رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • سه شنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۷
  • الثلاثاء ۵ شوال ۱۴۳۹
  • 2018 Tuesday 19 June

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۳:۲۰
  • کد خبر : 3141
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : تعطیلی تنها کارخانه تولید بستنی کردستان

جمال ساعدی: روند کار به سمت مطرح شدن ایران به عنوان تولیدکننده بستنی مرغوب و بی‌نظیر می‌رفت و داشتیم تبدیل به یکی از منابع درآمد ارزی کشور می‌شدیم؛ برای دستیابی به افق مورد نظر نیاز به تسهیلات بانکی پیدا نمودیم که در جریان تقدیم درخواست متوجه وجود موانع ناشی از کارشکنی کارشناسان، بهانه‌جویی مدیران بانکی و کم تحرکی مدیریت استان برای حل مشکلات شدیم.

سال‌هاست صاحب نظران توسعه و سرمایه‌گذاران از طرق مختلف به ویژه از طریق رسانه‌ها فریاد از تبعیض در توسعه و بی‌تفاوتی مسئولین کشوری و استانی در قبال توسعه همه جانبه و پایدار کردستان می‌زنند و نظام حاکمیت و دولت را برای برداشتن این رویه‌های نامناسب از روند توسعه به یاری می‌طلبند اما شواهد، حکایت از بی‌توجهی به این فریادها دارد که در جای خود انتقادات و اعتراضاتی را برانگیخته و در جاهایی نیز رنگ و بوی سیاسی به خود می‌گیرد که اگر این روند ادامه یابد بدون شک باعث آسیب‌دیدگی وحدت و امنیت ملی خواهد شد.
اواخر دهه ۵۰ و اوایل دهه ۶۰ بود که مردم کردستان شاهد سوار شدن کارگران بر مینی‌بوس‌های کارخانجات نساجی، شاهو، پوشاک و چند واحد تولیدی می‌شدند که نشان می‌داد این استان هم جایی در روند توسعه دارد اما در چند سال بعد، همین مردم شاهد تعطیلی تمام واحدهای مذکور، بیکار شدن کارگران و افزودن آنان به خیل بیکاران استان شدند.
علل زیادی برای این فاجعه ذکر می‌شود که سوء مدیریت، قاچاق و بی‌تفاوتی دولت در صدر این علل قرار دارد که در آن زمان به علت به هم ریختن نظام مدیریت توسعه ناشی از انقلاب و سپردن مدیریت خرد و کلان به افراد تازه کار فاقد تجربه، کمی توجیه داشت اما امروز که کشور وارد دهه چهارم بعد از انقلاب شده و کوردها وفاداری خود به تمامیت ارضی و وحدت ملی را به اثبات رسانده‌اند دیگر نمی‌توان قبول کرد که علل مذکور باز هم بر روند مدیریت توسعه حکم فرما باشد.
در حالی که نظام مدیریت کشور وارد دهه چهارم بعد از انقلاب شده و بدنه کارشناسی و مدیریت کشور مملو است از تجارب داخلی و خارجی، چگونه می‌توان قبول کرد که باز هم سوء مدیریت، عدم همکاری بانک‌ها و بی تفاوتی مدیریت ارشد کشوری و استانی تاوان بر دست روند توسعه و اشتغال بگذارد.
پس اگر عده‌ای منتقد داخلی و خارجی گفتند که در نظام مدیریت و توزیع منابع توسعه، تبعیض وجود دارد نباید آنها را به تبلیغ بر علیه نظام، تشویش اذهان عمومی و اقدام بر علیه نظام متهم کرد زیرا شواهد این را نشان می‌دهد و برای اثبات می‌توان به مقایسه توزیع منابع توسعه مثل سرمایه گذاری دولت، اختصاص یارانه‌های تولید، اجرای بسته‌های حمایتی و انتصاب مدیران دستگاههای مرتبط استناد کرد.
چهار دهه است که صاحب‌نظران و سرمایه‌گذاران فریاد می‌زنند که نظام اداری مناطق کردنشین پذیرای سرمایه‌گذاری نیست و فریاد می زنند که این بخش از میهن در تامین زیرساخت‌ها و توزیع منابع توسعه، مورد تبعیض قرار گرفته اما هر بار دولت با مدلی وعده می‌دهد و عمل نمی‌کند و وضعیت همچنان در روند توسعه کردستان اخلال ایجاد می‌کند و سرمایه‌گذار را یا فراری می‌دهد یا ورشکست.
همه می‌بینیم که چگونه بدنه پیمانکاری و سرمایه‌گذاری این مناطق با رکود، تعدیل و تعطیلی مواجه هستند و امروزه شاهد تعطیل بودن بیش از ۷۰ درصد واحدهای تولیدی این بخش از پیکره وطن هستیم و وقتی از صاحبان این واحدها علت را می‌پرسی همه می گویند زیرساختها تامین نمی‌شود، بانک‌ها همکاری نمی‌کنند و دولت راهکارهای خروج از این وضعیت را اجرا نمی‌کند.
برای نمونه می‌توان به درد دلهای سرمایه‌گذار کارخانه بستنی «عسل» استناد کرد که هفته گذشته در گفت‌وگو با رسانه‌ها مطرح کرد.
مهندس جمال ساعدی با اشاره به اهداف اجرای طرح بزرگ بستنی عسل و گاوداری ۱۰۰۰ راسی برکت گفت: یکی از آرزوهای اصلی من مشارکت در توسعه کردستان، تقویت بدنه تجارب فرهنگ تولید و ایجاد اشتغال در این استان است و در این راستا از هیچ تلاشی دریغ ننموده‌ام که فاز اول کار را در سال ۸۶ با ایجاد کارخانه بستنی عسل شروع کردم و افق دید را بر مبنای ایجاد ۱۰۰۰ شغل برای نیروی انسانی کردستان گذاشتم و بعدا بنیاد برکت در یک حرکت توسعه‌گرایانه وارد این سرمایه‌گذاری شد که در جای خود کمکی بزرگ به روند توسعه کردستان بود که باید همه قدردان آن باشیم.
وی افزود: تجارب شخصی در تولید بستنی و عشق نیروی کار شاغل در این کارخانه سبب رونق گرفتن تولید و ارتقاء مرتب کیفیت گردید به طوری که در مدتی کوتاه محصول ما تبدیل به یکی از برندهای معتبر بازار شد که علاوه بر تامین نیاز داخلی بستنی مرغوب به چند  کشور صادر می‌کردیم که برخی از این کشورها خود دارای برندهای معتبر بستنی بودند اما ما گوی سبقت را از آنان ربودیم.
ساعدی تصریح کرد: روند کار به سمت مطرح شدن ایران به عنوان تولید کننده بستنی مرغوب و بی‌نظیر می‌رفت و داشتیم تبدیل به یکی از منابع درآمد ارزی کشور می‌شدیم و برای دستیابی به افق مورد نظر نیاز به تسهیلات بانکی پیدا نمودیم که در جریان تقدیم درخواست متوجه وجود موانع ناشی از کارشکنی کارشناسان، بهانه‌جویی مدیران بانکی و کم تحرکی مدیریت استان برای حل مشکلات شدیم.
این سرمایه گذار با بیان برخورد نامناسب با درخواست تسهیلات اظهار کرد: سال ۹۴ مصوبه اختصاص ۴۰ میلیارد تومان تسهیلات از محل صندوق توسعه ملی را به ما ابلاغ کردند که تا کنون در کش و قوس بهانه‌جویی‌های بانکی گرفتار شدیم و اعلام کردیم که اگر ۱۰ میلیارد تومان هم بدهند بازهم ما را سر پا نگه می‌دارد و با این مبلغ ۵۰۰ نفر را مشغول کار می‌کنیم که با این اوصاف از پیگیری کار مایوس شده‌ایم.
وی افزود: کارخانه بستنی عسل را تا کنون با آورده خودمان که تمام دار و ندار خانواده بود سر پا نگه داشته‌ایم و امروز دیگر این هم جوابگوی نیاز مالی کارخانه نبوده و از ابتدای امسال ناچار به تعطیل کارخانه شده و ۱۲۰ نفر نیروی کار بیکار شدند و بزرگترین ضربه را روند توسعه کیفی و اعتبار تولیدی کشور متحمل شد زیرا این کارخانه داشت ایران را به سوی بهترین برند بستنی دنیا می‌برد و سالیانه حجم عظیمی ارز وارد می‌نمود.
ساعدی تصریح کرد: تمام کارشناسانی که در دادن تسهیلات به این کارخانه کارشکنی کردند و تمام مسئولینی که در این راستا کوتاهی نمودند این را بدانند که باید در دادگاه عدل الهی و دادگاه وجدان انسانی و منافع ملی پاسخگو باشند.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

روژان؛ روزنامه‌ای برای مردم

ضرورت وجود روزنامه در کردستان و اینکه چرا باید استان ما از وجود یک نشریه روزانه محروم بماند همواره دغدغه اینجانب در سال‌های گذشته بود؛ محرومیتی که حداقل برای اهالی فرهنگ و به خصوص رسانه دردآور می‌نمود؛ آن هم مردمانی که بر پیشانی آنان فرهنگ می‌درخشد و سابقه روزنامه‌داری را بیش از دیگران دارند. جدا از پیشینه فرهنگی این استان و نقش مطبوعات در بالابردن سطح آگاهي‌های مردم و فرهنگ عمومي نسبت به مسائل اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی كه در جامعه صورت مي‌گيرد و اینکه رسانه‌ها سهم مهمي در اطلاع‌رساني مردم خواهند داشت، استان کردستان به دلیل برخورداری از پتانسیل تجارت، بازارهای مرزی و کشاورزی از دیرباز به لحاظ اقتصادی هم یکی از استان‌های مورد توجه دولتمردان و سرمایه‌گذاران بوده است. نخبگان فرهنگی ما نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ فرهنگ و هویت ایرانی اسلامی و احیای مرجعیت علمی کشور داشته‌اند و بی‌جهت نیست که رهبر معظم انقلاب آن را استان فرهنگی نامیدند. امروز اما پس از سال‌ها انتشار هفتگی، با کمک و یاری دوستان گرانمایه‌مان در تحریریه، انتشار اولین شماره روزنامه را با شما مردم و خوانندگان خوبمان جشن می‌گیریم و بعد از الطاف الهی، تنها امیدمان را به خوانندگان عزیزی که ما را در این راه یاری خواهند کرد، می‌بندیم. «روژان» روزنامه‌ای است مردمی و برای مردم کردستان و همه کسانی که در این استان وقت خود را برای توسعه و آبادانی کشور وقف کرده‌اند. دست همه شما را برای کمک به بهبود و پیشرفت فعالیتمان در این راه به گرمی می‌فشاریم. در نخستین شماره انتشار روژان، دوست و استاد ارجمندم جناب آقای ناصر کانی‌سانانی مقاله‌ای نوشتند و در آن به نگارنده تذکر دادند که این راه صعب و دشوار را بارها تجربه کرده‌ای و انتشار نشریه آنهم در کردستان کار مجنونان و عاشقان است! امروز بعد از انتشار 180 شماره در سخت‌ترین دوره از نظر اقتصادی می‌توانم با افتخار بگویم استاد عزیز؛ در این آزمون سخت خوشبختانه سرافراز بیرون آمدیم و ثابت کردیم که مجنون نیستیم اما عاشق چرا. البته این موفقیت حاصل نمی‌شد مگر با پشتوانه معنوی و استفاده از تجارب ایشان و اندیشه‌ی اندیشه‌ورزانی چون کاک عماد کریمیان، دکتر افراسیاب جمالی، دکتر بهروز خیریه، آقایان عباد زینبی، حسین اندان، ناصر نجفی، هژیر الله‌مرادی، آرش علیمرادی، یحیی صمدی، امید باتو، صدیق مینایی، عطا امانی، کاک احمد یاسینی (پشکو)، سرکار خانم آسو حسینی و بسیاری دیگر از همراهان که در طول پنج سال گذشته تلخی‌ها و شیرینی‌های وقایع روز جامعه را با زبان یادداشت و خبر با شما درمیان گذاشتند و نیز حمایت مخاطبینی که تذکرات و انتقاداتشان چون شهد، تلخکامی‌های حاصل از لجن‌پراکنی تاریک‌اندیشان را بر کام ما شیرین کرد و راه را برای ادامه مسیر ممکن و عزم ما را برای همپیمانی با مردم مصمم‌تر ساخت؛ اگر نبود تشویق‌ها و حمایت‌های مردم، قطعا ادامه مسیر برایمان امکان‌پذیر نبود. خرسندیم که در این مدت، هرگز به تندی سخن نگفتیم مگر مستدل و ابزار هیچ جریان و گروه سیاسی و دولتی نشدیم مگر گروه‌های ان.جی.او که خود را بخشی از ...