رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۷
  • الأحد ۵ رمضان ۱۴۳۹
  • 2018 Sunday 20 May

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • دوشنبه ۲۱ فروردین ۱۳۹۶ - ۱۲:۴۹
  • کد خبر : 2485
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : وندالیسم؛ ویرانگری انتخاباتی

«وندال» نام قومی از اقوام ژرمن ـ اسلاوـ بوده که در قرن پنجم میلادی در سرزمینی در میان دو رودخانه اودر و ویستول زندگی می‌کردند. آنان مردمی خشن و جنگ طلب بودند که مکرراً به سرزمین‌های اطراف حمله کرده و پس ازتخریب مناطق تصرف شده به تاراج اموال مردم می پرداختند. ویژگی تهاجمی و خرابکارانه […]

«وندال» نام قومی از اقوام ژرمن ـ اسلاوـ بوده که در قرن پنجم میلادی در سرزمینی در میان دو رودخانه اودر و ویستول زندگی می‌کردند. آنان مردمی خشن و جنگ طلب بودند که مکرراً به سرزمین‌های اطراف حمله کرده و پس ازتخریب مناطق تصرف شده به تاراج اموال مردم می پرداختند. ویژگی تهاجمی و خرابکارانه قوم وندال سبب گردیده تا رفتارهای خشونت بار عمدی که به منظور تخریب اموال عمومی و دشمنی با علم و صنعت و آثار تمدن صورت می گیرد تحت عنوان وندالیسم مطرح شود.
این آسیب به‌طور کلی به هرگونه تخریب ارادی اموال عمومی، سازمان شهری، تاسیسات اجتماعی و آثار هنری اطلاق می‌شود که به‌صورت فردی یا گروهی و هدفدار و غیر هدفدار انجام می‌شود و از اختلالات رفتاری و تربیتی، عقده‌های اجتماعی، نارضایتی طبقاتی و… سرچشمه می‌گیرد. وجه مشترک همه تعاریف وندالیسم، در کارکرد منفی این پدیده و مذموم بودن آن در همه فرهنگ‌هاست و این نکوهیده بودن به حدی می‌رسد که برخی صاحب‌نظران، وندال‌ها را دشمنان آشکار جامعه و عمل آنها را نهایت گستاخی در رفتارها و تلقی‌ها دانسته‌اند و کشورها نیز سعی کرده‎اند با وضع قوانینی بازدارنده با این پدیده ناهنجار مقابله کنند. مقایسه تطبیقی قوانین موجود نشان می‌دهد از آنجا که خصوصیت افراد وندال یا ناهنجار‌های اجتماعی در هر کشوری متفاوت است، وضع قوانین در این زمینه نیز با توجه به مناسبات و شرایط خاص کشورها نیز تا حدودی متفاوت است.
وندالیسم را دو وجه فیزیکی ـ مادی و غیر فیزیکی ـ غیرمادی می توان دسته بندی کرد. وجه فیزیکی ناظر به سوژه‌هایی مانند اشیاء، اجسام، ساختمان‌ها، وسایل، معابر و مانند آن در فضاهای عمومی است؛ و دومی یعنی وجه غیرفیزیکی معطوف به آبرو، اعتبار، شهرت و نیک‌نامی، حیثیت و شخصیت افراد در فضاهای عمومی است.
جلوه‌های غیرمادی وندالیسم/ ویرانگری انتخاباتی
۱. هزینه‌های بی‌حد و حصر و پرهزینه و اسراف برخی از نامزدهای انتخاباتی، ولخرجی و ریخت و پاش بی حساب در قالب هایی مانند خرید رأی به صورت نقدی و یا شیوه‌های دیگر، توزیع پول و سفره گستردن و توزیع مایحتاج خوراکی و…
۲. بی صداقتی، که خود را در شکل‌هایی مانند استفاده‌ی نادرست از عناوین آکادمیک مانند دکتر و مهندس و بزرگ‌نمایی در مورد پیشینه و توانایی‌ها، استفاده از محبوبیت و مقبولیت افراد مشهور برای بالا کشیدن خود، دادن قول‌ها و وعده‌هایی که خارج از حیطه‌ی وظایف و توانمندی‌های نمایندگی است و… متبلور می سازد.
۳. تخریب و تحقیر و نیز ورود به حریم شخصی سایر نامزدها، به جای معرفی خود و مهیا کردن زمینه برای مقایسه ی منطقی بین نامزدها، آسیب دیگری است که فضای جامعه را به سوی التهاب و گاه بحران سوق می‌دهد.
۴. قوم گرایی، خویشاوندسالاری و فرهنگ قبیله‌گرایی که از آسیب‌های جدی درانتخابات است. براساس پژوهش‌های انجام شده و بررسی آمارهای وضعیت اجتماعی و اقتصادی و ترکیب جمعیتی برخی از استان‌ها، ملاحظه می‌شود که فضای قومی و قبیله‌ای متأثر از ساختار ایلی و خویشاوندی در تبیین رفتار انتخاباتی تأثیر دارد و گاه افراد با اتکا به همین ساختار به نمایندگی انتخاب می‌شوند. چنین رویه‌ای در دراز مدت سبب می‌شود تا نقض غرض شود و فرایند انتخابات به نوعی به ضد خود تبدیل تبدیل شود، چرا که اگر شهروندان احساس کنند به حقوق آنها بی‌توجهی شده است و ازجانب گروه‌ها و قبایل و طوایف بزرگتر نادیده گرفته شده‌اند، انگیزه‌های لازم را برای مشارکت در امور سیاسی و اجتماعی از دست خواهند داد.
۵. شایعه‌پراکنی یکی دیگر از آسیب‌های انتخاباتی است که فضای انتخاباتی را مسموم و شرایط انتخاب را مخدوش می‌کند.
۶. پایبند نبودن کاندیداها به وجدان و اخلاق سیاسی و تلاش در جهت حذف رقیب انتخاباتی از هر شیوه‌ی ممکن و نیز شائبه مبنی بر اینکه دستگاه‌های تبلیغاتی و رسانه‌ای کشور مانند تریبون‌های نماز جمعه یا صدا و سیما برای حمایت از یک کاندیدای خاص بسیج شده‌اند.
۷. موضوع ورود پول‌های کثیف به عرصه انتخابات، رانت‌های غیر قانونی، حمایت ارگان‌های مسلح و یا سوءاستفاده‌ی نهادهای خدماتی و کمکی مانند بهزیستی، کمیته امداد و… از موقعیت خود.
۸. مهندسی انتخابات و افراد، در این نوع از ویرانگری حذف چهره‌های مشهور و رأی آور، اختصاص تعداد صندوق‌های اختصاصی به نواحی، دست کاری حوزه‌های انتخابیه و… از این دست است.
۹. توصیه به نوشتن اسم کاندیدای معین در ورقه‌ی رأی توسط افراد متفرقه یا از طرف اعضای شعبه‌ی اخذ رأی و ناظران و بازرسان.
۱۰. تهدید یا تطمیع در امر انتخابات. موضوع تهدید در حوزه‌های انتخابیه‌ای که با معضل رقابت‌های قومی و قبیله‌ای مبتلابه هستند، بیشتر نمود پیدا می‌کند. تهدید به ترور، تهدید به اخراج، برچسب خائن زدن و ارائه لیست خائنین و… از این دست است.
این دست ویرانگری‌های روانی، شخصیتی و اخلاقی تأثیر پایدارتری بر افکار عمومی می گذارد و تبعات آن صرفا در محدوده‌ی اشخاصی که موضوع ویرانگری قرار می‌گیرند باقی نمی‌ماند، بلکه در دراز مدت با تأثیرگذاری بر فرهنگ عمومی جامعه و رفتار آنها، اخلاق را به زوال می‌کشاند و سبب بسته شدن بنیان‌های اخلاقی مردمان می‌گردد.
اسیب‌های برشمرده در فعالیت‌های انتخاباتی، نشان می‌دهد که جامعه‌ی ما، به‌رغم برگزیدن انتخابات به عنوان یک سازوکار مدرن، در عمل گاه به برخی شیوه‌ها دست می‌یازد که با اندیشه‌ی مدرن در تضاد و تعارض قرار دارد. استمرار چنین الگوهای رفتاری، ضمن کاهش مشروعیت حکومت و نهادهای آن به تدریج سبب می‌شود که قبح و پلشتی رفتار و اعمال نامناسب فرهنگی و اجتماعی از میان برداشته شده و گروه‌های اجتماعی به اتخاذ چنین رویه‌ها و روش‌هایی روی بیاورند.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

روژان؛ روزنامه‌ای برای مردم

ضرورت وجود روزنامه در کردستان و اینکه چرا باید استان ما از وجود یک نشریه روزانه محروم بماند همواره دغدغه اینجانب در سال‌های گذشته بود؛ محرومیتی که حداقل برای اهالی فرهنگ و به خصوص رسانه دردآور می‌نمود؛ آن هم مردمانی که بر پیشانی آنان فرهنگ می‌درخشد و سابقه روزنامه‌داری را بیش از دیگران دارند. جدا از پیشینه فرهنگی این استان و نقش مطبوعات در بالابردن سطح آگاهي‌های مردم و فرهنگ عمومي نسبت به مسائل اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی كه در جامعه صورت مي‌گيرد و اینکه رسانه‌ها سهم مهمي در اطلاع‌رساني مردم خواهند داشت، استان کردستان به دلیل برخورداری از پتانسیل تجارت، بازارهای مرزی و کشاورزی از دیرباز به لحاظ اقتصادی هم یکی از استان‌های مورد توجه دولتمردان و سرمایه‌گذاران بوده است. نخبگان فرهنگی ما نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ فرهنگ و هویت ایرانی اسلامی و احیای مرجعیت علمی کشور داشته‌اند و بی‌جهت نیست که رهبر معظم انقلاب آن را استان فرهنگی نامیدند. امروز اما پس از سال‌ها انتشار هفتگی، با کمک و یاری دوستان گرانمایه‌مان در تحریریه، انتشار اولین شماره روزنامه را با شما مردم و خوانندگان خوبمان جشن می‌گیریم و بعد از الطاف الهی، تنها امیدمان را به خوانندگان عزیزی که ما را در این راه یاری خواهند کرد، می‌بندیم. «روژان» روزنامه‌ای است مردمی و برای مردم کردستان و همه کسانی که در این استان وقت خود را برای توسعه و آبادانی کشور وقف کرده‌اند. دست همه شما را برای کمک به بهبود و پیشرفت فعالیتمان در این راه به گرمی می‌فشاریم. در نخستین شماره انتشار روژان، دوست و استاد ارجمندم جناب آقای ناصر کانی‌سانانی مقاله‌ای نوشتند و در آن به نگارنده تذکر دادند که این راه صعب و دشوار را بارها تجربه کرده‌ای و انتشار نشریه آنهم در کردستان کار مجنونان و عاشقان است! امروز بعد از انتشار 180 شماره در سخت‌ترین دوره از نظر اقتصادی می‌توانم با افتخار بگویم استاد عزیز؛ در این آزمون سخت خوشبختانه سرافراز بیرون آمدیم و ثابت کردیم که مجنون نیستیم اما عاشق چرا. البته این موفقیت حاصل نمی‌شد مگر با پشتوانه معنوی و استفاده از تجارب ایشان و اندیشه‌ی اندیشه‌ورزانی چون کاک عماد کریمیان، دکتر افراسیاب جمالی، دکتر بهروز خیریه، آقایان عباد زینبی، حسین اندان، ناصر نجفی، هژیر الله‌مرادی، آرش علیمرادی، یحیی صمدی، امید باتو، صدیق مینایی، عطا امانی، کاک احمد یاسینی (پشکو)، سرکار خانم آسو حسینی و بسیاری دیگر از همراهان که در طول پنج سال گذشته تلخی‌ها و شیرینی‌های وقایع روز جامعه را با زبان یادداشت و خبر با شما درمیان گذاشتند و نیز حمایت مخاطبینی که تذکرات و انتقاداتشان چون شهد، تلخکامی‌های حاصل از لجن‌پراکنی تاریک‌اندیشان را بر کام ما شیرین کرد و راه را برای ادامه مسیر ممکن و عزم ما را برای همپیمانی با مردم مصمم‌تر ساخت؛ اگر نبود تشویق‌ها و حمایت‌های مردم، قطعا ادامه مسیر برایمان امکان‌پذیر نبود. خرسندیم که در این مدت، هرگز به تندی سخن نگفتیم مگر مستدل و ابزار هیچ جریان و گروه سیاسی و دولتی نشدیم مگر گروه‌های ان.جی.او که خود را بخشی از ...