رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۷
  • الأحد ۱۰ صفر ۱۴۴۰
  • 2018 Sunday 21 October

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • دوشنبه ۳۰ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۲:۲۵
  • کد خبر : 3202
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : حسن روحانی و عذر بدتر از گناه

حسن روحانی روز سه‌شنبه در نطق معرفی کابینه‌ی خود به مجلس شورای اسلامی گفت که در انتخاب وزرا تحت فشار هیچ جریان و جناحی نبوده و بر اساس روال مرسوم دوره‌های گذشته وزرایش را انتخاب کرده است. این گفته‌ی روحانی را می‌توان از دو منظر راستی‌آزمایی و تحلیل کرد: ۱. فرض اول این است که […]

حسن روحانی روز سه‌شنبه در نطق معرفی کابینه‌ی خود به مجلس شورای اسلامی گفت که در انتخاب وزرا تحت فشار هیچ جریان و جناحی نبوده و بر اساس روال مرسوم دوره‌های گذشته وزرایش را انتخاب کرده است.
این گفته‌ی روحانی را می‌توان از دو منظر راستی‌آزمایی و تحلیل کرد:
۱. فرض اول این است که آقای روحانی راست گفته‌اند و در انتخاب وزرا تحت فشار نبوده ‌است. در این صورت باید پرسید چرا علی‌رغم رأی بالا و تعیین کننده‌ی اقلیت‌های قومی و مذهبی از جمله کردها و اهل سنت در هر دو دوره‌ی انتخابات ریاست‌جمهوری به ایشان و تأکید و اصرارشان بر استفاده از نیروهای قومی و مذهبی در دولت و گله و شکایت از دولت‌های قبل به خاطر نادیده‌انگاری آن‌ها و همچنین اقرارشان به وجود نیروهای شایسته و توانمند در میان اقلیت‌های یادشده، حاضر نشدند هیچ‌کدام از وزارتخانه‌های دولت خود را به کردها و اهل سنت بسپارند؟ آیا همه‌ی وزرای دولت کریمه‌ی ایشان که اتفاقاً بیشترشان سهم جریان‌ها و گروه‌های خاص قدرت هستند از همه‌ی نیروها و نخبه‌های قومی و مذهبی ارجح‌تر و شایسته‌ترند؟ آیا بر این اساس نمی‌توان نتیجه گرفت که در بیان شعارها و برنامه‌های خود و سخن گفتن از ضرورت رفع تبعیض و نابرابری در جامعه، صادق نبوده و به مردم دروغ گفته‌اند؟ ما گمان می‌کردیم که ایشان برای تحقق وعده‌‌های خود به اقلیت‌های قومی و مذهبی تلاش کرده‌اند اما به دلیل فشارها موفق نشده‌اند ولی اکنون می‌گویند کسی مداخله نکرده است. آیا این عذر بدتر از گناه نیست؟
۲. فرض دوم این است که آقای رییس‌جمهور برای انتخاب وزرای دولت و عدم استفاده از اقلیت‌های قومی و مذهبی واقعا تحت فشار بوده و برای حفظ برخی ظواهر و مصلحت‌ها در مجلس گفته‌اند که فشاری در کار نبوده است. در این صورت چطور انتظار دارند اقلیت‌های قومی و مذهبی، به طور هم‌زمان تبعیض ساختاری و فشار وارد شده از یک سو و همچنین توجیه صورت گرفته توسط ایشان را از سوی دیگر، یکجا باور کرده و درک و درونی نمایند؟ آیا چنین مصلحت‌ها و پنهان‌کاری‌هایی تنها به معنی پیچیده شدن هر چه بیشتر ماهیت تبعیض در میان نهادهای انتصابی و انتخابی قدرت نیست؟ آیا حفظ برخی مصلحت‌های ظاهری و اغلب بی‌ارزش از حفظ حقوق و اعتماد چند میلیون رأی دهنده‌ی ایرانی به ایشان و جریان سیاسی‌ متبوع‌شان واجب‌تر است؟ آیا چنین رفتارهای متناقضی که منجر به بی‌اعتمادی هرچه بیشتر می‌شود در آینده نتایج زیان‌باری برای جریان اصلاح و اعتدال و همچنین حاکمیت به دنبال نخواهد داشت؟
ظاهراً آقای روحانی به شیوه‌ی گفتمانی و جریانی به عرصه‌ی سیاست نمی‌نگرند و فقط تلاش می‌کنند دوران ریاست‌جمهوری خود را فارغ‌البال به پایان برسانند. برای ایشان مهم نیست که از رهگذر چنین رفتارهای متناقضی، چه هزینه‌هایی به جریان متبوع‌شان تحمیل می‌شود. باید بدانند که «توجیه و مصلحت‌گرایی» و «تبعیض و نادیده‌انگاری»، چوب دو سر طلایی است که مطمئناً اصلاح‌طلبان و میانه‌روهای هم‌راهشان را تا مدت‌ها آزار خواهد داد. البته لازم به یادآوری است که من بر اساس نگاه سهم‌خواهانه به ایشان رأی نداده‌ام و اگر یکبار دیگر نیز انتخابات با همان مختصات قبلی تکرار شود برای بهبود فضای سیاسی و فرهنگی حاکم بر کشور و نفس کشیدن نسبتاً راحت‌تر مردم به ایشان رأی می‌دهم. اما این شیوه‌ی مشارکت مطمئناً انتقادی و اعتراضی است نه بی قید و شرط. باید بگویم موضع وزیر کشور آقای روحانی (به عنوان سهم یک جریان سیاسی کوچک از دولت) که هنگام معرفی استاندار غیربومی در استان کردستان از به حجت نرسیدن خود برای پیدا کردن یک شخصیت بومی شایسته سخن گفته بود بسیار از موضع و رفتار کنونی رییس‌جمهور صادقانه‌تر است. ما آن زمان نیز به سخن وزیر کشور واکنش نشان دادیم که بخشی از آن در اینجا نیز ارزش تکرار دارد که اگرچه جوانان و نخبگان کردستان به دلیل برخی فشارها و اعمال سلیقه‌های غیرقانونی و غیراخلاقی همواره از عرصه‌ی مدیریت و قدرت دور نگه داشته شده‌اند اما خوشبختانه پاک نیز مانده‌اند و مانند بسیاری از مدیران کشور به مردم دروغ نگفته‌اند، در نابود کردن سرمایه‌های صدها میلیاردی این ملت نقش نداشته‌اند، اختلاس‌های سه هزار میلیارد تومانی در کارنامه ندارند، حقوق‌های نجومی دریافت نکرده‌اند، به غارت اموال عمومی در تأمین‌اجتماعی‌ها، بیمه‌ها و گردشگری‌ها نپرداخته‌اند، نهادهای مدنی را سرکوب نکرده‌اند و روزنامه‌ها را به تعطیلی نکشانده‌اند. به همین دلیل نیز وجدانشان آسوده است و در پیشگاه خدا و مردم‌شان سربلنداند.

فرهاد امین پور، روزنامه‌نگار

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...