رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۷
  • الأحد ۱۰ صفر ۱۴۴۰
  • 2018 Sunday 21 October

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • یکشنبه ۱ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۲:۱۵
  • کد خبر : 3044
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : چراغ کم‌سوی لحاف‌دوزی در سنندج

روژان: هزینه گزاف ماهیانه حق بیمه شرایط را برای شاغلان این حرفه سخت کرده است و آن‌گونه که کاک صدیق می‌گوید اگر لحاف‌دوزان تحت حمایت دولت قرار نگیرند استادکاران نمی‌توانند شاگردانی تربیت کنند و آینده این حرفه به بوته فراموشی سپرده خواهد شد.

اگر به گوشه و کنار و کوچه پس کوچه‌های سنندج گذر کنیم بعضا و به ندرت با مشاغل قدیمی و کهن دیارمان مواجه می‌شویم که با تاسف فراوان می‌توان گفت بسیاری از این مشاغل در معرض از بین رفتن و نابودی هستند.
حرفه لحاف و تشک‌دوزی و ساخت پشتی و بالش از صنایع و هنرهای قدیمی سنندج است که صنعت‌کاران و هنرمندان این حرفه در گذشته بازار پر رونقی داشتند و بسیاری از افراد به صورت حرفه‌ای به این کار مشغول بودند. اما با تغییر جامعه و جایگزینی صنایع ماشینی نظیر پتو، امروزه در کمتر خانواده‌ای می‌توان لحاف پیدا کرد. یکی از عزیزان فعال که علیرغم سختی کار و درآمد اندک هنوز در سنندج به لحاف‌دوزی اشتغال دارد کاک «صدیق مکاییلی» می‌باشد؛ این استاد کار، قریب ۴٧ سال تلاش و زحمت در این حرفه را در سابقه شغلی خود دارد و علیرغم تمام بی‌مهری‌ها و بی‌توجهی‌ها همچنان با سر پنجه دستان هنرمندش خانه آرای شهروندان کردستانی است و چراغ کم‌نور این حرفه را در سنندج روشن نگه داشته ‌است.
امروزه مهمترین رقیب حرفه لحاف‌دوزی وجود و وفور اجناس وارداتی چینی و بی‌کیفیت وعرضه نامحدود آن در عرصه بازار است و جناب مکاییلی و سایر استادکاران این حرفه که اکنون تعداد آنها به تعداد انگشتان دست هم نمی‌رسد از این قضیه رنج می‌برند و اجناس فراوان بی‌کیفیت چینی سبب رکود کسب وکار فعالان این حرفه شده است.
چراغ لحاف‌دوزی در سنندج سوسو می‌زند و البته هستند هنوز بسیاری از خانوادهای سنندجی که مشتاق خرید و سفارش دادن جهت استفاده از لحاف و تشک سننی هستند و با کمکهای خود مانع از یبن رفتن این حرفه و عامل حفظ فرهنگ استفاده از تولیدات داخلی شده‌اند. با کاک‌صدیق برای لحظاتی هم‌کلام شدیم و اطلاعاتی مفید و مختصر در خصوص پیشکسوتان این حرفه در شهر سنندج در دهه‌های گذشته در اختیار ما گذاشت که در میان آنها می توان به اقایان: مرحوم حاج محمد لحاف‌دوزیان ، مرحوم اقبال محمدی، مرحوم فتاح احمدی، مرحوم موسی واسمی، مرحوم عبدالله سنندجی، مرحوم علی سنندجی، مرحوم اقبال گرامیار و مرحوم یوسف صلاحیان و اساتیدی که اکنون در قید حیات بوده و مشغول فعالیت هستند مانند اقایان محمد نجفی، حسین زندی و جمیل اسماعیلی اشاره کرد.
شاید در نگاه اول لحاف‌دوزی را شغلی ساده در ردیف دوزندگی پنداشت که با سوزن و نخ و استفاده از پنبه یا پشم رواندازی به نام لحاف یا زیراندازی به نام تشک ساخته می‌شود اما وقتی به آثار تولیدی آنان می‌نگری می‌توان در گوشه گوشه آن جلو‌ه‌های زیبایی از هنر دید که هنرمند این صنعت، با چیره‌دستی تمام بر بستر چند تکه پارچه و مشتی پنبه یا پشم بی‌روح جانی تازه بدان بخشیده است.
با توجه به تجربه چندین ساله استاد صدیق و استفاده از ذوق هنری یکی از طراحان این حرفه (کاک محمد رسولی) که تبحر و ذوق هنری ایشان در طراحی و نقوشی که همواره با دستان توانمند خود می‌کشد لحاف‌های ساخت وی، چشم نواز بوده و در این بازار بی‌رونقی نیز مشتریان خاص خود دارد.
آنچه جای نگرانی دارد، عدم حمایت بیمه‌ای از فعالان این حرفه است که به یک معضل اساسی تبدیل شده و نگاه غیرهنری به لحاف‌دوزی از آسیب‌های جدی است که در مسیر لحاف‌دوزان سنتی قرار دارد؛ به گونه‌ای که اگر روال به همین ترتیب پیش برود شاید تا چند سال دیگر آثاری از این هنر نتوان یافت. هزینه گزاف ماهیانه حق بیمه شرایط را برای شاغلان این حرفه سخت کرده است و آن‌گونه که کاک صدیق می‌گوید اگر لحاف‌دوزان تحت حمایت دولت قرار نگیرند استادکاران نمی‌توانند شاگردانی تربیت کنند و آینده این حرفه به بوته فراموشی سپرده خواهد شد.
امیدواریم متولیان حوزه صنایع دستی و میراث فرهنگی با عنایت و نگاه ویژه به این حرفه و به جهت کمک به حفظ و ماندگاری آن برای مشکل حق بیمه فعالان این حرفه چاره‌ای اساسی بیندیشند. کیفیت و تنوع طرح و رنگ در دوخت و ساخت لحاف سبب شده که هنوز این حرفه در برابر واردات بی رویه اجناس چینی و تولید شده توسط ماشین‌های مکانیکی دوخت ودوز مقاومت نماید.
از لحاظ قیمّت نیز به سبب مناسب بودن و ماندگاری بالا برای سال‌های متمادی و حق انتخاب برای مشتری در همه مواردی که در تولید و دوخت یک لحاف مؤثر است از جمله مزیت‌های قابل توجه در لحاف‌دوزی می‌باشد.
انتظاری که از شبکه استانی کردستان نیز می‌رود معرفی و تبلیغ این حرفه قدیمی در میان برنامه‌ها با توجه به تأثیر مثبت این رسانه بر ذهن مخاطب و خانواده‌ها است. امید که شاهد رونق و شکوفایی این حرفه همچون سال‌های نه چندان دور در دیارمان باشیم.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...