رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۶ خرداد ۱۳۹۷
  • الأحد ۱۲ رمضان ۱۴۳۹
  • 2018 Sunday 27 May

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • شنبه ۲۶ فروردین ۱۳۹۶ - ۱۴:۱۶
  • کد خبر : 2567
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : از ماست که برماست
(گەڵواخ) ئێقباڵ پایەزدان/

از ماست که برماست

ایران یکی از کشورهایی است که از لحاظ برگزاری رفراندوم و انتخابات گوی سبقت از کشورهای مجاور خود و حتی کشورهای غربی ربوده است؛ انتخابات ریاست جمهوری، مجلس شورای اسلامی، مجلس خبرگان و شورای اسلامی شهر و روستا؛ اما چرا با وجود این همه‌پرسی‌ها، هنوز از لحاظ اقتصادی و فرهنگی و… در عقب ماندگی به […]

ایران یکی از کشورهایی است که از لحاظ برگزاری رفراندوم و انتخابات گوی سبقت از کشورهای مجاور خود و حتی کشورهای غربی ربوده است؛ انتخابات ریاست جمهوری، مجلس شورای اسلامی، مجلس خبرگان و شورای اسلامی شهر و روستا؛ اما چرا با وجود این همه‌پرسی‌ها، هنوز از لحاظ اقتصادی و فرهنگی و… در عقب ماندگی به سر می‌بریم!؟ چرا هنوز در برابر بسیاری از ناملایمات دست و پنجه نرم می‌کنیم! انتخاب درستی نداریم؟ فرد یا افراد انتخاب شده کار خود را به درستی انجام نمی‌دهند؟ قانون دچار مشکل است؟ انتخابات، بازی سیاسی ساختار قدرت است؟ در شعار و عمل متفاوت هستیم؟ و… که هنوز فقر را در جامعه به وضوح احساس می کنیم، تبعیض طبقاتی، رشوه‌خواری، پارتی و باند بازی، فسادهای بزرگ و رانت‌خواری و الاماشالله… کجای کار لنگ است که هر کاری می‌کنیم بازهم گرهی از مشکلات مردم نه تنها باز نمی‌شود بلکه گره کور آن کورتر می‌شود.
نگارنده این یادداشت، به عنوان کسی که در این جامعه زندگی کرده و اوضاع و احوال را از نزدیک لمس می‌کند و با این مردم حشر و نشری دارد، همه مشکلات حتی اقتصادی و غیره را از چشم خود مردم می‌بیند؛ از ماست که بر ماست.
اگر تاریخ و احوال گذشتگان را خوانده باشیم خواهیم فهمید که خود مردم تعیین کننده سرنوشت خود و مروج ظلم و عدالت بوده‌اند. نزدیک شدن انتخابات شورای اسلامی شهر و روستا را بهانه‌ای برای ورود به این بحث قرار می‌دهم؛ چهار دوره از عمر شوراهای شهرو روستا می‌گذرد که اگر وجود نداشت شاید فقدان آن هم زیاد احساس نمی‌شد، چون به راستی نه تنها باری از دوش مردم برنداشته‌اند بلکه هزیته‌هایی نیز بر حاکمیت و جامعه، به ویژه نهاد شهرداریها تحمیل کرده‌اند و جولانگاهی برای عرض اندام افراد و فریب مردم و سکویی برای بالا کشیدن خود به بالا و بالاتر بوده است. انتخابمان اصلح نبوده است!! زیرا درک درستی از انتخاب کردن نداشتیم؛ به کج‌راه رفته‌ایم.

اگر به گزینش‌های انتخابی مردم در این چهار دوره نگاهی داشته باشیم، جوابش آسان است؛ منتخبین ما از اقوام و دوستان درجه یک ما بوده‌اند! آیا فرد منتخب ما به صرف اینکه ورزشکار یا قهرمان یا بازیگر خوبی است می‌تواند در شورای شهر هم فردی کارا و موثر در امورشهرمان باشد! چه بسا کسانی به انتخاب ما به شورای شهر راه یافته‌اند که پرستیژ و جذابیت ظاهریشان آنان‌ را به این عرصه کشانده است که به راستی جای تاسف است!!! آیا کسی به صرف دارا بودن مدارک بالای دانشگاهی می‌تواند فرد کارا و توانایی در اداره کردن شهرمان باشد!!! کسانی را در شورای شهر می‌بینیم که با ثروت و پول خود و هزینه گزاف انتخاباتی توانسته‌اند به آنجا راه یابند!!! و البته کسانی را که کم هم نیستند شاید ۳٠ تا۴٠ درصد جمعیت کشور را دارا باشند هیچ‌وقت و در هیج حال حاضر نبودند رای بدهند؛ در واقع بی تفاوتی ‌آنها باعث شده که افراد ناکارآمد و نالایق به روی کار بیایند. رمز موفقیت و پیشرفت هر جامعه‌ای را باید از درون اجتماعش جستجو کرد؛ آیا ما مردم ساده لوح، متفکر، قانع، زودباور، اهل کتاب، جستجوگر، تلاشگر، رویایی، آینده‌نگر، دهن بین، حسود و راحت‌طلبی هستیم؟ جواب آن در کیفیت زندگیمان که در جامعه ساری است نهفته است؛ اگر قضاوت منصفانه‌ای داشته باشیم جواب آن و تلاش برای رفع آن شاید کلید حل بسیاری از مشکلاتمان باشد.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

روژان؛ روزنامه‌ای برای مردم

ضرورت وجود روزنامه در کردستان و اینکه چرا باید استان ما از وجود یک نشریه روزانه محروم بماند همواره دغدغه اینجانب در سال‌های گذشته بود؛ محرومیتی که حداقل برای اهالی فرهنگ و به خصوص رسانه دردآور می‌نمود؛ آن هم مردمانی که بر پیشانی آنان فرهنگ می‌درخشد و سابقه روزنامه‌داری را بیش از دیگران دارند. جدا از پیشینه فرهنگی این استان و نقش مطبوعات در بالابردن سطح آگاهي‌های مردم و فرهنگ عمومي نسبت به مسائل اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی كه در جامعه صورت مي‌گيرد و اینکه رسانه‌ها سهم مهمي در اطلاع‌رساني مردم خواهند داشت، استان کردستان به دلیل برخورداری از پتانسیل تجارت، بازارهای مرزی و کشاورزی از دیرباز به لحاظ اقتصادی هم یکی از استان‌های مورد توجه دولتمردان و سرمایه‌گذاران بوده است. نخبگان فرهنگی ما نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ فرهنگ و هویت ایرانی اسلامی و احیای مرجعیت علمی کشور داشته‌اند و بی‌جهت نیست که رهبر معظم انقلاب آن را استان فرهنگی نامیدند. امروز اما پس از سال‌ها انتشار هفتگی، با کمک و یاری دوستان گرانمایه‌مان در تحریریه، انتشار اولین شماره روزنامه را با شما مردم و خوانندگان خوبمان جشن می‌گیریم و بعد از الطاف الهی، تنها امیدمان را به خوانندگان عزیزی که ما را در این راه یاری خواهند کرد، می‌بندیم. «روژان» روزنامه‌ای است مردمی و برای مردم کردستان و همه کسانی که در این استان وقت خود را برای توسعه و آبادانی کشور وقف کرده‌اند. دست همه شما را برای کمک به بهبود و پیشرفت فعالیتمان در این راه به گرمی می‌فشاریم. در نخستین شماره انتشار روژان، دوست و استاد ارجمندم جناب آقای ناصر کانی‌سانانی مقاله‌ای نوشتند و در آن به نگارنده تذکر دادند که این راه صعب و دشوار را بارها تجربه کرده‌ای و انتشار نشریه آنهم در کردستان کار مجنونان و عاشقان است! امروز بعد از انتشار 180 شماره در سخت‌ترین دوره از نظر اقتصادی می‌توانم با افتخار بگویم استاد عزیز؛ در این آزمون سخت خوشبختانه سرافراز بیرون آمدیم و ثابت کردیم که مجنون نیستیم اما عاشق چرا. البته این موفقیت حاصل نمی‌شد مگر با پشتوانه معنوی و استفاده از تجارب ایشان و اندیشه‌ی اندیشه‌ورزانی چون کاک عماد کریمیان، دکتر افراسیاب جمالی، دکتر بهروز خیریه، آقایان عباد زینبی، حسین اندان، ناصر نجفی، هژیر الله‌مرادی، آرش علیمرادی، یحیی صمدی، امید باتو، صدیق مینایی، عطا امانی، کاک احمد یاسینی (پشکو)، سرکار خانم آسو حسینی و بسیاری دیگر از همراهان که در طول پنج سال گذشته تلخی‌ها و شیرینی‌های وقایع روز جامعه را با زبان یادداشت و خبر با شما درمیان گذاشتند و نیز حمایت مخاطبینی که تذکرات و انتقاداتشان چون شهد، تلخکامی‌های حاصل از لجن‌پراکنی تاریک‌اندیشان را بر کام ما شیرین کرد و راه را برای ادامه مسیر ممکن و عزم ما را برای همپیمانی با مردم مصمم‌تر ساخت؛ اگر نبود تشویق‌ها و حمایت‌های مردم، قطعا ادامه مسیر برایمان امکان‌پذیر نبود. خرسندیم که در این مدت، هرگز به تندی سخن نگفتیم مگر مستدل و ابزار هیچ جریان و گروه سیاسی و دولتی نشدیم مگر گروه‌های ان.جی.او که خود را بخشی از ...