رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • سه شنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۷
  • الثلاثاء ۵ شوال ۱۴۳۹
  • 2018 Tuesday 19 June

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • یکشنبه ۵ شهریور ۱۳۹۶ - ۱۱:۵۷
  • کد خبر : 3221
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : غیر بومی یا دیگری ستیزی

١- منازعات اخیر فعالان سیاسی- اجتماعی برسر انتخاب شهردار بومی، مجددا و موکدا بحث بومی و غیر بومی را مطرح و برجسته نمود. طرفداران انتخاب شهردار بومی بر رفع تبعیض و فرصت مشارکت نیروهای بومی در مدیریت محلی اصرار داشتند برخلاف کسانی که صرف نظر از بومی یا غیر بومی بودن بر شایسته سالاری و […]

١- منازعات اخیر فعالان سیاسی- اجتماعی برسر انتخاب شهردار بومی، مجددا و موکدا بحث بومی و غیر بومی را مطرح و برجسته نمود. طرفداران انتخاب شهردار بومی بر رفع تبعیض و فرصت مشارکت نیروهای بومی در مدیریت محلی اصرار داشتند برخلاف کسانی که صرف نظر از بومی یا غیر بومی بودن بر شایسته سالاری و میزان خدمت اصرار داشتند. اگرچه متاسفانه این منازعه صرفا منازعه‌ای فکری و سیاسی نبود اما باعث شد حول این موضوع، مباحث نسبتا تئوریکی هم مطرح شود.
٢- صادق خان فرزند امان‌الله خان هندی که اول به پاکستان و بعدا هم به لندن مهاجرت کرد اکنون شهردار لندن است. هند که زمانی مستعمره بریتانیا بود بود اکنون مدیریت پایتخت و بزرگترین و پر جمعیت ترین شهرش را به او سپرده است.
٣- در اصفهان، پیمان کاران کارهای عمرانی، کارگران افغان را به کارگران اصفهانی و اطراف ترجیح میدهند. دلیلش هم بسیار ساده و قابل درک است. کار بیشتر و مزد کمتر. و البته عدم نگرانی از بابت بیمه و شکایت در ادره کار و … هم روش. اما عمرا یک افغان را برای شهرداری که چه عرض کنم برای پایینترین پست مدیریتی هم انتخاب کنند. دلیش هم بسیار ساده و قابل درک است. کار کمتر و مزد بیشتر.
۴- در نظامهای توسعه یافته به دلیل امکان نظارت، بازخواست و نهایتا عزل مقامات سیاسی آن هم بدون پرداخت هزینه و تحمل فشارهای نامتعارف، کسب مناصب سیاسی لزوما به افزایش رانت، مصونیت شخصی و تسهیل کسب ثروت و قدرت صاحب قدرت و وارثینش منجر نمیشود. نگاهی به وضعیت زندگی بالاترین مقامات سیاسی بعد از خروج از قدرت گواه این ادعاست. به همین دلیل افکار عمومی به روش مسالمت آمیز شایسته‌ترین فرد ممکن را انتخاب میکنند. چون انتخابات، عملا استخدام شایستگان توسط خرد جمعی برای کسب منافع عمومی است. به همین دلیل شهروندان لندن یک هندی را شهردار میکنند چون مطمئنند آن هندی از رقبای لندنیش بهتر و بیشتر منافعشان را تامین میکند دقیقا مثل استخدام کارگر افغان در اصفهان. اما در دولتهای توسعه نیافته، پست سیاسی همچون چراغ جادوییست که تمام آرزوهای تاریخی یک خاندان را برای مادام العمر برآورده میکند. دقیقا مثل شهرداری در سنندج.
۵- سال هزار و سیصد و هفتاد در سنندج جوانی خوشنام اما ندار کاندیدای مجلس شد. مردم میگفتند: بیچاره فقیر و یتیم بار است. انگار رقابت برای کسب شغلی پر درآمد بود!!! جالب اینجاست وقتی دور بعد ( هزار و سیصد و هفتاد و چهار) شخصی دارا کاندیدا شد باز هم میگفتند: این بهتر است چون نیاز به دزدی ندارد. منطق همان منطق بود. کسب قدرت سیاسی، فرصتی برای کسب ثروت شخصی.
با چنین نگاهی به قدرت سیاسی که متاسفانه از واقعیت هم دور نیست قاعدتا عرق همشهری بودن و هم قبیله‌ای بودن که چه عرض کنم هم فامیلی بودن هم کافیست تا چنین فرصتی را به دیگری ندهند.
۶- در ایران متاسفانه رابطه مرکز با حواشی رابطه‌ای منصفانه و برادرانه نیست. از مرکز برای مدیریت و کارفرمایی به حواشی می‌روند و از حواشی برای خدمت و کارگری به مرکز. تا زمانی که رابطه مرکز- حواشی به یک وضعیت منصفانه نرسد، هم و غم حواشی، “غیر بومی‌زدایی” خواهد بود ولو ضرر به خودشان و ضربتی سخت به همبستگی ملی باشد. وقتی جناب فخری طبق قانون و با اختیارات قانونی شورا و کاملا مسالمت‌آمیز عزل شد بعضیها گفتند: سنندج را خدا آزاد کرد. این سخن فراتر از غیر بومی زدایی و کاملا غیر بومی ستیزی است. ایران همینطوری هم دارای شکافهای عمیق مذهبی، قومی و سیاسی با قدرت گریز از مرکز بالایی است. نابرابری فرصت‌ها فقط به تعمیق این شکاف‌ها کمک می‌کند.

مختار زارعی

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

روژان؛ روزنامه‌ای برای مردم

ضرورت وجود روزنامه در کردستان و اینکه چرا باید استان ما از وجود یک نشریه روزانه محروم بماند همواره دغدغه اینجانب در سال‌های گذشته بود؛ محرومیتی که حداقل برای اهالی فرهنگ و به خصوص رسانه دردآور می‌نمود؛ آن هم مردمانی که بر پیشانی آنان فرهنگ می‌درخشد و سابقه روزنامه‌داری را بیش از دیگران دارند. جدا از پیشینه فرهنگی این استان و نقش مطبوعات در بالابردن سطح آگاهي‌های مردم و فرهنگ عمومي نسبت به مسائل اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی كه در جامعه صورت مي‌گيرد و اینکه رسانه‌ها سهم مهمي در اطلاع‌رساني مردم خواهند داشت، استان کردستان به دلیل برخورداری از پتانسیل تجارت، بازارهای مرزی و کشاورزی از دیرباز به لحاظ اقتصادی هم یکی از استان‌های مورد توجه دولتمردان و سرمایه‌گذاران بوده است. نخبگان فرهنگی ما نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ فرهنگ و هویت ایرانی اسلامی و احیای مرجعیت علمی کشور داشته‌اند و بی‌جهت نیست که رهبر معظم انقلاب آن را استان فرهنگی نامیدند. امروز اما پس از سال‌ها انتشار هفتگی، با کمک و یاری دوستان گرانمایه‌مان در تحریریه، انتشار اولین شماره روزنامه را با شما مردم و خوانندگان خوبمان جشن می‌گیریم و بعد از الطاف الهی، تنها امیدمان را به خوانندگان عزیزی که ما را در این راه یاری خواهند کرد، می‌بندیم. «روژان» روزنامه‌ای است مردمی و برای مردم کردستان و همه کسانی که در این استان وقت خود را برای توسعه و آبادانی کشور وقف کرده‌اند. دست همه شما را برای کمک به بهبود و پیشرفت فعالیتمان در این راه به گرمی می‌فشاریم. در نخستین شماره انتشار روژان، دوست و استاد ارجمندم جناب آقای ناصر کانی‌سانانی مقاله‌ای نوشتند و در آن به نگارنده تذکر دادند که این راه صعب و دشوار را بارها تجربه کرده‌ای و انتشار نشریه آنهم در کردستان کار مجنونان و عاشقان است! امروز بعد از انتشار 180 شماره در سخت‌ترین دوره از نظر اقتصادی می‌توانم با افتخار بگویم استاد عزیز؛ در این آزمون سخت خوشبختانه سرافراز بیرون آمدیم و ثابت کردیم که مجنون نیستیم اما عاشق چرا. البته این موفقیت حاصل نمی‌شد مگر با پشتوانه معنوی و استفاده از تجارب ایشان و اندیشه‌ی اندیشه‌ورزانی چون کاک عماد کریمیان، دکتر افراسیاب جمالی، دکتر بهروز خیریه، آقایان عباد زینبی، حسین اندان، ناصر نجفی، هژیر الله‌مرادی، آرش علیمرادی، یحیی صمدی، امید باتو، صدیق مینایی، عطا امانی، کاک احمد یاسینی (پشکو)، سرکار خانم آسو حسینی و بسیاری دیگر از همراهان که در طول پنج سال گذشته تلخی‌ها و شیرینی‌های وقایع روز جامعه را با زبان یادداشت و خبر با شما درمیان گذاشتند و نیز حمایت مخاطبینی که تذکرات و انتقاداتشان چون شهد، تلخکامی‌های حاصل از لجن‌پراکنی تاریک‌اندیشان را بر کام ما شیرین کرد و راه را برای ادامه مسیر ممکن و عزم ما را برای همپیمانی با مردم مصمم‌تر ساخت؛ اگر نبود تشویق‌ها و حمایت‌های مردم، قطعا ادامه مسیر برایمان امکان‌پذیر نبود. خرسندیم که در این مدت، هرگز به تندی سخن نگفتیم مگر مستدل و ابزار هیچ جریان و گروه سیاسی و دولتی نشدیم مگر گروه‌های ان.جی.او که خود را بخشی از ...