رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • شنبه ۵ خرداد ۱۳۹۷
  • السبت ۱۱ رمضان ۱۴۳۹
  • 2018 Saturday 26 May

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • دوشنبه ۲۱ فروردین ۱۳۹۶ - ۱۳:۳۶
  • کد خبر : 2496
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : کدام شعار انتخاباتی را باور کنیم؟

اولین شاخص ارزیابی صلاحیت کاندیداها, شعار اصلی آنان به عنوان رویکرد محوری در طول خدمت ایشان در صورت کسب آرای لازم از طرف مردم است. این شعارها معمولا از بطن مسائل عمومی که حالت مطالبه عمومی پیدا کرده باشد شکل گرفته و به عنوان ابزاری برای جذب آرای عمومی استفاده می‌شود. با ارائه این شعارها […]

اولین شاخص ارزیابی صلاحیت کاندیداها, شعار اصلی آنان به عنوان رویکرد محوری در طول خدمت ایشان در صورت کسب آرای لازم از طرف مردم است. این شعارها معمولا از بطن مسائل عمومی که حالت مطالبه عمومی پیدا کرده باشد شکل گرفته و به عنوان ابزاری برای جذب آرای عمومی استفاده می‌شود. با ارائه این شعارها آنان بیان می‌کنند که قصد و توان برای برآورده سازی مطالبات عمومی را دارند. سئوال مهمی که قابل طرح می باشد این است که : چگونه بدانیم این شعارها قابلیت اجرایی و حل مسائل عمومی مردم را دارند؟
برای بررسی شعارهای انتخاباتی از مؤلفه های متعددی می توان استفاده کرد. یکی از مهمترین و تعیین کننده ترین آنها, برنامه مالی کاندیداها برای تحقق شعارهایشان است. زیرا اگر برنامه ای مطرح و ادعای پیاده سازی آن می رود با خود بار مالی داشته و باید منابع لازم جهت هزینه های آن معین گردد. در حال حاضر کل منابع مالی کشور که در قالب قانون بودجه سالیانه کشور از مجلس شورای اسلامی تاییدیه اجرا گرفته است, حدود ۳۰۰ هزار میلیارد تومان است. که حجم بالایی از این مبلغ صرف پرداخت هزینه‌های جاری نظیر حقوق و دستمزد کارکنان دولت می شود. این بدان مفهوم است که بدنه اداری کشور در شرایط فعلی توان تامین هزینه های سرمایه ای را ندارد. وقتی کاندیدایی ادعای اجرای برنامه‌ای که هزینه‌های مالی بیش از مبلغ مذکور را دارد باید بیان کند که آنرا از کدام منابع مالی ملی تامین خواهد کرد؟ از محل فروش بیشتر نفت یا اخذ مالیات بیشتر؟ و یا از محل صادرات بیشتر کالا و خدمات؟!
در حال حاضر به دلیل تحریم‌های بانکی بین‌المللی و قیمت پایین نفت, کشور توان کسب منابع مالی جدید از این محل را ندارد. نظام جامع مالیاتی کشور نیز راه درازی برای اجرا داشته و بخش خصوصی نیز به دلیل آسیب‌های رکود اقتصادی وضعیت مناسبی برای تولید و صادرات کالا و خدمات ندارد. در مجموع برای یک دوره میان‌مدت کشور توان دست‌یابی به منابع مالی مازاد بر منابع موجود نداشته و اقتصاد ما قابلیت تحقق شعارهای دهن پرکن را نخواهد داشت!! و هر کاندیدایی که خارج از چارچوب منابع مالی ملی فعلی, برنامه‌ای طرح کند صرفا یک بازی انتخاباتی بوده و در زندگی ما اثری نخواهد داشت.
نکته بسیار حائز اهمیت دیگری که باید آنرا مد نظر قرار دهیم, رویکرد کلی کاندیداها است. یعنی باید بررسی کنیم که در چارچوب قوانین از جمله قانون برنامه ششم توسعه کشور, برنامه‌های کاندیداها معطوف به کدام قشر جامعه است و عملکرد گذشته کاندید مورد توجه قرار گیرد که آیا به تعهدات گذشته خود عمل کرده یا نه و اطرافیان آنها از چه افراد و قشری هستند و نسبت به انقلاب و آرمانهای انقلاب چه نظری دارند. فرد یا مجموعه‌ای که حجم بالایی از اعتبارات را صرف پروژه‌هایی برای قدرت بیشتر قشر مرفه و اشرافی کشور می‌کند, هرگز نمی‌تواند فرد مناسبی برای فهم رنج و درد قشر مستضعف جامعه که اکثریت جمعیت کشور و استان را تشکیل می دهند باشد. تجربه چند دوره اخیر انتخابات نشان داده است که هرگاه مجموعه مردمی و انقلابی در رأس امور قرار گرفته است عمده توجه خود را صرف اقشار ضعیف جامعه کرده است. لذا بنظر می‌رسد مردم استان ما همراه مردم مستضعف کشور, به دور از هیجانات و فضاسازی‌های تبلیغاتی به کاندیدایی رای دهند که در دوران مسؤلیتش وضعیت معیشتی مستضعفین را تغییر داده و زمینه‌های حضور فرزندان آنانرا در مناصب اجرایی فراهم سازد و اینگونه از ورود فشار بیشتر به قشر ضعیف جامعه جلوگیری نموده و خیل جوانان بیکار استان که بیشترین فشار روحی و اجتماعی را متحمل می‌شوند و روز به روز امید به زندگی آنها رو به افول است وضعیت بهتری پیدا کنند.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

روژان؛ روزنامه‌ای برای مردم

ضرورت وجود روزنامه در کردستان و اینکه چرا باید استان ما از وجود یک نشریه روزانه محروم بماند همواره دغدغه اینجانب در سال‌های گذشته بود؛ محرومیتی که حداقل برای اهالی فرهنگ و به خصوص رسانه دردآور می‌نمود؛ آن هم مردمانی که بر پیشانی آنان فرهنگ می‌درخشد و سابقه روزنامه‌داری را بیش از دیگران دارند. جدا از پیشینه فرهنگی این استان و نقش مطبوعات در بالابردن سطح آگاهي‌های مردم و فرهنگ عمومي نسبت به مسائل اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی كه در جامعه صورت مي‌گيرد و اینکه رسانه‌ها سهم مهمي در اطلاع‌رساني مردم خواهند داشت، استان کردستان به دلیل برخورداری از پتانسیل تجارت، بازارهای مرزی و کشاورزی از دیرباز به لحاظ اقتصادی هم یکی از استان‌های مورد توجه دولتمردان و سرمایه‌گذاران بوده است. نخبگان فرهنگی ما نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ فرهنگ و هویت ایرانی اسلامی و احیای مرجعیت علمی کشور داشته‌اند و بی‌جهت نیست که رهبر معظم انقلاب آن را استان فرهنگی نامیدند. امروز اما پس از سال‌ها انتشار هفتگی، با کمک و یاری دوستان گرانمایه‌مان در تحریریه، انتشار اولین شماره روزنامه را با شما مردم و خوانندگان خوبمان جشن می‌گیریم و بعد از الطاف الهی، تنها امیدمان را به خوانندگان عزیزی که ما را در این راه یاری خواهند کرد، می‌بندیم. «روژان» روزنامه‌ای است مردمی و برای مردم کردستان و همه کسانی که در این استان وقت خود را برای توسعه و آبادانی کشور وقف کرده‌اند. دست همه شما را برای کمک به بهبود و پیشرفت فعالیتمان در این راه به گرمی می‌فشاریم. در نخستین شماره انتشار روژان، دوست و استاد ارجمندم جناب آقای ناصر کانی‌سانانی مقاله‌ای نوشتند و در آن به نگارنده تذکر دادند که این راه صعب و دشوار را بارها تجربه کرده‌ای و انتشار نشریه آنهم در کردستان کار مجنونان و عاشقان است! امروز بعد از انتشار 180 شماره در سخت‌ترین دوره از نظر اقتصادی می‌توانم با افتخار بگویم استاد عزیز؛ در این آزمون سخت خوشبختانه سرافراز بیرون آمدیم و ثابت کردیم که مجنون نیستیم اما عاشق چرا. البته این موفقیت حاصل نمی‌شد مگر با پشتوانه معنوی و استفاده از تجارب ایشان و اندیشه‌ی اندیشه‌ورزانی چون کاک عماد کریمیان، دکتر افراسیاب جمالی، دکتر بهروز خیریه، آقایان عباد زینبی، حسین اندان، ناصر نجفی، هژیر الله‌مرادی، آرش علیمرادی، یحیی صمدی، امید باتو، صدیق مینایی، عطا امانی، کاک احمد یاسینی (پشکو)، سرکار خانم آسو حسینی و بسیاری دیگر از همراهان که در طول پنج سال گذشته تلخی‌ها و شیرینی‌های وقایع روز جامعه را با زبان یادداشت و خبر با شما درمیان گذاشتند و نیز حمایت مخاطبینی که تذکرات و انتقاداتشان چون شهد، تلخکامی‌های حاصل از لجن‌پراکنی تاریک‌اندیشان را بر کام ما شیرین کرد و راه را برای ادامه مسیر ممکن و عزم ما را برای همپیمانی با مردم مصمم‌تر ساخت؛ اگر نبود تشویق‌ها و حمایت‌های مردم، قطعا ادامه مسیر برایمان امکان‌پذیر نبود. خرسندیم که در این مدت، هرگز به تندی سخن نگفتیم مگر مستدل و ابزار هیچ جریان و گروه سیاسی و دولتی نشدیم مگر گروه‌های ان.جی.او که خود را بخشی از ...