رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 1 خبر


  • دوشنبه ۲۹ مرداد ۱۳۹۷
  • الإثنين ۸ ذو الحجة ۱۴۳۹
  • 2018 Monday 20 August

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • دوشنبه ۲۱ فروردین ۱۳۹۶ - ۱۲:۲۱
  • کد خبر : 2479
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : سال نو را با اراده‌ای نو آغاز کنیم

سال نو را با انبوه آرزوها آغازیدیم که ریشه در تمنیات گذشته دارد؛ همه‌ی ما در ابتدای سال جدید این سخنان یا مفهوم کلی آن را بر زبان جاری یا در دل گفتیم که «یا مقلب‌القلوب والابصار یا مدبرالیل والنهار یا محول‌الحول والاحوال حول حالنا الی احسن‌الحال» این نیایش که در متن خود ستایش و […]

سال نو را با انبوه آرزوها آغازیدیم که ریشه در تمنیات گذشته دارد؛ همه‌ی ما در ابتدای سال جدید این سخنان یا مفهوم کلی آن را بر زبان جاری یا در دل گفتیم که «یا مقلب‌القلوب والابصار یا مدبرالیل والنهار یا محول‌الحول والاحوال حول حالنا الی احسن‌الحال» این نیایش که در متن خود ستایش و کرنشی مجدد به بارگاه حضرت احدیت است نیکوکلامی است که زیبنده‌ی هر آغازی است که با بیان لسانی آن و همراه کردن نیت و حمیت در جهت تحقق آن بکوشیم.
سنت الهی بر این است که انسان را با همه توانایی‌ها مجهز ساخته و در بهترین شکل و قواره پرداخته است و مخیر داشته که به مدد اندیشه و اندوخته فکری خود ره صواب را تشخیص و با جدیت و پشتکار در آن گام نهاده و خود و جامعه‌اش را از حاصل تقلای متقیانه‌ی خود بهرمند سازد و خویشتن را مستحق پاداش و ثواب الهی در هر دو جهان بنمایاند.
پر واضح است که در چنین حالتی ما انسانها وظیفه‌ی خطیری بر عهده داریم؛ این مهم همانا حرکت مسئولانه در جهت ساخت و پرداخت جامعه‌ای ایده‌آل که مالیات و معنویات آحاد آن تأمین شود. رسیدن به چنین هدفی والا همتی والا را طلب می‌کند که گر مسئولانه و متعهدانه عمل کنیم فراهم خواهد شد. این سخنان و تمامی مطالب دیگر پیرامون آن در قالب حرف و حدیث آسان و همه ما در خلوت و انجمن گوینده و مروج آن هستیم اما از حرف تا حرکت تفاوت است و هدف غایی تنها با بیان تحقق نخواهد یافت بلکه عمل به آن است بر اندیشه ها جامه ی فعلیت می پوشد بهدیگر سخن گر داعی دریافت این موقعیت هستیم باید در رهش بکوشیم و سعی کنیم با تأثیر و تأثر در جامعه زمینه های تحقق راستین امر را فراهم کنیم.

ممد ما در بستر این سیر آموزه‌های فرهنگی و دینی‌مان است که هر دو ما را برای طی این طریق رهنمون هستند. فرهنگمان که حاصل تفکر و تعقل نسل‌های متمادی است فرد را در قالب جامعه تعریف و به تلاش مؤثر در جمع تشویق می‌کند و دینمان مسئولیت امور جامعه را بالسویه به همگان می‌سپارد؛ حاصل سخنی که ما در برابر خود و جامعه‌مان مسئول هستیم و ضرورت زندگی اجتماعی ایجاب می‌کند که در جهت تحقق این مأموریت بکوشیم. گام نخست در مسیر اجرایی کردن این امر را باید از خود و پیرامون خود برداریم؛ به عبارت بهتر باید از خود شروع کنیم و بر این امر معترف و معتقد باشیم که هر آنچه در جامعه می‌گذرد چه از بعد اجتماعی چه فرهنگی چه اقتصادی چه سیاسی به ما هم مربوط است و مستقیماً بر زندگی ما تأثیر دارد؛ لذا نباید اجازه دهیم که دیگران برای ما تعیین شرایط کنند و اراده خود را بر ما تحمیل نمایند. بی تفاوتی در برابر مسایل موجب تنگ‌تر شدن فضای حیات اجتماعی برای ما خواهد شد در نهایت به حاشیه رانده شدن و تابع اراده غیر بودن را سبب می گردد که خلاف  فرهنگ و دیانت و سیاست است.

به شهادت زندگی تاریخیمان هر زمان که در برابر مسایل بی‌تفاوت بوده‌ایم یا صرفا بر اساس احساسات عمل کرده‌ایم قافیه را باخته و مجبور به پوشیدن ردای غیر بافته شده‌ایم که بر تن ما نارسا و ناروا بوده است. هم اکنون جامعه ما با کثیری از مشکلات چه مادی و چه معنوی چه فردی و چه جمعی دست به گریبان است؛ اگر کاوشی منصفانه در بطن و متن این مسایل و مصائب به عمل آید در می‌یابیم که عامل اصلی شکل‌گیری و تشدید آنها از بی تفاوتی ما سر چشمه گرفته است که در بستر زمان بر کمیت و کیفیت آن افزوده شده و از کاه کوه ساخته شده است لذا شایسته است که در این آغاز سال نو که فرصتی نو برای حیاتی نو است به خود آییم و از لاک بی‌تفاوتی خارج و چون انسانی مسئول در برابر مسائل واکنش نشان دهیم و در خلق شرایط و تبدیل به احسن کردن این موارد بکوشیم.
بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم
اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و ساقی به هم سازیم و بنیادش براندازیم

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...