رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • جمعه ۲۷ مهر ۱۳۹۷
  • الجمعة ۸ صفر ۱۴۴۰
  • 2018 Friday 19 October

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • یکشنبه ۸ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۳:۴۳
  • کد خبر : 3096
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : هنوز عاشق نقاشی هستم
هنرمند پيشكسوت نقاش سنندج:

هنوز عاشق نقاشی هستم

جای جای کردستان از وجود هنرمندان حکایت دارد که در اوج گمنامی تنها با تکیه بر عشق وعلاقه به سوی هنر روی آورده و نامی نیک از خود بر جای گذاشته اند. بسیاری از این هنرمندان به ویژه در حوزه نقاشی، نه استادی داشته‌اند ونه به صورت آکادمیک هنر را فرا گرفته‌اند. از جمله این […]

جای جای کردستان از وجود هنرمندان حکایت دارد که در اوج گمنامی تنها با تکیه بر عشق وعلاقه به سوی هنر روی آورده و نامی نیک از خود بر جای گذاشته اند. بسیاری از این هنرمندان به ویژه در حوزه نقاشی، نه استادی داشته‌اند ونه به صورت آکادمیک هنر را فرا گرفته‌اند. از جمله این هنرمندان سید حسین آبسواران است. دیدن صحنه‌های از طبیعت زیبای کردستان و آثار هنرمندانی چون نیک‌پی، نامجو ومشرفی و در سطح بالاتر استاد کمال‌الملک مشوق و دانشگاه وی بوده است. او نخستین نمایشگاه را در سال ۱۳۴۹ در سالن تختی سنندج بر پا کرد و آنگونه که خود می‌گوید جلوه‌هایی از مناظر آبیدر بهترین دستمایه هنری برای خلق تابلوهایش بوده است.
آبسواران متولد سال ۱۳۲۲ است و عمری را در آموزش و پرورش خدمت کرده و اینک با وجود اینکه بازنشسته شده است اما می گوید: بازنشستگی برای هنرمند معنی ندارد. در حال حاضر نیز علیرغم کهولت سن بساط قلم و بوم وی مهیاست و به تناسب توانایی خود به خلق آثار ی ارزشمند می‌پردازد.
آبسواران، هنر نقاشی را در سال ۴۲ بدون مربی و تنها بر اساس علاقه وعشق به طبیعت، کوه و جنگل سبک رئالیست را بر گزید. کلاس تعلیم نقاشی و آموزش را در سال ۴۸ در خیابان شهدا سنندج سرپرستی کرد که در آن سال هنرآموزان بسیاری جذب این کلاس شدند و آنگونه که خود می‌گوید استاد خلیلی فرد و استاد پرآوازن، پایه کار را در این کلاس‌ها فرا گرفتند.
در یکی از روزهای گرم تابستان برای مصاحبه و دیدن تابلوهای این هنرمند با اخلاق سنندجی به دیدارش رفتیم که به گرمی مارا پذیرفت و پس از احوال‌پرسی و بیان گوشه‌ای از خاطراتش در دورانهای دور گفت: هیچ گاه نباید بین هنرمندان پیشکسوت قدیم و هنرمندان مدرن که هنر معاصر از قبیل انتزاعی یا آبستره و یا سورئال، دیواری گذاشت و آنها را از لحاظ عقلانی وفکری متضاد دانست! چون هنر نقاشی از زمان رونسانس یا نوزایی فکری و هنری تا کنون مانند زنجیری طلایی بهم پیوسته بوده و هست و نباید یکی را بر دیگری برتر دانست.
در مورد هنرمندان حال وجوان هم باید بگویم به دلیل تحصیل هنر در دانشگاهها و مراکز هنری و آکادمیک با پیشرفت جامعه بشری خوش درخشیده‌اند.
وی با ابراز خوشحالی از اینکه هنرمندان جوان در استان کردستان بخصوص در سال‌های اخیر در شناخت هنر ناب، با زمان خود را مطابقت داده و در نمایشگاه‌های متعدد برای استان کردستان افتخارآفرینی می‌کنند اظهارداشت: متاسفانه، سال‌هاست شاهد گسستی عاطفی بین هنرمندان معاصر و جوانان با هنرمندان پیشکسوت هستیم. این رابطه مثبت زامانی محقق خواهد شد که مسئولین هنری شهر و استان مکانی مناسب به نام خانه هنرمندان در مراکز شهرستان‌ها در نظر بگیرند و زمینه ارتباط مستقیم ماهانه برای این عزیزان فراهم کنند تا با گفتمان و نظرات و کارهای هنری یکدیگر آشنا شوند و بر تجربیات خود بیافزاید.
وی ادامه داد: متاسفانه رابطه دیداری وگفتمان بین هنرمندان بخصوص اساتید بزرگوار بقدری کم وناچیز است که اغلب در نمایشگاه‌های مختلف وقتی روبرو می‌شویم هم‌دیگر را نمی‌شناسیم و این امر جای تاسف است.
آبسواران با اعلام اینکه نقاشی هدف نیست بلکه وسیله‌ای برای رسیدن به اخلاق نیک و کردار کاملاً خالصانه و انسانی بین خود و دیگران است افزود: درباره خودم می‌گویم هنر شغل نیست که بعد از چند سال بازنشسته شدن آن را رها کنیم. بنده در سن ۷۴ سالگی هنوز عشق و علاقه به نقاشی دارم.
در ایام نوجوانی به کوه آبیدر می‌رفتم و علاوه بر تابلوهای بسیاری که دارم ارزش بسیاری برای تابلوهای آبیدر قائلم چون عقیده دارم زیبایی‌های آبیدر و تابلوهای دوستان که انس والفت انسان و طبیعت را ذخیره می‌کند گنجینه بسیار با ارزشی هستند که از گذشتگان به ما به ارث رسیده است. اولین نمایشگاه نقاشی من در سال ۱۳۴۹ در سالن تختی سنندج برگزار شد که با استقبال هنرمندان و مردم شریف این شهر روبرو شد. در نمایشگاه‌های متعددی که با اکثریت پیشکسوتان بر پا بود شرکت داشتم. در اینجا از کلیه اساتید و بزرگان هنری که بر گردن من حق استادی دارند خالصانه سپاسگذارم.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...