رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۷
  • الأحد ۱۰ صفر ۱۴۴۰
  • 2018 Sunday 21 October

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • دوشنبه ۶ شهریور ۱۳۹۶ - ۱۹:۱۲
  • کد خبر : 3233
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : بیجار و چالش‌های آینده

بیجار شهری که قدمتش را تا هفت هزار سال تخمین زده‌اند در طول تاریخ نقش به‌سزایی در کشور و کردستان داشته و بزرگانی تحویل این جامعه داده است که سرمنشا آبادانی و عمران و دفاع از وطن بوده‌اند. این شهرستان متاسفانه قریب سه دهه است که به دلیل نبود زیرساخت‌های توسعه‌ای و نبود اشتغال پایدار! […]

بیجار شهری که قدمتش را تا هفت هزار سال تخمین زده‌اند در طول تاریخ نقش به‌سزایی در کشور و کردستان داشته و بزرگانی تحویل این جامعه داده است که سرمنشا آبادانی و عمران و دفاع از وطن بوده‌اند.

این شهرستان متاسفانه قریب سه دهه است که به دلیل نبود زیرساخت‌های توسعه‌ای و نبود اشتغال پایدار! سیر کاهش جمعیتش زنگ خطر را برای آینده این دیارکهن به صدا درآورده است!

بیجار ظاهرا فقط نام تمدن و فرهنگ و کهن بودن را در «لغت» به ارث برده است. از تمام جهات از دیگر شهرهای استان کردستان عقب مانده‌تراست!… نبود بزرگ‌راه و آزادراه، نبود فرودگاه و خطوط ریلی در عقب‌ماندگی این شهر تاثیر به‌سزایی داشته است؛ شهری که شاهراه ارتباطی سه استان کشور است با مشکلات عدیده‌ای دست به گریبان است. نبودشغل و اشتغال‌زایی، جمعیت جوان و نسل تحصیل‌کرده شهر را به وادار مهاجرت اجباری کرده است!

بیکاری، عاملی شده برای گسترش فقر و محرومیت، تاخیر در ازدواج و نهایتا روی آوردن جوانان به اعتیاد.

ناهنجاری‌های شهری در بیجار در زیر پوسته شهر از دید مسوولان پنهان مانده است! و آمار دقیقی شاید وجود نداشته باشد.

شهری که دارای منابع طبیعی بکر و زمین‌های زراعی زیاد و سد و رودخانه‌ها و مواد معدنی فراوان است در بهره‌برداری و رسیدن به حق و حقوق اولیه‌اش ازقافله «سهم‌خواهی» هم عقب مانده! و مورد تعرض منفعت‌طلبان و تفرقه افکنان واقع شده است!

از همه مهم‌تر با نادیده گرفتن حقایق، صرفه اقتصادی طرح را ساده‌بینانه نگریسته‌اند که معدنی با ۶۰ میلیون تن ذخایر اصلی در روستاهای «شهرک، سراب، قره‌کند و شریف‌کندی» بیجار از طریق کدام مسیر ارتباطی سریع و نزدیک به شهر دیگری انتقال داده شود!؟ آیاعقلانیت و خرد اقتصادی بر این جابجایی حاکم شده یا تعصب و احساس‌گرایی محض!؟

وجود دو کارخانه با ظرفیت اسمی یک میلیون و۳۲۰ هزار تن بغل ذخایر معدنی سودآور است یا ایجاد فاصله‌ای قریب ۲۵۰ کیلومتر و انتقال مواد معدنی؟

بیجار دارای رودخانه‌های متعدد و پتانسیل قوی آب‌های سطحی است که در هیچ کجای استان شایدن نظیر نداشته باشد و تاکنون استفاده صنعتی از آن نشده است. وجود سد تلوار در حدود بیست کیلومتری جانمایی و مکان‌یابی (مجتمع فولاد کردستان) خود کمترین هزینه و بیشترین بهره‌وری را نصیب این پروژه می‌کند؛ سدی که در حال حاضر حق‌آبه بیجار از آن ۴۵ میلیون مترمکعب در سال است و در کنار آن حتی طبق گفته کارشناسان با استفاده بهینه از آب تصفیه‌خانه فاضلاب شهری بیجار به مقدار ۳/۵ میلیون متر مکعب چرخه صنعت فولاد در این شهر خواهد چرخید و نیاز آبی مجتمع تامین خواهد شد.

نیاز دیگر صنعت فولاد برق است که در بیجار پست برق ۲۳۰ کیلوواتی قره‌بلاغ با دو خط و پست برق دو مداره۲۰ مگا واتی شرکت صبانور، نیاز برقی این پروژه را تامین می‌کند.

بیجار شاهراه ارتباطی انتقال گاز کشور به غرب و شمال غرب است و این ظرفیت قادر است کاملا نیاز صنعتی پروژه فولاد را در کمترین مسافت و هزینه اندک تامین ‌کند:

خطوط لوله ۳۰ اینچ زنجان – بیجار

خطوط لوله ۴۸ اینچ همدان- بیجار

موقعیت استراتژیک بیجارکه در بین۳ استان قرار گفته نزدیکترین مسیرهای ارتباطی را بین دسترسی به آزادراه‌های حیاتی و مهم کشور به وجودآورده است؛ مانند آزادراه تهران- تبریز و آزادراه تهران-سنندج.

مدتی است که زمزمه جانمایی این پروژه درشهری دیگر مدن ظرمسوولان صنعتی استان قرارگرفته که از هر نظر با معیارها و واقعیت‌های اقتصادی و پیشرفت و توسعه فراگیر استان کردستان تطبیق ندارد. بیشتر جانمایی «احساسی» وتعصبی جلوه می‌کند.

مردم بیجار با آغوشی باز در پروژه‌ها و طرح‌های دیگر پذیرای هم‌استانی‌های عزیز بودند و رشد و توسعه استان را مایه مباهات و افتخار می‌دانند.

مسوولان استانی باید لایه‌های زیرین مشکلات و گرفتاری‌های بیجار را با چشم بصیرت ببینند و با «اقدام و عمل» به موقع مانع تصمیم‌گیری‌های احساسی و غیر کارشناسی شوند.

امروزه پیامد تصمیم‌گیری‌های مقطعی و منفعتی آنی باید از منظر سیاسی و اجتماعی دیده شود نه با اقدامی ناآگاهانه نابودی قسمتی از بدن کردستان، چوب حراج بر پیکرکل استان زد!

مسوولان باید در کنار هر پروژه، ابعاد مختلف آن را مد نظر قرار دهند و در برابر نسل پرسشگر و مطالبه‌گر امروز بیجار پاسخگو باشند. مردم، بی‌تفاوتی مدیران کل استان و استانداران مختلف در قبال عقب‌ماندگی شهرشان را به پای نظام می‌نویسند! که این مساله زیبنده مسوولان استانی در این شرایط حساس کشور نیست. مسوولان عزیز؛ چالش‌های آینده را با جانمایی کارشناسی این صنعت در بیجار و استقرار صنعت فولاد در این شهر به انگیزه، امید و ماندگاری مردم این دیار تبدیل کنید. پس:

ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید

هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند

مهدی رحمانی

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...