رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۷
  • الأحد ۱۰ صفر ۱۴۴۰
  • 2018 Sunday 21 October

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • دوشنبه ۳۰ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۱:۳۴
  • کد خبر : 3180
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : انتخاب شهرداران بر مدار مصالح عمومی یا منافع شخصی

آنگونه که شهردار سنندج می‌گوید: ظرف ۱۰ سال گذشته از سال ۸۵ تا ۹۵ تعداد نیروهای شهرداری از ۸۹۰ نفر به ۲ هزار و ۱۴۵ نفررسیده است یعنی بیش از ۱۲۰۰ نفر در این ده سال استخدام شده‌اند. آیا این حجم نیرو آن‌هم به گفته شهردار که ۵۳ درصد آنان زیر دیپلم هستند برای تقویت شهرداری و خدمت به شهروندان به کار گرفته شده‌اند؟ آیا تنها این مورد برای شوراها لکه سیاهی محسوب نمی‌شود؟

این روزها با نزدیک شدن به آغاز کار دور پنجم شوراهای اسلامی شهر و روستا بار دیگر انتخاب شهرداران و تحول در مدیریت شهری موضوع داغ اغلب محافل رسمی است.
موضوعی که می‌توان آنرا چالش بزرگ مدیریتی در اغلب شهرها دانست. بسیاری بر این عقیده‌اند که اگرچه نفس شورا امر پسندیده‌ای است و می‌توان آنرا مدلی از دموکراسی و مدیریت مردم بر مردم تلقی کرد اما تعدد تصمیم‌گیری و در برخی موارد اعمال سلایق و دخالت سازمان‌ها و گروه‌های ذی‌نفوذ موجب شده است این پارلمان محلی که به نوعی برآیند افکار عمومی است نتواند از جایگاه قانونی خود و مصالح مردم دفاع کند و منافع عمومی را بر منافع گروه‌ها ترجیح دهد؛ از همین رو کارکرد شوراها در چهار دوره گذشته جای انتقادهای بسیار دارد. از سوی دیگر شهرداران نیز که رویکردشان تابعی از شوراست نتوانسته‌اند مدیریت قاطعی از خود نشان دهند. برای نمونه آمار جذب نیرو در شهرداری مرکز استان کردستان واقعا جای تامل دارد. آنگونه که شهردار سنندج می‌گوید: ظرف ۱۰ سال گذشته از سال ۸۵ تا ۹۵ تعداد نیروهای شهرداری از ۸۹۰ نفر به ۲ هزار و ۱۴۵ نفررسیده است یعنی بیش از ۱۲۰۰ نفر در این ده سال استخدام شده‌اند. آیا این حجم نیرو آن‌هم به گفته شهردار که ۵۳ درصد آنان زیر دیپلم هستند برای تقویت شهرداری و خدمت به شهروندان به کار گرفته شده‌اند؟ آیا تنها این مورد برای شوراها لکه سیاهی محسوب نمی‌شود؟ اینک شهرداری سنندج برای پرداخت حقوق پرسنل خود هر ماه کابوس می‌بیند چه برسد به برنامه‌ریزی برای توسعه شهر.
یکی دیگر از محورهای اصلی در شهرداری‌ها بی‌ثباتی در مدیریت‌های قبلی است؛ به گونه‌ای که میانگین عمر مدیریت شهرداران قبلی سنندج از دو سال تجاوز نمی‌کند. تازه در این دوسال نیز قطعا تصدیق خواهید کرد بیشتر دغدغه پاسخگویی و انجام سفارشات این و آن، قدرت هرگونه برنامه‌ریزی و اعمال مدیریت را از شهرداران سلب خواهد کرد.
عدم ثبات در مدیریت و به تبع آن تاخیرهای چندین ساله، هزینه‌های گزافی بر سازمان شهرداری تحمیل می‌کند.
حال سوال این است هزینه‌های ناشی افزایش مصالح و دستمزد طرح‌هایی که با تاخیر اغلب ده ساله به بهره‌برداری می‌رسند بر دوش چه کسی سنگینی می‌کند؟ غیر از این است که تاوان آن را باید شهروندان بپردازند؟
حال که در آستانه آغاز بکار شوراهای دور پنجم هستیم امید است شوراها با بازگشت به خرد جمعی، وظایف قانونی و تمرکز بر اصول و مبانی قانون شوراها و بر اساس سوگندی که یاد خواهند کرد تنها مصلحت جامعه و مردم را در نظر بگیرند و فارغ از زدو بندهای مرسوم، فکری به حال اوضاع بی‌سرو سامان اغلب شهرهای استان به ویژه سنندج بکنند.
قطعا کارنامه شوراها در اذهان مردم بایگانی خواهد شد و آیندگان رای و انتخاب آن‌ها را به قضاوت خواهند نشست.

هژیر الله‌مرادی سردبیر

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...