رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • دوشنبه ۱ بهمن ۱۳۹۷
  • الإثنين ۱۴ جماد أول ۱۴۴۰
  • 2019 Monday 21 January

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • شنبه ۲۴ تیر ۱۳۹۶ - ۱۹:۰۴
  • کد خبر : 3006
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : جمیله معصومی؛ تنها زن اروسی‌ساز ایران

بانو جمیله معصومی ۲۷ آذر ماه سال ۵۲، در یک روز سرد پاییزی در محله قطارچیان شهر سنندج بدنیا آمد. وی تک فرزند دختر خانواده بود و دوران کودکی‌اش را با بازی و شیطنت‌های کودکانه در کنار سه برادرش سپری کرد. جمیله از کودکی به هنر و کارهای هنری بسیار علاقه‌مند بود و از همان […]

بانو جمیله معصومی ۲۷ آذر ماه سال ۵۲، در یک روز سرد پاییزی در محله قطارچیان شهر سنندج بدنیا آمد. وی تک فرزند دختر خانواده بود و دوران کودکی‌اش را با بازی و شیطنت‌های کودکانه در کنار سه برادرش سپری کرد. جمیله از کودکی به هنر و کارهای هنری بسیار علاقه‌مند بود و از همان سنین خردسالی بافت گلیم را از مادر بزرگوارش فرا گرفت و در مقطع راهنمایی نیز در طرح کادر مدرسه خیاطی و بافتنی را آموخت. وی تحصیلات دانشگاهی را در رشته حسابداری سپری کرد و پس از آن به پرورش گل در منزل همت گماشت و توانست سی نوع گیاه کاکتوس را به جهت علاقه و تفریح در خانه پرورش دهد که در نوع خود در جهان کم نظیر است.
در کنار روحیه هنری‌اش وی فعالیت گسترده‌ای را نیز در رشته ورزشی کوهنوردی آغاز کرد و توانست ۸۰ درصد کوه‌های مرتفع ایران را فتح کند که از بارزترین آنها صعود به قله ۵۶۰۰ متری دماوند و کسب گواهی افتخار برای این صعود ارزشمند است.
از مورد علاقه‌ترین رشته‌های هنری که جمیله از کودکی با آن انس داشت، نازک‌کاری بود. در عهد کودکی که همرا ه پدرش عصرها به کارگاه چوب بری و نازک‌کاری رفیق پدرش می‌رفت تا گپی بزنند و به او کمک کنند، جمیله کوچولو محو تماشای استادکار می‌شد که چگونه از یک تکه چوب زیباترین اشکال را خلق می‌نماید و این قضیه تا سال ۷۲ در گوشه ذهن او باقی ماند تا اینکه با ورود به خانه فرهنگ سنندج نزد استاد مرحوم علی اکبر بهزادیان این آرزو تبدیل به واقعیت شد و ۲ سال مداوم به یادگیری هنر نازک‌کاری پرداخت و پس از بازنشسته شدن استاد بهزادیان توانست به عنوان مربی خانه فرهنگ جایگزین استادش شود و سالها به امر آموزش در آن حرفه مشغول بود تا اینکه در سال ۷۷ با استاد مرحوم نعمت الله محمودی آشنا شد؛ در آن زمان استاد مرحوم در رشته گره چینی و اروسی‌سازی مشغول به مرمت آثار میراث فرهنگی بود که بانو معصومی توانست به مدت ۵ سال نیز زیر نظر این بزرگوار افتخار شاگردی کسب نماید و آنگونه که خود می‌گوید این مدت نقطه عطف زندگی‌اش شد و توانست تجربات ارزشمندی کسب کند و همزمان در رشته هنرهای چوبی در دانشگاه تهران مشغول به تحصیل شد که پس از اخذ فوق دیپلم هنرهای چوبی از سازمان میراث فرهنگی تهران مدرک معادل لیسانس افتخاری به وی اعطا گردید. پس از بازگشت از تهران به مدت ۸ سال در دانشگاه علمی‌کاربردی سنندج در رشته هنرهای چوبی تدریس کرد و مدت ۲ سال نیز در اداره میراث فرهنگی سنندج به مرمت آثار کهنه و آسیب‌دیده مشغول شد و در سازمان فنی و حرفه ای نیز به مدت ۴ سال به آموزش هنرجویان پرداخت.
بانو جمیله در سال ۸۸ با شخصی که ایشان هم در رشته نازک‌کاری و هنرهای چوبی استاد هستند ازدواج کرد و هم اکنون نیز این زوج موفق و توانمند پا به پای هم در کارگاه شخصی‌شان به ساخت اروسی و هنرهای چوبی مشغول هستند.لازم به ذکر است که تعداد کل اساتید اروسی ساز در ایران ۷ نفر می‌باشد که بانو جمیله معصومی تنها زن اروسی‌ساز ایران محسوب می‌شود که در این رشته فنی و هنری با میراث فرهنگی کشورمان فعالیت دارد.
او می‌گوید هیچ وقت برای انجام هیچ کاری دیر نیست و تا کاری را شروع نکرده‌اید هرگز نگویید نمی‌توانم…

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

به یاد کاک رحیم ذبیحی

هژیر الله‌مرادی انگار همین دیروز بود به دفتر روژان آمد، مانند همیشه با چهره‌ای خندان و چند ایده جدید که انجام هرکدام می‌توانست چراغی روشن فراروی نسل آینده باشد، کاک رحیم تنها یک کارگردان و فیلمساز عادی نبود. او غم مردم داشت و پشت هرکدام از آثارش می‌توان انبوهی از رنج و مرارت را دید. خود می‌گوید: غمی انسانی از من یک فیلمساز ساخت. در باره روژان نیز گفت: همان نشریه‌ای است که سالها انتظار بودنش را داشتیم. مرگ حق است اما افسوس که برای رحیم ذبیحی زود بود و طرحهایش ناتمام ماند. از تهیه فیلمی بنام «روزی، روزگاری شهرمان بانه» حرف می‌زد که نگاهی به وقایع تلخ روزهای جنگ و بمباران شهر داشت، وقایعی که بخشی از تاریخ فرهنگ پایداری کردستان را می‌توانست ثبت کند، فراخوان طرح را ما در روژان هم منتشر کردیم اما حیف که دست اجل مهلت نداد و خیلی زود روح بلندش به آسمان پرکشید و همه ما را در غم فقدان خود سوگوار کرد، روحش شاد و یادش گرامی.