رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • جمعه ۲۷ مهر ۱۳۹۷
  • الجمعة ۸ صفر ۱۴۴۰
  • 2018 Friday 19 October

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • شنبه ۷ اسفند ۱۳۹۵ - ۰۹:۴۹
  • کد خبر : 2296
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : پالایشگاه نماد توسعه مریوان نیست

روژان: ساخت مینی‌پالایشگاه در یک پروسه زمانی طولانی‌مدت با توجه به تحولات کشور همسایه و اقلیم کردستان عراق مساله‌ای نیست که دور از چشم ناظران سیاسی منطقه‌ای باشد و قطعا مسئولین استان هم این موضوع را مدنظر قرار داده‌اند اما لازم به تذکر است ساخت پالایشگاه در نقطه‌ای که ماده اولیه آن در کشور همسایه بوده و با توجه به فرصت فروش نفت در اقلیم کردستان در وضعیت کنونی، نمی‌تواند نوید توسعه را در این منطقه به همراه داشته باشد.

جنب و جوش سیاسی و اجتماعی این روزهای پایانی سال و پایانی دوره ریاست جمهوری و شوراهای اسلامی شهر و روستا کشور را در برگرفته است فعالیت طیف‌های مختلف سیاسی و حزبی در کنار شخصیت‌ها و مقامات برای دوره بعد، امری قابل توجیه است اما همواره این سوال مطرح می‌شود که چرا باید به جای اقدامات محکم و موثر در طول دوره فعالیت در یک پست و مقام خاص دوباره دست به دامن وعده و وعید و تبلیغات و گردآوری آراء شد؟ آیا امکان دارد این سیکل برای همیشه پایدار بماند و بدین شیوه بتوان مردم را در انتخابات با وعده‌ها همراه کرد؟ آیا توسعه و برنامه‌های پیشرفت اقتصادی و صنعتی مساله‌ای است که باید تنها در این مواقع بر سر زبان‌ها بیافتد؟
در طول چندسال گذشته مریوان به عنوان یک شهر مرزی با فضای امن سیاسی و اجتماعی برای کسب و کار و سرمایه‌گذاری‌های کلان محیطی مناسب در خور توجه بوده است اما به جرات می‌توان گفت توجه به این مقولات بیشتر در وعده‌های انتخاباتی نمایندگان مجلس و ریاست جمهوری دیده می‌شود و با وجود راهبردهای کلی نظام و توصیه‌های مقام معظم رهبری در خصوص مناطق توسعه نیافته، هنوز زیرساخت‌ها و پایه‌های توسعه در این منطق در حد شعار باقی مانده است.
توسعه اقتصادی عبارتست از رشد اقتصادی همراه با تغییرات بنیادین در اقتصاد و افزایش ظرفیت‌های تولیدی اعم از ظرفیت‌های فیزیکی، انسانی و اجتماعی. در توسعه اقتصادی، رشد کمی تولید حاصل خواهد شد اما در کنار آن، نهادهای اجتماعی نیز متحول خواهند شد.
پایداری می‌تواند چهار جنبه داشته باشد: پایداری در منابع طبیعی، پایداری سیاسی، پایداری اجتماعی و پایداری اقتصادی در حقیقت توسعه پایدار تنها بر جنبه زیست محیطی اتفاقی تمرکز ندارد بلکه به جنبه‌های اجتماعی و اقتصادی آن هم توجه می‌کند. توسعه پایدار محل تلاقی جامعه، اقتصاد و محیط زیست است. شاخصه‌های توسعه پایدار را می‌توان در چهار گروه: اجتماعی، اقتصادی، بنیادی و زیست‌محیطی مطرح و بررسی کرد. توسعه پایدار فرایندی است برای به دست آوردن پایداری در هر فعالیتی که نیاز به منابع و جایگزینی سریع و یکپارچه آن وجود دارد. توسعه پایدار در کنار رشد اقتصادی و توسعه بشری در یک جامعه یا یک اقتصاد توسعه یافته، سعی در تحصیل توسعه مستمر، ورای توسعه اقتصادی دارد. توسعه پایدار عنصر سازمان دهنده‌ای‌است که موجب پایداری منابع تجدیدناپذیر می‌شود، منابع محدودی که برای زندگی نسل آینده بر روی کره زمین ضروری است. توسعه پایدار فرایندی‌است که آینده‌ای مطلوب را برای جوامع بشری متصور می‌شود که در آن شرایط زندگی و استفاده از منابع، بدون آسیب‌رساندن به یکپارچگی، زیبایی و ثبات نظام‌های حیاتی، نیازهای انسان را برطرف می‌سازد. توسعه پایدار راه حل‌هایی را برای الگوهای فانی ساختاری، اجتماعی و اقتصادی توسعه ارائه می‌دهد تا بتواند از بروز مسائلی همچون نابودی منابع طبیعی، تخریب سامانه‌های زیستی، آلودگی، تغییرات آب و هوایی، افزایش بی‌رویه جمعیت، بی‌عدالتی و پایین آمدن کیفیت زندگی انسانهای حال و آینده جلوگیری کند. توسعه پایدار فرایندی است در استفاده از منابع، هدایت سرمایه‌گذاری‌ها، جهت‌گیری توسعه فناوری و تغییرات نهادی، با نیازهای حال و آینده سازگار باشد.
یکی از پایه‌های اصلی توسعه صنعتی و اقتصادی وجود زیرساخت های مناسب و دارای استاندارد است که در این میان ابتدایی‌ترین فاکتور راه ارتباطی است که متاسفانه با وجود چند دهه از پایان جنگ تحمیلی و دوره سازندگی، هنوز فاقد وضعیت مناسب برای این مقوله هستیم. نبود راه آهن، خطوط منظم هوایی، جاده مواصلاتی بین شهری و به پایتخت و مراکز صنعتی و راه‌های روستایی باعث شده است که سرمایه‌گذاری در صنایع مختلف تاکنون محقق نشود و با این وصف بیشتر راهکارهای اندیشیده شده در این حوزه موقت بوده و راه حلی نهایی برای آن در پیش رو قرار نگیرد.
شهر مریوان با وجود داشتن پتانسیل‌های بالای اکوتوریستی از جمله دریاچه زریبار، منطقه هورامان، چندین سد و رودخانه و مناظر طبیعی بکر و دیگر شاخه‌های صنعت توریسم، مرز بین‌المللی باشماق و منایع طبیعی و انسانی مناسب برای طرح‌های توسعه در روستاها به دلیل وجود رودخانه‌ها و مقدار بالای آب، هنوز نتوانسته درصد بسیار کمی از این پتانسیل‌های بالقوه را عملی نماید، در این میان در دوره کنونی مساله‌ای که همچون برنامه‌ای برای توسعه منطقه اندیشیده شده است ساخت مینی پالایشگاه در شهر مریوان است و در طول چندماه گذشته بارها و بارها همچون یک برنامه جدی برای توسعه منطقه از آن یاد شده است و اخیرا هم با دفاع دوباره از سوی مسئولین استانی از طرح توجیه اقتصادی آن سخن به میان آمده است؛ با این عنوان که «از مدرنترین تکنولوژی ها ساخته خواهد شد و موجب الودگی محیط زیست نخواهد شد.»
اولا لازم به ذکر است که ساخت مینی‌پالایشگاه در هر بعد و هر میزان از کیفیت و استانداردهای تکنولوژی موجب آلودگی خواهد شد و مساله مخالفت انجمن‌های و فعالان محیط زیست با آن نه در کلیت بلکه در مکان ساخت آن خواهد بود و به نظر می‌رسد با تغییر مکان پالایشگاه و انتقال آن از دشت بیلو به نقطه‌ای دیگر در مریوان و سروآباد مشکل محیط زیستی آن حل خواهد شد و در نهایت این مساله را باید نهادهای مسئول و متخصص در این امر فیصله دهند و سازمان‌های مردم‌نهاد هم به عنوان بازوی نهادهای حافظ محیط زیست در زمینه مکان‌مینی پالایشگاه مخالفت خود را اعلام نموده‌اند و امیدواریم در صورت تصویب قطعی برای ساخت پالایشگاه، با انعطاف نسبت به تعیین مکان آن تصمیم‌گیری صورت گیرد چون لازم به ذکر و یادآوری نیست که زریبار متعلق به تمام مردم ایران و نسل‌های کنونی و آینده است و مبادا سیاست‌های نادرست باعث تکرار سرنوشت دریاچه ارومیه برای زریبار گردد.
ساخت مینی‌پالایشگاه در مریوان و حتی سروآباد به هیچ عنوان نمی‌تواند راه چاره حل مساله جاده‌های ارتباطی ناامن و غیر استاداندارد باشد. متاسفانه میزان تصادفات و واژگونی کامیون‌ها در این جاده‌ها بخصوص در مسیر مریوان ـ سنندج به حدی بوده است که در فضای مجازی و رسانه‌ها به موضوعی همیشگی تبدیل و موجب شده موجی از نگرانی و استرس و وحشت برای مسافرت به مریوان بیافریند. اگر آمارهای رسمی از تردد و ترانزیت کالا در مرز باشماق اعلام گردد بی شک مقدار بالایی از آن متعلق به تریلی‌های حامل کالاهایی غیر از نفت هستند و میزان تصادف و خسارات این تریلی‌ها از نفتکش‌ها کمتر نیست، منتهی آتش‌سوزی تریلی‌های نفت‌کش مساله‌ای است که انعکاس رسانه‌ای دارد، حذف تردد تریلی‌های نفت‌کش با ساخت پالایشگاه به پایان می‌رسد اما قطعا تردد تریلی‌های حامل مواد غیر نفتی نه تنها کاهش نخواهد یافت بلکه بیشتر نیز خواهد شد؛ بنابراین به جای هزینه‌های ساخت مینی‌پالایشگاه بهتر است مشکل راه ارتباطی در اولویت قرار گیرد.
لازم به ذکر است اگر چندسال گذشته مسیر سروآباد به کامیاران قابل تردد برای تریلی‌ها بود به هیچ وجه شاهد این میزان از تصادفات نمی بودیم و بخشی از ترافیک جاده مریوان به سنندج به مسیر کامیاران متقل می‌شد.
هرچند ساخت مینی‌پالایشگاه در یک پروسه زمانی طولانی‌مدت با توجه به تحولات کشور همسایه و اقلیم کردستان عراق مساله‌ای نیست که دور از چشم ناظران سیاسی منطقه‌ای باشد و قطعا مسئولین استان هم این موضوع را مدنظر قرار داده‌اند اما لازم به تذکر است ساخت پالایشگاه در نقطه‌ای که ماده اولیه آن در کشور همسایه بوده و با توجه به فرصت فروش نفت در اقلیم کردستان در وضعیت کنونی، نمی‌تواند نوید توسعه را در این منطقه به همراه داشته باشد و در صورت بروز تحولات سیاسی در کشور همسایه، تامین نفت از جنوب کشور خودمان برای این پالایشگاه صرفه اقتصادی نخواهد داشت؛ بنابراین به قول مسئولین، تنها دارای یک وجه نمادین می‌باشد که امیدواریم این وجه نمادین توسعه سرمایه‌گذاری در صنعتی باشد که خصیصه‌های بومی منطقه در آن وجود داشته باشد همچون صنعت توریسم.
در زمینه اشتغال‌زایی هم آنچنان که کارشناسان این صنعت اذعان دارند نیروهای این واحد به طور مستقیم حدود ۵۰۰ نفر بوده که اکثریت آنها نیروهای متخصص می‌باشند و امکان ندارد این مقدار نیروی متخصص در رشته‌های مربوط به صنعت نفت نه تنها در مریوان بلکه در کل استان کردستان وجود داشته باشند؛ هرچند منکر اشتغال‌زایی این طرح نیستم اما معتقدم رنج کنونی مردم این منطقه با چند فرصت شغلی تخصصی التیامی نخواهد یافت و دردی از زندگی مشقت‌بار کولبران نخواهد کاست.
با توجه به معیارهای موجود، شهرستان مریوان مستعدترین نقطه استان برای توسعه صنعت توریسم است و بسیار عاقلانه خواهد بود که گام‌های اساسی در این زمینه برداشته شود و توسعه پایدار در منطقه، زمانی شکل می‌گیرد که بسترهای فرهنگی و اجتماعی، توجه به وضعیت آموزشی و تفاوت‌های کیفی زندگی شهر و روستا، تشویق مشارکت سرمایه گذارن محلی و شهروندان در امر توسعه فراهم گردد و تا زمانی که تمام جنبه‌های فنی و صنعتی و زیست محیطی و انسانی، مدنظر قرار نگیرد شاهد هیچ‌گونه جهشی در امر توسعه نخواهیم بود و باید خاطرنشان ساخت که در هر شکل و شرایطی و با وجود رعایت معیارهای زیست محیطی پالایشگاه نماد توسعه مریوان نخواهد بود.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...