رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • شنبه ۲۹ دی ۱۳۹۷
  • السبت ۱۲ جماد أول ۱۴۴۰
  • 2019 Saturday 19 January

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • یکشنبه ۸ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۳:۴۳
  • کد خبر : 3096
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : هنوز عاشق نقاشی هستم
هنرمند پيشكسوت نقاش سنندج:

هنوز عاشق نقاشی هستم

جای جای کردستان از وجود هنرمندان حکایت دارد که در اوج گمنامی تنها با تکیه بر عشق وعلاقه به سوی هنر روی آورده و نامی نیک از خود بر جای گذاشته اند. بسیاری از این هنرمندان به ویژه در حوزه نقاشی، نه استادی داشته‌اند ونه به صورت آکادمیک هنر را فرا گرفته‌اند. از جمله این […]

جای جای کردستان از وجود هنرمندان حکایت دارد که در اوج گمنامی تنها با تکیه بر عشق وعلاقه به سوی هنر روی آورده و نامی نیک از خود بر جای گذاشته اند. بسیاری از این هنرمندان به ویژه در حوزه نقاشی، نه استادی داشته‌اند ونه به صورت آکادمیک هنر را فرا گرفته‌اند. از جمله این هنرمندان سید حسین آبسواران است. دیدن صحنه‌های از طبیعت زیبای کردستان و آثار هنرمندانی چون نیک‌پی، نامجو ومشرفی و در سطح بالاتر استاد کمال‌الملک مشوق و دانشگاه وی بوده است. او نخستین نمایشگاه را در سال ۱۳۴۹ در سالن تختی سنندج بر پا کرد و آنگونه که خود می‌گوید جلوه‌هایی از مناظر آبیدر بهترین دستمایه هنری برای خلق تابلوهایش بوده است.
آبسواران متولد سال ۱۳۲۲ است و عمری را در آموزش و پرورش خدمت کرده و اینک با وجود اینکه بازنشسته شده است اما می گوید: بازنشستگی برای هنرمند معنی ندارد. در حال حاضر نیز علیرغم کهولت سن بساط قلم و بوم وی مهیاست و به تناسب توانایی خود به خلق آثار ی ارزشمند می‌پردازد.
آبسواران، هنر نقاشی را در سال ۴۲ بدون مربی و تنها بر اساس علاقه وعشق به طبیعت، کوه و جنگل سبک رئالیست را بر گزید. کلاس تعلیم نقاشی و آموزش را در سال ۴۸ در خیابان شهدا سنندج سرپرستی کرد که در آن سال هنرآموزان بسیاری جذب این کلاس شدند و آنگونه که خود می‌گوید استاد خلیلی فرد و استاد پرآوازن، پایه کار را در این کلاس‌ها فرا گرفتند.
در یکی از روزهای گرم تابستان برای مصاحبه و دیدن تابلوهای این هنرمند با اخلاق سنندجی به دیدارش رفتیم که به گرمی مارا پذیرفت و پس از احوال‌پرسی و بیان گوشه‌ای از خاطراتش در دورانهای دور گفت: هیچ گاه نباید بین هنرمندان پیشکسوت قدیم و هنرمندان مدرن که هنر معاصر از قبیل انتزاعی یا آبستره و یا سورئال، دیواری گذاشت و آنها را از لحاظ عقلانی وفکری متضاد دانست! چون هنر نقاشی از زمان رونسانس یا نوزایی فکری و هنری تا کنون مانند زنجیری طلایی بهم پیوسته بوده و هست و نباید یکی را بر دیگری برتر دانست.
در مورد هنرمندان حال وجوان هم باید بگویم به دلیل تحصیل هنر در دانشگاهها و مراکز هنری و آکادمیک با پیشرفت جامعه بشری خوش درخشیده‌اند.
وی با ابراز خوشحالی از اینکه هنرمندان جوان در استان کردستان بخصوص در سال‌های اخیر در شناخت هنر ناب، با زمان خود را مطابقت داده و در نمایشگاه‌های متعدد برای استان کردستان افتخارآفرینی می‌کنند اظهارداشت: متاسفانه، سال‌هاست شاهد گسستی عاطفی بین هنرمندان معاصر و جوانان با هنرمندان پیشکسوت هستیم. این رابطه مثبت زامانی محقق خواهد شد که مسئولین هنری شهر و استان مکانی مناسب به نام خانه هنرمندان در مراکز شهرستان‌ها در نظر بگیرند و زمینه ارتباط مستقیم ماهانه برای این عزیزان فراهم کنند تا با گفتمان و نظرات و کارهای هنری یکدیگر آشنا شوند و بر تجربیات خود بیافزاید.
وی ادامه داد: متاسفانه رابطه دیداری وگفتمان بین هنرمندان بخصوص اساتید بزرگوار بقدری کم وناچیز است که اغلب در نمایشگاه‌های مختلف وقتی روبرو می‌شویم هم‌دیگر را نمی‌شناسیم و این امر جای تاسف است.
آبسواران با اعلام اینکه نقاشی هدف نیست بلکه وسیله‌ای برای رسیدن به اخلاق نیک و کردار کاملاً خالصانه و انسانی بین خود و دیگران است افزود: درباره خودم می‌گویم هنر شغل نیست که بعد از چند سال بازنشسته شدن آن را رها کنیم. بنده در سن ۷۴ سالگی هنوز عشق و علاقه به نقاشی دارم.
در ایام نوجوانی به کوه آبیدر می‌رفتم و علاوه بر تابلوهای بسیاری که دارم ارزش بسیاری برای تابلوهای آبیدر قائلم چون عقیده دارم زیبایی‌های آبیدر و تابلوهای دوستان که انس والفت انسان و طبیعت را ذخیره می‌کند گنجینه بسیار با ارزشی هستند که از گذشتگان به ما به ارث رسیده است. اولین نمایشگاه نقاشی من در سال ۱۳۴۹ در سالن تختی سنندج برگزار شد که با استقبال هنرمندان و مردم شریف این شهر روبرو شد. در نمایشگاه‌های متعددی که با اکثریت پیشکسوتان بر پا بود شرکت داشتم. در اینجا از کلیه اساتید و بزرگان هنری که بر گردن من حق استادی دارند خالصانه سپاسگذارم.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

به یاد کاک رحیم ذبیحی

هژیر الله‌مرادی انگار همین دیروز بود به دفتر روژان آمد، مانند همیشه با چهره‌ای خندان و چند ایده جدید که انجام هرکدام می‌توانست چراغی روشن فراروی نسل آینده باشد، کاک رحیم تنها یک کارگردان و فیلمساز عادی نبود. او غم مردم داشت و پشت هرکدام از آثارش می‌توان انبوهی از رنج و مرارت را دید. خود می‌گوید: غمی انسانی از من یک فیلمساز ساخت. در باره روژان نیز گفت: همان نشریه‌ای است که سالها انتظار بودنش را داشتیم. مرگ حق است اما افسوس که برای رحیم ذبیحی زود بود و طرحهایش ناتمام ماند. از تهیه فیلمی بنام «روزی، روزگاری شهرمان بانه» حرف می‌زد که نگاهی به وقایع تلخ روزهای جنگ و بمباران شهر داشت، وقایعی که بخشی از تاریخ فرهنگ پایداری کردستان را می‌توانست ثبت کند، فراخوان طرح را ما در روژان هم منتشر کردیم اما حیف که دست اجل مهلت نداد و خیلی زود روح بلندش به آسمان پرکشید و همه ما را در غم فقدان خود سوگوار کرد، روحش شاد و یادش گرامی.