رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • دوشنبه ۱ بهمن ۱۳۹۷
  • الإثنين ۱۴ جماد أول ۱۴۴۰
  • 2019 Monday 21 January

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • دوشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۶ - ۱۳:۳۸
  • کد خبر : 2890
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : حاکمیت ملی پیام کوردها را جدی بگیرد

مشارکت در انتخابات، حضور در راهپیمائی‌های حکومتی، استقبال از سفرهای داخلی و پاسخ مثبت مردم به درخواست‌های متنوع حکومتی مثل تحریم کالاهای کشوری خاص، حاضر شدن در جرگه‌های داوطلبانه نظامی، انصراف از گرفتن یارانه و حمایت مالی نشان از ماهیت ارتباط مردم و حاکمیت و میزان رضایت از عملکرد حکام دارد. تمام حکومت‌های دنیا سعی […]

مشارکت در انتخابات، حضور در راهپیمائی‌های حکومتی، استقبال از سفرهای داخلی و پاسخ مثبت مردم به درخواست‌های متنوع حکومتی مثل تحریم کالاهای کشوری خاص، حاضر شدن در جرگه‌های داوطلبانه نظامی، انصراف از گرفتن یارانه و حمایت مالی نشان از ماهیت ارتباط مردم و حاکمیت و میزان رضایت از عملکرد حکام دارد.
تمام حکومت‌های دنیا سعی خود را به کار می‌گیرند تا با ایجاد زندگی رفاهی، کاریزماتیک نمودن خود و جو شدید ایدئولوژیکی محبوبیت خود در جامعه را گسترش داده و در مواقع ضروری مردم را در راستای اهداف خویش بسیج نمایند و این را بهترین روش مانور دادن در مقابل دشمن و محکم‌ترین مکانیزم برای بقا می‌دانند.
رابطه بین مردم و حاکمیت از قابلیتی پیچیده و آسیب پذیر برخوردار است زیرا متغیرها و عوامل شکننده‌ای دارد و هر نوع ناشی‌گری، اهمال و جدی نگرفتن سبب پایان محبوبیت حکومت در کل کشور و یا بخشی از آن می‌گردد و امکان بازگشت به قبل هم وجود ندارد. این قابلیت آسیب پذیری مقبولیت حکومت و محبوبیت رهبران حکومتی در کشورهای دارای خاصیت تنوع نژادی، دینی و مذهبی از شدت بیشتری برخوردار است زیرا یک ذهنیت بالقوه بدبینی و عدم اعتماد نسبی بین دو طرف وجود دارد.
بر این اساس اگر رهبران در ایجاد عدالت در توسعه، توزیع قدرت، ایجاد بستر فعالیت‌های سیاسی و عقیدتی سازماندهی شده برای نژادها، مذاهب و ادیان کشور و به رسمیت شناختن اصالت و هویت آنها و اختصاص سهم واقعی آنها در تمام منابع و حوزه‌ها تلاش کامل را انجام ندهند بدون شک بعد از مدتی روند ایجاد شکاف بین حاکمیت و اقلیت‌ها شروع شده و اتحاد ملی، امنیت عمومی، توسعه پایدار و تمامیت ارضی به خطر می افتد و گرایش به جداخواهی و یا به اصطلاح تجزیه طلبی شکل می گیرد.

زمانی که این وضعیت به وجود آید دیگر نمی‌توان گرایش جداخواهی را برای همیشه سرکوب کرد زیرا از یک سو هرچه شدت برخورد با آن بیشتر باشد به همان نسبت گرایش مذکور نیز شدیدتر می‌گردد و از سوی دیگر سایر کشورها هم بنابر اقتضای منافع خویش از این گرایش حمایت می‌کنند و کار به جائی می‌کشد که مرزهای کشور دچار گسست دائمی شده و کشور دیگری شکل می‌گیرد که اساس آن بر دشمنی است.
رژیم صهیونیستی اسرائیل و حکومت بعث عراق با اتکاء به توان نظامی و ضعف نظامی طرف مقابل با فلسطینی‌ها و کوردها برخورد نمودند و از هیچ جنایتی در راستای سرکوب آنها دریغ نکردند اما این برخورد دقیقا مثل فوت کردن خاکستر بود که جرقه‌های ضعیف را دستاویز آتشی بزرگ می‌نماید و امروز کار به جائی رسیده که این کشورها در حال تجزیه شدن هستند.
بنابراین باید حساسیت وحدت ملی و تمامیت ارضی را درک نموده و از انجام رفتارهای خطرناک مثل اتکاء به توزیع پول، قدرت نظامی و دائمی پنداشتن سکوت و آرامش اقوام، نژادها، ادیان و مذاهب در برابر نابرابری ها خودداری کنند و تمام توانها را برای احقاق حقوق آنها به کار گیرند.
نوع لبیک مردم به درخواست‌های حکومت از بهترین معیارهای شناخت شرایط، میزان گله‌مندی از وضعیت و ضریب خطرناکی است و جدی نگرفتن آن بسیار زیان‌آور می‌باشد.
کوردها از نقطه شروع جنبش انقلابی سال ۴۲ در ایران با این حرکت مردمی بودند و پا به پای سایر هموطنان مقاومت کردند و تاوان دادند تا انقلاب پیروز شد؛ بعد از پیروزی هم به امید شکل‌گیری نظامی سیاسی مبتنی بر توزیع قدرت و منزلت بیش از یک سال به انتظار نشستند اما جو ایدئولوژیکی حاکم بر احزاب کوردی و حاکمیت کشور و شور سوزان آن دو طرف را به سمت تقابل و تنش برد که نتیجه آن تلفات انسانی، مادی و معنوی بسیاری برای دو طرف بود که برخورد حاکمیت از موضع قدرت با مطالبات آنها این روند را شدت بخشید و موضع گیری‌ها همچنان ادامه دارد.
حاکمیت در دوران تنش علاوه بر استفاده حداکثری از توان نظامی، دست به تشکیل سازمان پیشمرگان مسلمان برای استفاده از افراد محلی در مقابله با احزاب مسلح و ایجاد انشقاق در پیکره واحد کوردی نمود و احزاب کوردی هم برای افزایش توان خود دنبال هم‌پیمانان  خارجی رفتند.
این شرایط ادامه داشت تا جنگ ایران و عراق روی داد که فضا را برای احزاب مسلح و کوردهای غیر مسلح متحول نمود به طوری که احزاب یا باید مثل سازمان مجاهدین خلق( منافقین) پا به پای رژیم منحوس عراق با هموطنان خود می‌جنگیدند یا اینکه جنگ را بدون همکاری با عراق ادامه می‌دادند یا نه در مناطق کوردنشین عراق مانده وضمن انجام عملیات پراکنده نظامی برای حفظ بقای خویش از تلاشهای دلسوزان دو طرف برای مذاکره و رفع اختلافات موجود استقبال نمایند که این مورد اخیر را برگزیده و تا کنون بر این مدار مانده اند و به انتظار آینده نشسته‌اند.
کوردهای غیر مخالف نظام هم از آن زمان تا کنون یا در قالب پیشمرگان مسلمان به نظام خدمت می‌کنند یا به عنوان شهروندان عادی قوانین کشور را پذیرفته و پا به پای سایر هموطنان در تمام شرایط و احوال حاضر بوده‌اند و در هیچ مقطعی صف خود را از سایر هموطنان جدا نکرده و در مواردی گوی سبقت را از سایرین ربوده‌اند؛ برای مثال می‌توان به تحمل سختی‌ها و نابرابری‌ها اشاره کرد. اما آنچه که در این میان ثابت مانده اعتقاد تمام کوردها اعم از مخالف، موافق و بی‌طرف به ضرورت احقاق حقوق کوردها و اعمال عدالت در توزیع ثروت، قدرت و منزلت و پایان دادن به تبعیض هاست.
تمام پالس‌هائی که کورد در این مدت برای حاکمیت فرستاده است همه مملو از محبت، برادری و دوری از خشونت بوده که در مواردی این رویه را به اوج رسانده، برای اثبات این ادعا به مشارکت‌های بالای ۸۰ درصدی در انتخابات و مراسم استقبال از مقام رهبری اشاره کرد. در کنار این امر، هر جا هم که لازم دیده و یا شرایط اقتضا نموده رفتارهای اعتراضی محکم اما موقت از خود نشان داده مثل حادثه سوم اسفند۷۷، اعتراض به قتل شوانه قادری در تیرماه ۸۴، اعتراض سراسری در اعتراض به اعدام ۴ زندانی کورد، اعتراض به قتل بانوی مهابادی در هتل تارای این شهر، مشارکت حداقلی در انتخابات مجلس هفتم، مشارکت تعدادی از جوانان کورد در جریانهای افراطی مذهبی و… اشاره کرد.
اما پاسخ‌های حاکمیت مناسب این رویکرد کوردها نبوده و همچنان از توسعه اقتصادی، حضور سازماندهی شده درونی در نظام قدرت و معادله سیاسی محروم هستند. هنوز هم در حوزه فرهنگ هیچ قدرت تصمیم‌گیری نداریم، در حوزه رسانه ملی سهم واقعی و کارساز نداریم، در حوزه سیاسی بستر مورد نیاز برای حضور احزاب کوردی نداریم و هنوز هم برنامه‌ریزی برای حل اختلاف با احزاب کورد مسلح انجام نشده و احداث سد برای انتقال آب مناطق کوردنشین به استان‌های دیگر، ایجاد جاده در این مناطق برای سهولت در فعالیت اقتصادی سایر استان‌ها، صدور مجوز بهره‌برداری معدن به افراد غیر بومی و احداث پتروشیمی برای اشتغال افراد غیر بومی و انتصاب چند کورد زبان بدون گرایش سیاسی و تعصب کوردی به عنوان سفیر و معاون وزیر را به عنوان سهم کورد و صدقه سری بزرگان به رخ ما می‌کشند.
این واقعیت را باید قبول کرد که توزیع پول‌های صدقه‌ای، یارانه‌ای و…، تکیه بر قدرت نظامی و باور به تاثیر رویکرد فعلی بر گرایش کوردی و کاستن از تعصب این مردم نسبت به اصالت و هویت خود نگرشی از بنیان اشتباه است و باید این را دانست که این مردم بر اساس اعتماد به قانون و حکام کشور و امید به آینده سکوت نموده‌اند و اگر روزی برسد که از این اعتماد پشیمان شده و از بزرگان وطن نا امید شوند شک نکنید که از همه چیز خود برای دفاع از اصالت و هویت خود می‌گذرند.
در انتخابات اخیر، باوصف اینکه صف‌بندی جناح اصلاح‌طلب و اصول‌گرا کاملا نمایان بود و این انتخابات با انتخابات شوراهای شهر و روستا همزمان شده بود و علاقه کورد به اصلاحات و تعلقات عشایری به انتخابات شوراها نیز در عرصه وجود داشت اما باز هم مشارکت کوردها در رای دادن در مقایسه با گذشته بسیار پائین و معنا دار است. پس این پیامها و پالس‌ها را جدی بگیریم و همه با هم برای ایجاد روند نوینی از اتحاد و همزیستی مسالمت آمیز آماده شویم.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

به یاد کاک رحیم ذبیحی

هژیر الله‌مرادی انگار همین دیروز بود به دفتر روژان آمد، مانند همیشه با چهره‌ای خندان و چند ایده جدید که انجام هرکدام می‌توانست چراغی روشن فراروی نسل آینده باشد، کاک رحیم تنها یک کارگردان و فیلمساز عادی نبود. او غم مردم داشت و پشت هرکدام از آثارش می‌توان انبوهی از رنج و مرارت را دید. خود می‌گوید: غمی انسانی از من یک فیلمساز ساخت. در باره روژان نیز گفت: همان نشریه‌ای است که سالها انتظار بودنش را داشتیم. مرگ حق است اما افسوس که برای رحیم ذبیحی زود بود و طرحهایش ناتمام ماند. از تهیه فیلمی بنام «روزی، روزگاری شهرمان بانه» حرف می‌زد که نگاهی به وقایع تلخ روزهای جنگ و بمباران شهر داشت، وقایعی که بخشی از تاریخ فرهنگ پایداری کردستان را می‌توانست ثبت کند، فراخوان طرح را ما در روژان هم منتشر کردیم اما حیف که دست اجل مهلت نداد و خیلی زود روح بلندش به آسمان پرکشید و همه ما را در غم فقدان خود سوگوار کرد، روحش شاد و یادش گرامی.