رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • دوشنبه ۱ بهمن ۱۳۹۷
  • الإثنين ۱۴ جماد أول ۱۴۴۰
  • 2019 Monday 21 January

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۳:۲۰
  • کد خبر : 3141
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : تعطیلی تنها کارخانه تولید بستنی کردستان

جمال ساعدی: روند کار به سمت مطرح شدن ایران به عنوان تولیدکننده بستنی مرغوب و بی‌نظیر می‌رفت و داشتیم تبدیل به یکی از منابع درآمد ارزی کشور می‌شدیم؛ برای دستیابی به افق مورد نظر نیاز به تسهیلات بانکی پیدا نمودیم که در جریان تقدیم درخواست متوجه وجود موانع ناشی از کارشکنی کارشناسان، بهانه‌جویی مدیران بانکی و کم تحرکی مدیریت استان برای حل مشکلات شدیم.

سال‌هاست صاحب نظران توسعه و سرمایه‌گذاران از طرق مختلف به ویژه از طریق رسانه‌ها فریاد از تبعیض در توسعه و بی‌تفاوتی مسئولین کشوری و استانی در قبال توسعه همه جانبه و پایدار کردستان می‌زنند و نظام حاکمیت و دولت را برای برداشتن این رویه‌های نامناسب از روند توسعه به یاری می‌طلبند اما شواهد، حکایت از بی‌توجهی به این فریادها دارد که در جای خود انتقادات و اعتراضاتی را برانگیخته و در جاهایی نیز رنگ و بوی سیاسی به خود می‌گیرد که اگر این روند ادامه یابد بدون شک باعث آسیب‌دیدگی وحدت و امنیت ملی خواهد شد.
اواخر دهه ۵۰ و اوایل دهه ۶۰ بود که مردم کردستان شاهد سوار شدن کارگران بر مینی‌بوس‌های کارخانجات نساجی، شاهو، پوشاک و چند واحد تولیدی می‌شدند که نشان می‌داد این استان هم جایی در روند توسعه دارد اما در چند سال بعد، همین مردم شاهد تعطیلی تمام واحدهای مذکور، بیکار شدن کارگران و افزودن آنان به خیل بیکاران استان شدند.
علل زیادی برای این فاجعه ذکر می‌شود که سوء مدیریت، قاچاق و بی‌تفاوتی دولت در صدر این علل قرار دارد که در آن زمان به علت به هم ریختن نظام مدیریت توسعه ناشی از انقلاب و سپردن مدیریت خرد و کلان به افراد تازه کار فاقد تجربه، کمی توجیه داشت اما امروز که کشور وارد دهه چهارم بعد از انقلاب شده و کوردها وفاداری خود به تمامیت ارضی و وحدت ملی را به اثبات رسانده‌اند دیگر نمی‌توان قبول کرد که علل مذکور باز هم بر روند مدیریت توسعه حکم فرما باشد.
در حالی که نظام مدیریت کشور وارد دهه چهارم بعد از انقلاب شده و بدنه کارشناسی و مدیریت کشور مملو است از تجارب داخلی و خارجی، چگونه می‌توان قبول کرد که باز هم سوء مدیریت، عدم همکاری بانک‌ها و بی تفاوتی مدیریت ارشد کشوری و استانی تاوان بر دست روند توسعه و اشتغال بگذارد.
پس اگر عده‌ای منتقد داخلی و خارجی گفتند که در نظام مدیریت و توزیع منابع توسعه، تبعیض وجود دارد نباید آنها را به تبلیغ بر علیه نظام، تشویش اذهان عمومی و اقدام بر علیه نظام متهم کرد زیرا شواهد این را نشان می‌دهد و برای اثبات می‌توان به مقایسه توزیع منابع توسعه مثل سرمایه گذاری دولت، اختصاص یارانه‌های تولید، اجرای بسته‌های حمایتی و انتصاب مدیران دستگاههای مرتبط استناد کرد.
چهار دهه است که صاحب‌نظران و سرمایه‌گذاران فریاد می‌زنند که نظام اداری مناطق کردنشین پذیرای سرمایه‌گذاری نیست و فریاد می زنند که این بخش از میهن در تامین زیرساخت‌ها و توزیع منابع توسعه، مورد تبعیض قرار گرفته اما هر بار دولت با مدلی وعده می‌دهد و عمل نمی‌کند و وضعیت همچنان در روند توسعه کردستان اخلال ایجاد می‌کند و سرمایه‌گذار را یا فراری می‌دهد یا ورشکست.
همه می‌بینیم که چگونه بدنه پیمانکاری و سرمایه‌گذاری این مناطق با رکود، تعدیل و تعطیلی مواجه هستند و امروزه شاهد تعطیل بودن بیش از ۷۰ درصد واحدهای تولیدی این بخش از پیکره وطن هستیم و وقتی از صاحبان این واحدها علت را می‌پرسی همه می گویند زیرساختها تامین نمی‌شود، بانک‌ها همکاری نمی‌کنند و دولت راهکارهای خروج از این وضعیت را اجرا نمی‌کند.
برای نمونه می‌توان به درد دلهای سرمایه‌گذار کارخانه بستنی «عسل» استناد کرد که هفته گذشته در گفت‌وگو با رسانه‌ها مطرح کرد.
مهندس جمال ساعدی با اشاره به اهداف اجرای طرح بزرگ بستنی عسل و گاوداری ۱۰۰۰ راسی برکت گفت: یکی از آرزوهای اصلی من مشارکت در توسعه کردستان، تقویت بدنه تجارب فرهنگ تولید و ایجاد اشتغال در این استان است و در این راستا از هیچ تلاشی دریغ ننموده‌ام که فاز اول کار را در سال ۸۶ با ایجاد کارخانه بستنی عسل شروع کردم و افق دید را بر مبنای ایجاد ۱۰۰۰ شغل برای نیروی انسانی کردستان گذاشتم و بعدا بنیاد برکت در یک حرکت توسعه‌گرایانه وارد این سرمایه‌گذاری شد که در جای خود کمکی بزرگ به روند توسعه کردستان بود که باید همه قدردان آن باشیم.
وی افزود: تجارب شخصی در تولید بستنی و عشق نیروی کار شاغل در این کارخانه سبب رونق گرفتن تولید و ارتقاء مرتب کیفیت گردید به طوری که در مدتی کوتاه محصول ما تبدیل به یکی از برندهای معتبر بازار شد که علاوه بر تامین نیاز داخلی بستنی مرغوب به چند  کشور صادر می‌کردیم که برخی از این کشورها خود دارای برندهای معتبر بستنی بودند اما ما گوی سبقت را از آنان ربودیم.
ساعدی تصریح کرد: روند کار به سمت مطرح شدن ایران به عنوان تولید کننده بستنی مرغوب و بی‌نظیر می‌رفت و داشتیم تبدیل به یکی از منابع درآمد ارزی کشور می‌شدیم و برای دستیابی به افق مورد نظر نیاز به تسهیلات بانکی پیدا نمودیم که در جریان تقدیم درخواست متوجه وجود موانع ناشی از کارشکنی کارشناسان، بهانه‌جویی مدیران بانکی و کم تحرکی مدیریت استان برای حل مشکلات شدیم.
این سرمایه گذار با بیان برخورد نامناسب با درخواست تسهیلات اظهار کرد: سال ۹۴ مصوبه اختصاص ۴۰ میلیارد تومان تسهیلات از محل صندوق توسعه ملی را به ما ابلاغ کردند که تا کنون در کش و قوس بهانه‌جویی‌های بانکی گرفتار شدیم و اعلام کردیم که اگر ۱۰ میلیارد تومان هم بدهند بازهم ما را سر پا نگه می‌دارد و با این مبلغ ۵۰۰ نفر را مشغول کار می‌کنیم که با این اوصاف از پیگیری کار مایوس شده‌ایم.
وی افزود: کارخانه بستنی عسل را تا کنون با آورده خودمان که تمام دار و ندار خانواده بود سر پا نگه داشته‌ایم و امروز دیگر این هم جوابگوی نیاز مالی کارخانه نبوده و از ابتدای امسال ناچار به تعطیل کارخانه شده و ۱۲۰ نفر نیروی کار بیکار شدند و بزرگترین ضربه را روند توسعه کیفی و اعتبار تولیدی کشور متحمل شد زیرا این کارخانه داشت ایران را به سوی بهترین برند بستنی دنیا می‌برد و سالیانه حجم عظیمی ارز وارد می‌نمود.
ساعدی تصریح کرد: تمام کارشناسانی که در دادن تسهیلات به این کارخانه کارشکنی کردند و تمام مسئولینی که در این راستا کوتاهی نمودند این را بدانند که باید در دادگاه عدل الهی و دادگاه وجدان انسانی و منافع ملی پاسخگو باشند.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

به یاد کاک رحیم ذبیحی

هژیر الله‌مرادی انگار همین دیروز بود به دفتر روژان آمد، مانند همیشه با چهره‌ای خندان و چند ایده جدید که انجام هرکدام می‌توانست چراغی روشن فراروی نسل آینده باشد، کاک رحیم تنها یک کارگردان و فیلمساز عادی نبود. او غم مردم داشت و پشت هرکدام از آثارش می‌توان انبوهی از رنج و مرارت را دید. خود می‌گوید: غمی انسانی از من یک فیلمساز ساخت. در باره روژان نیز گفت: همان نشریه‌ای است که سالها انتظار بودنش را داشتیم. مرگ حق است اما افسوس که برای رحیم ذبیحی زود بود و طرحهایش ناتمام ماند. از تهیه فیلمی بنام «روزی، روزگاری شهرمان بانه» حرف می‌زد که نگاهی به وقایع تلخ روزهای جنگ و بمباران شهر داشت، وقایعی که بخشی از تاریخ فرهنگ پایداری کردستان را می‌توانست ثبت کند، فراخوان طرح را ما در روژان هم منتشر کردیم اما حیف که دست اجل مهلت نداد و خیلی زود روح بلندش به آسمان پرکشید و همه ما را در غم فقدان خود سوگوار کرد، روحش شاد و یادش گرامی.