیر رو بر روی مخاطب دارند تا زمانی که حقایق رو بتونیم به تصویر بکشیم روند ترقی رو افزایش دادیم.
* نظرتان را راجع به فیلم‌ها و سریال‌هایی که در یکی دو سال اخیر بخصوص در سنندج برای شبکه نمایش خانگی تولید شده‌اند بفرمایید.
– دوستان زحمت خودشون رو کشیدن و بهشون خسته نباشید میگم اما هدف فقط نباید سرگرم کردن مردم باشه. باید درکارهامون بتونیم به مخاطب چیز جدیدی رو یاد بدیم تااینکه هدفمون فقط سرگرم کردن اونها باشه. همیشه باید اینو بدونیم که کار باید به کاردان سپرده بشه نه اینکه خیاط رو به طور مثال میگم در جای نانوان قرار بدیم و بگیم منبعد شغل تو اینه. این کاملاً غیرمنصفانه و اشتباست. بهتره سعی کنیم توهمات رو کمتر کنیم.
* به نظر شما در عرصۀ سینما در کردستان در حال حاضر چه مشکلاتی وجود دارد؟ و آیا سینمای ما به معنی واقعی کلمه مخاطب دارد یا خیر؟
– بدون شک مخاطبان زیادی داریم و مشکلات زیاد. ساختن یک فیلم کردی در داخل ایران خیلی به راحتی مقدماتش فراهم نمیشه این خودش یکی از بزرگترین مشکلاتی هست که فیلمساز رو به چالش میکشونه از گرفتن مجوز تا انتخاب لوکیشن و امکانات کافی و بودجه لازم همه این‌ها برخی از مشکلات هستند که متأسفانه وجود دارند.
* چه میزان از اهمیت دادن مسئولین و ادارات ذیربط به این حرفه و صنعت رضایت دارید؟
– بلاخره مسئولین هم هر کدوم با توجه به قواعدی که براشون در نظر گرفته شده کمک‌های لازم رو کردن ازشون تشکر می‌کنم؛ اما لازم به ذکر هست که چرا بعد این همه سال ما هنوز خانه‌ای رو به اسم خانه‌ی هنرمندان نداریم. اساتید ما اکثرا در پایتخت مشغول فعالیت هستند تا شهر سنندج. اینها جای شک و سوال من در قبال مسئولین است!
* به‌عنوان سوال پایانی، رضوان خدامی را در آینده نزدیک در قاب دوربین چه فیلم یا سریالی خواهیم دید؟
– نمیتونم به طور قعطی در این مورد جوابی بدم اما این قول رو میتونم بدم که تا جایی که در توانم باشه به درستی فعالیت کنم و به کارهایی که پیشنهاد شده به درستی فکر کنم چون مشغلۀ کاری زیادی دارم و انتخاب سخته برام.
* و سخن پایانی؟
– ‌مردمان اینجا به وقت خود زرنگ
و شکارچیان ماهری بودند، ولی
اکنون در راه کفاره و تاوان دادن
گناهانشان گیر و گرفتار شده ‌اند !
ژان پل سارتر

از شما و همه‌ی هنرمندان و هنردوستان متشکرم و آروزی موفقیت بسیار دارم و تا جایی که می‌تونیم هر هنری که داریم رو دنبال کنیم چرا که جهان هستی به کسی که می‌داند کجا می‌رود راه نشان می دهد. پاینده باشید.

مصاحبه: شجاع نی‌نوا- مترجم و کارشناس ارشد زبان انگلیسی

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

به یاد کاک رحیم ذبیحی

هژیر الله‌مرادی انگار همین دیروز بود به دفتر روژان آمد، مانند همیشه با چهره‌ای خندان و چند ایده جدید که انجام هرکدام می‌توانست چراغی روشن فراروی نسل آینده باشد، کاک رحیم تنها یک کارگردان و فیلمساز عادی نبود. او غم مردم داشت و پشت هرکدام از آثارش می‌توان انبوهی از رنج و مرارت را دید. خود می‌گوید: غمی انسانی از من یک فیلمساز ساخت. در باره روژان نیز گفت: همان نشریه‌ای است که سالها انتظار بودنش را داشتیم. مرگ حق است اما افسوس که برای رحیم ذبیحی زود بود و طرحهایش ناتمام ماند. از تهیه فیلمی بنام «روزی، روزگاری شهرمان بانه» حرف می‌زد که نگاهی به وقایع تلخ روزهای جنگ و بمباران شهر داشت، وقایعی که بخشی از تاریخ فرهنگ پایداری کردستان را می‌توانست ثبت کند، فراخوان طرح را ما در روژان هم منتشر کردیم اما حیف که دست اجل مهلت نداد و خیلی زود روح بلندش به آسمان پرکشید و همه ما را در غم فقدان خود سوگوار کرد، روحش شاد و یادش گرامی.