رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • سه شنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۷
  • الثلاثاء ۵ شوال ۱۴۳۹
  • 2018 Tuesday 19 June

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • دوشنبه ۳۰ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۲:۲۵
  • کد خبر : 3202
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : حسن روحانی و عذر بدتر از گناه

حسن روحانی روز سه‌شنبه در نطق معرفی کابینه‌ی خود به مجلس شورای اسلامی گفت که در انتخاب وزرا تحت فشار هیچ جریان و جناحی نبوده و بر اساس روال مرسوم دوره‌های گذشته وزرایش را انتخاب کرده است. این گفته‌ی روحانی را می‌توان از دو منظر راستی‌آزمایی و تحلیل کرد: ۱. فرض اول این است که […]

حسن روحانی روز سه‌شنبه در نطق معرفی کابینه‌ی خود به مجلس شورای اسلامی گفت که در انتخاب وزرا تحت فشار هیچ جریان و جناحی نبوده و بر اساس روال مرسوم دوره‌های گذشته وزرایش را انتخاب کرده است.
این گفته‌ی روحانی را می‌توان از دو منظر راستی‌آزمایی و تحلیل کرد:
۱. فرض اول این است که آقای روحانی راست گفته‌اند و در انتخاب وزرا تحت فشار نبوده ‌است. در این صورت باید پرسید چرا علی‌رغم رأی بالا و تعیین کننده‌ی اقلیت‌های قومی و مذهبی از جمله کردها و اهل سنت در هر دو دوره‌ی انتخابات ریاست‌جمهوری به ایشان و تأکید و اصرارشان بر استفاده از نیروهای قومی و مذهبی در دولت و گله و شکایت از دولت‌های قبل به خاطر نادیده‌انگاری آن‌ها و همچنین اقرارشان به وجود نیروهای شایسته و توانمند در میان اقلیت‌های یادشده، حاضر نشدند هیچ‌کدام از وزارتخانه‌های دولت خود را به کردها و اهل سنت بسپارند؟ آیا همه‌ی وزرای دولت کریمه‌ی ایشان که اتفاقاً بیشترشان سهم جریان‌ها و گروه‌های خاص قدرت هستند از همه‌ی نیروها و نخبه‌های قومی و مذهبی ارجح‌تر و شایسته‌ترند؟ آیا بر این اساس نمی‌توان نتیجه گرفت که در بیان شعارها و برنامه‌های خود و سخن گفتن از ضرورت رفع تبعیض و نابرابری در جامعه، صادق نبوده و به مردم دروغ گفته‌اند؟ ما گمان می‌کردیم که ایشان برای تحقق وعده‌‌های خود به اقلیت‌های قومی و مذهبی تلاش کرده‌اند اما به دلیل فشارها موفق نشده‌اند ولی اکنون می‌گویند کسی مداخله نکرده است. آیا این عذر بدتر از گناه نیست؟
۲. فرض دوم این است که آقای رییس‌جمهور برای انتخاب وزرای دولت و عدم استفاده از اقلیت‌های قومی و مذهبی واقعا تحت فشار بوده و برای حفظ برخی ظواهر و مصلحت‌ها در مجلس گفته‌اند که فشاری در کار نبوده است. در این صورت چطور انتظار دارند اقلیت‌های قومی و مذهبی، به طور هم‌زمان تبعیض ساختاری و فشار وارد شده از یک سو و همچنین توجیه صورت گرفته توسط ایشان را از سوی دیگر، یکجا باور کرده و درک و درونی نمایند؟ آیا چنین مصلحت‌ها و پنهان‌کاری‌هایی تنها به معنی پیچیده شدن هر چه بیشتر ماهیت تبعیض در میان نهادهای انتصابی و انتخابی قدرت نیست؟ آیا حفظ برخی مصلحت‌های ظاهری و اغلب بی‌ارزش از حفظ حقوق و اعتماد چند میلیون رأی دهنده‌ی ایرانی به ایشان و جریان سیاسی‌ متبوع‌شان واجب‌تر است؟ آیا چنین رفتارهای متناقضی که منجر به بی‌اعتمادی هرچه بیشتر می‌شود در آینده نتایج زیان‌باری برای جریان اصلاح و اعتدال و همچنین حاکمیت به دنبال نخواهد داشت؟
ظاهراً آقای روحانی به شیوه‌ی گفتمانی و جریانی به عرصه‌ی سیاست نمی‌نگرند و فقط تلاش می‌کنند دوران ریاست‌جمهوری خود را فارغ‌البال به پایان برسانند. برای ایشان مهم نیست که از رهگذر چنین رفتارهای متناقضی، چه هزینه‌هایی به جریان متبوع‌شان تحمیل می‌شود. باید بدانند که «توجیه و مصلحت‌گرایی» و «تبعیض و نادیده‌انگاری»، چوب دو سر طلایی است که مطمئناً اصلاح‌طلبان و میانه‌روهای هم‌راهشان را تا مدت‌ها آزار خواهد داد. البته لازم به یادآوری است که من بر اساس نگاه سهم‌خواهانه به ایشان رأی نداده‌ام و اگر یکبار دیگر نیز انتخابات با همان مختصات قبلی تکرار شود برای بهبود فضای سیاسی و فرهنگی حاکم بر کشور و نفس کشیدن نسبتاً راحت‌تر مردم به ایشان رأی می‌دهم. اما این شیوه‌ی مشارکت مطمئناً انتقادی و اعتراضی است نه بی قید و شرط. باید بگویم موضع وزیر کشور آقای روحانی (به عنوان سهم یک جریان سیاسی کوچک از دولت) که هنگام معرفی استاندار غیربومی در استان کردستان از به حجت نرسیدن خود برای پیدا کردن یک شخصیت بومی شایسته سخن گفته بود بسیار از موضع و رفتار کنونی رییس‌جمهور صادقانه‌تر است. ما آن زمان نیز به سخن وزیر کشور واکنش نشان دادیم که بخشی از آن در اینجا نیز ارزش تکرار دارد که اگرچه جوانان و نخبگان کردستان به دلیل برخی فشارها و اعمال سلیقه‌های غیرقانونی و غیراخلاقی همواره از عرصه‌ی مدیریت و قدرت دور نگه داشته شده‌اند اما خوشبختانه پاک نیز مانده‌اند و مانند بسیاری از مدیران کشور به مردم دروغ نگفته‌اند، در نابود کردن سرمایه‌های صدها میلیاردی این ملت نقش نداشته‌اند، اختلاس‌های سه هزار میلیارد تومانی در کارنامه ندارند، حقوق‌های نجومی دریافت نکرده‌اند، به غارت اموال عمومی در تأمین‌اجتماعی‌ها، بیمه‌ها و گردشگری‌ها نپرداخته‌اند، نهادهای مدنی را سرکوب نکرده‌اند و روزنامه‌ها را به تعطیلی نکشانده‌اند. به همین دلیل نیز وجدانشان آسوده است و در پیشگاه خدا و مردم‌شان سربلنداند.

فرهاد امین پور، روزنامه‌نگار

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

روژان؛ روزنامه‌ای برای مردم

ضرورت وجود روزنامه در کردستان و اینکه چرا باید استان ما از وجود یک نشریه روزانه محروم بماند همواره دغدغه اینجانب در سال‌های گذشته بود؛ محرومیتی که حداقل برای اهالی فرهنگ و به خصوص رسانه دردآور می‌نمود؛ آن هم مردمانی که بر پیشانی آنان فرهنگ می‌درخشد و سابقه روزنامه‌داری را بیش از دیگران دارند. جدا از پیشینه فرهنگی این استان و نقش مطبوعات در بالابردن سطح آگاهي‌های مردم و فرهنگ عمومي نسبت به مسائل اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی كه در جامعه صورت مي‌گيرد و اینکه رسانه‌ها سهم مهمي در اطلاع‌رساني مردم خواهند داشت، استان کردستان به دلیل برخورداری از پتانسیل تجارت، بازارهای مرزی و کشاورزی از دیرباز به لحاظ اقتصادی هم یکی از استان‌های مورد توجه دولتمردان و سرمایه‌گذاران بوده است. نخبگان فرهنگی ما نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ فرهنگ و هویت ایرانی اسلامی و احیای مرجعیت علمی کشور داشته‌اند و بی‌جهت نیست که رهبر معظم انقلاب آن را استان فرهنگی نامیدند. امروز اما پس از سال‌ها انتشار هفتگی، با کمک و یاری دوستان گرانمایه‌مان در تحریریه، انتشار اولین شماره روزنامه را با شما مردم و خوانندگان خوبمان جشن می‌گیریم و بعد از الطاف الهی، تنها امیدمان را به خوانندگان عزیزی که ما را در این راه یاری خواهند کرد، می‌بندیم. «روژان» روزنامه‌ای است مردمی و برای مردم کردستان و همه کسانی که در این استان وقت خود را برای توسعه و آبادانی کشور وقف کرده‌اند. دست همه شما را برای کمک به بهبود و پیشرفت فعالیتمان در این راه به گرمی می‌فشاریم. در نخستین شماره انتشار روژان، دوست و استاد ارجمندم جناب آقای ناصر کانی‌سانانی مقاله‌ای نوشتند و در آن به نگارنده تذکر دادند که این راه صعب و دشوار را بارها تجربه کرده‌ای و انتشار نشریه آنهم در کردستان کار مجنونان و عاشقان است! امروز بعد از انتشار 180 شماره در سخت‌ترین دوره از نظر اقتصادی می‌توانم با افتخار بگویم استاد عزیز؛ در این آزمون سخت خوشبختانه سرافراز بیرون آمدیم و ثابت کردیم که مجنون نیستیم اما عاشق چرا. البته این موفقیت حاصل نمی‌شد مگر با پشتوانه معنوی و استفاده از تجارب ایشان و اندیشه‌ی اندیشه‌ورزانی چون کاک عماد کریمیان، دکتر افراسیاب جمالی، دکتر بهروز خیریه، آقایان عباد زینبی، حسین اندان، ناصر نجفی، هژیر الله‌مرادی، آرش علیمرادی، یحیی صمدی، امید باتو، صدیق مینایی، عطا امانی، کاک احمد یاسینی (پشکو)، سرکار خانم آسو حسینی و بسیاری دیگر از همراهان که در طول پنج سال گذشته تلخی‌ها و شیرینی‌های وقایع روز جامعه را با زبان یادداشت و خبر با شما درمیان گذاشتند و نیز حمایت مخاطبینی که تذکرات و انتقاداتشان چون شهد، تلخکامی‌های حاصل از لجن‌پراکنی تاریک‌اندیشان را بر کام ما شیرین کرد و راه را برای ادامه مسیر ممکن و عزم ما را برای همپیمانی با مردم مصمم‌تر ساخت؛ اگر نبود تشویق‌ها و حمایت‌های مردم، قطعا ادامه مسیر برایمان امکان‌پذیر نبود. خرسندیم که در این مدت، هرگز به تندی سخن نگفتیم مگر مستدل و ابزار هیچ جریان و گروه سیاسی و دولتی نشدیم مگر گروه‌های ان.جی.او که خود را بخشی از ...