رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • شنبه ۵ خرداد ۱۳۹۷
  • السبت ۱۱ رمضان ۱۴۳۹
  • 2018 Saturday 26 May

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • دوشنبه ۲۱ فروردین ۱۳۹۶ - ۱۳:۱۶
  • کد خبر : 2490
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : «روار» روستایی محکوم به بن بست در پشت سیاست‌های سدسازی
گزارش روژان از مشکلات یک روستا در منطقه هورامان

«روار» روستایی محکوم به بن بست در پشت سیاست‌های سدسازی

افراسیاب جمالی/ اگر مراجعه‌ای کوتاه به حافظه تاریخی مردم منطقه هورامان از بیلوار و سنقر و کلیایی تا حلبچه بیاندازیم در گذشته روستای روار در منطقه هورامان از دو حیث دارای شهرت و ناموری بوده است و تا قبل از تحولات ناشی از تاثیرات مدرنیته روستای روار یکی از قطب‌های مشهور علم‌آموزی در منطقه بوده […]

افراسیاب جمالی/ اگر مراجعه‌ای کوتاه به حافظه تاریخی مردم منطقه هورامان از بیلوار و سنقر و کلیایی تا حلبچه بیاندازیم در گذشته روستای روار در منطقه هورامان از دو حیث دارای شهرت و ناموری بوده است و تا قبل از تحولات ناشی از تاثیرات مدرنیته روستای روار یکی از قطب‌های مشهور علم‌آموزی در منطقه بوده است و علما و مکتب‌ذخانه در روستا جایگاه ویژه‌ای داشته‌اند؛ در کنار آن و حیث دیگر شهرت آن باغات انار روستای روار بوده است که تقریبا همان شهرتی که انار ساوه در ایران دارد انار روار هم در منطقه داشته است. مختصات فوق در کنار کاوش‌های سه سال گذشته در اطراف روستا و کشف بقایا و آثار تمدنی بالغ بر سه الی شش هزار سال پیش در آنجا نشان می‌دهد که روستای روار یکی از سکونتگاه‌های معتبر و مشهور منطقه هورامان (از توابع سروآباد) بوده است و در صورت ثبت جهانی میراث فرهنگی هورامان این مشخصات در کنار معماری منحصربه فرد و بافت پلکانی روستای قدیمی می‌توانست اسناد محکمی برای اثبات دیرینه بودن و جهانی بودن میراث جهانی باشد. اما متاسفانه بر اثر آبگیری سد داریان کلیه بافت قدیمی و معماری آنها طعمه بیل‌های مکانیکی گردیده و نابود شد.
از دیدگاه من نه تنها سدسازی در هورامان مصیبت بزرگی بوده و خواهد بود و ضربه‌ای جبران‌ناپذیری به یکپارچگی اکوسیستم و زیستگاه انسانی و حیوانی وارد نموده است از این لحاظ هیچ بلای طبیعی در طول میلیون‌ها سال عمر کره زمین و هزارها سال سکونت بشر در این نواحی نتوانسته به اندازه این بلای مصنوعی به این منطقه خسارت وارد نماید. با اولین زمزمه‌های ساخت سد داریان تقریبا اکثر مردم منطقه و مردم روستای روار از این مساله ناراضی بودند مگر معدود کسانی که درک درستی از قضیه نداشتند و یا ذینفع می‌شدند، نگرانی و اضطراب مردم از ساخت سد چندین جنبه را در بر می گرفت که یکی از آنها نابودی بافت تاریخی و معماری سنگی آن بود و تقریبا از همان ابتدا مشخص بود که روستای جدید شهرکی قوطی کبریتی و اردوگاهی بی شکل و قواره خواهد بود همچون یک وصله ناجور در دل خاک هورامان که با پیشبرد پروژه پیش بینی به واقعیت پیوست. جنبه دیگر اطلاع مردم و قشر تحصیل‌کرده روستا و منطقه از عملکرد شرکت‌های سدسازی بود که در نقاط مختلف کشور عملکرد نامناسبی در رابطه با تملک اراضی و عدم جبران خسارت به مردم زیان دیده روستاها از خود برجای گذاشته بودند و متاسفانه عملکرد آنها حتی بسیار بدتر از آن چیزی بود که انتظار داشتند و در رابطه با مردم روستای روار وضعیتی را پیش آوردند که بیشتر مردم به هیچ عنوان از وضعیت پیش آمده خاطره خوشی به دل نداشته و ندارند.
با شروع عملیات تملک اراضی برای حوزه حریم سد داریان مسئولین مختلف با دادن وعده های شفاهی و دل خوش نمودن مردم بدون مشکل خاصی کار خود را به پایان رساندند و در جریان مذاکرات با مسئولین شهرستان سروآباد وعده دادند قبل از تخریب و تخلیه روستای قدیمی، زیرسازی و آماده سازی برای ساخت روستای جدید مهیا شود که آنهم با سوء استفاده از باران و سیلاب‌ها آبگیری سد را جلو انداخته و مردم را مجبور به تخلیه خانه‌هایشان کردند و بلافاصله تخریب روستای قدیمی را به پایان بردند و مردم به خاطر ناتوانی در تامین مصالح محلی و بالا بودن هزینه‌های آن و مبالغ ناچیز خسارت ها مجبور شدند با آهن و آجر، شهرکی اردوگاهی را احداث نمایند که در کلیه مراحل واگذاری زمین ارائه خدمات از جمله امتیاز آب و برق مسائل و مشکلاتی پیش آمد که هر کدام در جای خود قابل بحث است و متاسفانه بیشترین ضربه را مردم از قول و قرارهای شفاهی خوردند که مسئولین در حین اجرا به آنها داده بودند و اینک روستایی با بافتی منظم و فریبنده احداث شده است که بیشتر خدمات و امکانات آن با گذشت دوسال ناقص و غیرقابل قبول است. هنوز اطمینان خاطری جهت آب آشامیدنی روستا وجود ندارد و بی‌توجهی مسئولین سد داریان موجب شد چشمه قدیمی روستا زیر آب مدفون شود و برای آب از چشمه فصلی روستا استفاده می شود که با قطع شدن آن تصفیه‌خانه و آب سد در نظر گرفته شده است که معلوم نیست چه آینده‌ای در انتظار آن است. در رابطه با آب زمین‌های کشاورزی و برق و آب آشامیدنی همکاری و نظارتی از سوی ادارات شهرستان هم به عمل نیامده است و در طول این مدت تغییر مرتب فرمانداران شهرستان سروآباد و مشکلات ناشی از آن موجب شده است که در شهرستان مستمر و یکدست نسبت به اقدامات شرکت های سازنده و پیمانکار سد داریان وجود نداشته باشد و در حال حاضر هنوز تلفن ثابت روستا وصل نشده است و طرح هادی روستا که اعتبار آن در سفر مقام معظم رهبری به کردستان پیش بینی شده بود معلق و بلاتکلیف مانده است و در زمان بارندگی تردد خودرو و مردم در سطح روستا با مشکلات عدیده مواجه است. سیستم نادرست لوله کشی آب آشامیدنی به شکلی است که در بیشتر مواقع ساکنان قسمت بالاتر روستا بی آب می‌مانند با وجودی که قول داده شده بود که در حین راه‌اندازی با تعبیه خطوط جداگانه و شیر کنترل این مشکل به وجود نیاید، بخش از زمین های کشاورزی روستا در آنطرف دریاچه سد و روستا قرار گرفته‌اند که با زیر آب رفتن پل و جاده قدیمی ارتباط آنها با روستا قطع شده است و در زمان قول و قرارهای سراب آسا قرار شده جاده دسترسی به آنها احداث شود اما متاسفانه در این امر با وجود سپری شدن سال کشاورزی تعلل و سهل‌انگاری شد و مالکین زمین‌ها در مراجع رسمی از متصدیان امر شکایت نمودند در حالی که حق شرعی و قانونی آنها بوده و خود مسئولین قبلا آنرا مورد تایید قرار داده‌اند اما اینک به بهانه شکایت مالکین، به صورت شفاهی اعلام کرده‌اند دیگر هیچگونه همکاری و مسئولیتی در قبال مشکلات مردم روستا نخواهند داشت.
در گذشته روستاهای این منطقه از طریق پل و جاده روستای اسپریز با شهرستان پاوه و استان کرمانشاه در ارتباط بودند و بعد از زیر آب رفتن این محدوده قرار شد از طریق روستای روار به عباس آباد این مشکل برطرف و ارتباط دوبخش هورامان هم ایجاد شود و از طرف دیگر روستاهای روار و اسپریز و زوم و دل و… از بن بست به وجود آمده خارج شوند و زمینه و بستر توسعه توریسم و جبران خسارات مردم منطقه فراهم گردد.، مجموعه سازنده سد برای مجوز زیست محیطی هزارها هکتار زمین و تخریب میلیون ها اصله درخت در حریم سد بدون هیچ نگرانی و هیاهویی کار خود را پیش بردند و مجوز زیست محیطی را برای جاده روستای هجیج و ناو و دیگر نقاطی که بدان احتیاج داشتند گرفتند و حتی چشمه‌ای به عظمت و شهرت بل را تغییر مکان و دستکاری نمودند. تمام تخریب های صورت گرفته در منابع طبیعی و محیط زیست انسانی و حیوانی منطقه هورامان را اگر در مقیاس 8 کیلومتر جاده روار به عباس آباد بسنجیم یک به هزار هم نخواهد شد و صدای هیچ انجمن و گروه و دسته هوادار محیط زیست هم بلند نشد و اصولا صدایی نداشت و تنها کمپین نجات چشمه بل بود که آنهم خود مجموعه سد و مسئولین وزارت نیرو بیشتر از فعالان کمپین دغدغه نجات این چشمه را داشتند اما اینک که مساله به احداث 8 کیلومتر جاده بین دو روستا مطرح شده است صدای فعالان محیط زیست و حتی دفتر خانم ابتکار هم بلند شده است و بازرسان دفتر ایشان مجوز زیست محیطی بدان نداده‌اند. به راستی مساله‌ای خنده دار است چه شده در برابر آن تخریب بزرگ و تونل و راهسازی اطراف تاج سدی کسی به سبک بان‌کی‌مون اظهار نگرانی و اضطراب نکرد ولی اینک در برابر 8 کیلومتر جاده که می تواند زمینه توسعه صنعت توریسم را فراهم و به تبادلات فرهنگی و بن بست ارتباط در منطقه هورامان و رشد و توسعه منطقه کمک کند انجمن‌ها و دلسوزان محیط زیست بیانیه صادر می‌کنند و احداث جاده را توطئه و دسیسه و حضور دست‌های پنهان قلمداد می‌کنند. واقعا این رفتارهای متناقض و غیرکارشناسانی دلسوزی کورکورانه زیست محیطی و بی توجهی مسئولین سد به مشکلات مردم و رها نمودن جاده دسترسی فوق با هیاهو و بازی رسانه‌‌ای چه توجیهی دارد. این جاده علاوه بر آن می تواند دسترسی مامورین سازمان حفاظت را برای دسترسی به منطقه حفاظت شده کوسالان فراهم کند و هم در زمان وقوع بلایای طبیعی و مصنوعی چون بارش برف و بسته شدن گردنه‌ها و همچنین آتش‌سوزی مراتع کمک شایانی نماید. انتظار می رود دلسوزان محیط زیست مقداری از نگرش‌های خشک و کورکورانه دست برداشته و واقعیات را بیشتر نظاره گر باشند و به جای بهانه‌جویی برای توسعه و رشد مشکلات منطقه مواظب مصیبت‌های جدید سدسازی در منطقه باشند و از سوی دیگر مسئولین شهرستان سروآباد با جدیت و نظارت بیشتر به اتمام امور ناتمام سازندگان سد در منطقه تاکید کنند و مردم را با مشکلاتشان تنها نگذارند. مردم روستای روار با صرف میلیاردها تومان اقدام به ساخت روستای جدید و باغات مکانیزه نموده‌اند ولی متاسفانه جاده دسترسی روستا به شهرستان بیشتر شبیه مال‌روهای دوره قاجار است که با وجود تذکر و مکاتبه و پیگیری مردم روستا هیچ‌کونه اقدامی به نفع مردم انجام نگرفته است. امیدواریم مسئولین محترم به مشکلات این روستای محکوم به بن بست سد توجه بیشتر کنند تا شاهد ضرر و زیان مردم روستا و مهاجرت آنها به شهرها و رشد معضلات حاشیه نشینی در شهر نباشیم و این مرزنشینان و مرزداران زحمتکش بتوانند در سرزمین شش هزارساله آبا و اجدادی جریان حیات و زندگی را همچون گذشته جاری نمایند و در سربلندی نام سرزمینشان بکوشند.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

روژان؛ روزنامه‌ای برای مردم

ضرورت وجود روزنامه در کردستان و اینکه چرا باید استان ما از وجود یک نشریه روزانه محروم بماند همواره دغدغه اینجانب در سال‌های گذشته بود؛ محرومیتی که حداقل برای اهالی فرهنگ و به خصوص رسانه دردآور می‌نمود؛ آن هم مردمانی که بر پیشانی آنان فرهنگ می‌درخشد و سابقه روزنامه‌داری را بیش از دیگران دارند. جدا از پیشینه فرهنگی این استان و نقش مطبوعات در بالابردن سطح آگاهي‌های مردم و فرهنگ عمومي نسبت به مسائل اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی كه در جامعه صورت مي‌گيرد و اینکه رسانه‌ها سهم مهمي در اطلاع‌رساني مردم خواهند داشت، استان کردستان به دلیل برخورداری از پتانسیل تجارت، بازارهای مرزی و کشاورزی از دیرباز به لحاظ اقتصادی هم یکی از استان‌های مورد توجه دولتمردان و سرمایه‌گذاران بوده است. نخبگان فرهنگی ما نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ فرهنگ و هویت ایرانی اسلامی و احیای مرجعیت علمی کشور داشته‌اند و بی‌جهت نیست که رهبر معظم انقلاب آن را استان فرهنگی نامیدند. امروز اما پس از سال‌ها انتشار هفتگی، با کمک و یاری دوستان گرانمایه‌مان در تحریریه، انتشار اولین شماره روزنامه را با شما مردم و خوانندگان خوبمان جشن می‌گیریم و بعد از الطاف الهی، تنها امیدمان را به خوانندگان عزیزی که ما را در این راه یاری خواهند کرد، می‌بندیم. «روژان» روزنامه‌ای است مردمی و برای مردم کردستان و همه کسانی که در این استان وقت خود را برای توسعه و آبادانی کشور وقف کرده‌اند. دست همه شما را برای کمک به بهبود و پیشرفت فعالیتمان در این راه به گرمی می‌فشاریم. در نخستین شماره انتشار روژان، دوست و استاد ارجمندم جناب آقای ناصر کانی‌سانانی مقاله‌ای نوشتند و در آن به نگارنده تذکر دادند که این راه صعب و دشوار را بارها تجربه کرده‌ای و انتشار نشریه آنهم در کردستان کار مجنونان و عاشقان است! امروز بعد از انتشار 180 شماره در سخت‌ترین دوره از نظر اقتصادی می‌توانم با افتخار بگویم استاد عزیز؛ در این آزمون سخت خوشبختانه سرافراز بیرون آمدیم و ثابت کردیم که مجنون نیستیم اما عاشق چرا. البته این موفقیت حاصل نمی‌شد مگر با پشتوانه معنوی و استفاده از تجارب ایشان و اندیشه‌ی اندیشه‌ورزانی چون کاک عماد کریمیان، دکتر افراسیاب جمالی، دکتر بهروز خیریه، آقایان عباد زینبی، حسین اندان، ناصر نجفی، هژیر الله‌مرادی، آرش علیمرادی، یحیی صمدی، امید باتو، صدیق مینایی، عطا امانی، کاک احمد یاسینی (پشکو)، سرکار خانم آسو حسینی و بسیاری دیگر از همراهان که در طول پنج سال گذشته تلخی‌ها و شیرینی‌های وقایع روز جامعه را با زبان یادداشت و خبر با شما درمیان گذاشتند و نیز حمایت مخاطبینی که تذکرات و انتقاداتشان چون شهد، تلخکامی‌های حاصل از لجن‌پراکنی تاریک‌اندیشان را بر کام ما شیرین کرد و راه را برای ادامه مسیر ممکن و عزم ما را برای همپیمانی با مردم مصمم‌تر ساخت؛ اگر نبود تشویق‌ها و حمایت‌های مردم، قطعا ادامه مسیر برایمان امکان‌پذیر نبود. خرسندیم که در این مدت، هرگز به تندی سخن نگفتیم مگر مستدل و ابزار هیچ جریان و گروه سیاسی و دولتی نشدیم مگر گروه‌های ان.جی.او که خود را بخشی از ...