رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 1 خبر


  • دوشنبه ۲۹ مرداد ۱۳۹۷
  • الإثنين ۸ ذو الحجة ۱۴۳۹
  • 2018 Monday 20 August

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • یکشنبه ۲۶ شهریور ۱۳۹۶ - ۱۰:۳۵
  • کد خبر : 3259
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : عرق شرم و پیشانی‌های ناقابل

قریب به دو هفته است که تهاجم وسیع و گسترده نیروهای نظامی میانمار به مسلمانان ساکن آن کشور ادامه دارد. این عملیات بی‌رحمانه که به نسل‌کشی تعبیر شده است تا کنون موجب آوارگی قریب به ۴۰۰ هزار نفر از مسلمانان بی‌پناه میانماری از خانه و کاشانه‌ی خود شده است. مسلمانان که پناهی جز همسایه غربی […]

قریب به دو هفته است که تهاجم وسیع و گسترده نیروهای نظامی میانمار به مسلمانان ساکن آن کشور ادامه دارد. این عملیات بی‌رحمانه که به نسل‌کشی تعبیر شده است تا کنون موجب آوارگی قریب به ۴۰۰ هزار نفر از مسلمانان بی‌پناه میانماری از خانه و کاشانه‌ی خود شده است. مسلمانان که پناهی جز همسایه غربی یعنی بنگلادش نمی‌یابند به صورت انبوه به مرزهای شرقی این کشور هجوم برده و در راه رسیدن به مقصد، متحمل رنج‌ها و سختی‌های فراوان شده و تا کنون دهها نفر از آنان که اکثرا زن و کودک و افراد مسن هستند در میانه راه یا هدف گلوله سربازان میانماری قرار گرفته یا در آب‌های مرزی غرق شده‌اند. وضعیت کنونی مسلمانان میانمار تراژدی تاسف باری است که قبلا نیز بارها روی داده و حاکمان میانمار آنها را به این بهانه که مسلمانان مهاجران غیر رسمی از بنگلادش هستند مورد خشن‌ترین رفتارها قرار داده‌اند.

میانمار کشوری در جنوب شرقی آسیا محصور در بین بنگلادش از غرب و چین از شمال لائوس و کامبوچ از شرق و خلیج بنگال از جنوب است که قریب به پنجاه و پنج میلیون نفر جمعیت دارد. ۴درصد از این جمعت را مسلمانان تشکیل می‌دهندکه مرتبا از سوی حکومت و اکثریت ۷۵درصدی جمعیت بودائیان مورد خشم و غضب هستند. خشونت‌های قبلی که نسبت به مسلمانان روا می‌شد معمولا با سیستم حکومتی میانمار که دیکتاتوری نظامی بود توجیه می‌شد اما هم اینک حزبی در آن کشور حاکمیت دارد که رهبر آن خانم «آن‌سوچی» مدافع سابق حقوق بشر و برنده‌ی جایزه صلح نوبل است؛ اما در نظام به اصطلاح دموکراسی او نیز تظلم به مسلمانان همچنان ادامه دارد. اینجاست که پی می‌بریم جایزه‌ی نوبل همان لبوی نوبر است که توسط مدعیان دموکراسی در بشقاب سیاست برای هر کس و ناکس سرو می‌شود؛ در این میان سکوت توام با بی‌مسئولیتی اکثر کشور های مسلمان قابل توجیه نیست.

۵۴ کشور اسلامی با جمعیتی قریب به یک و نیم میلیارد نفر با آن همه توان و امکانات مادی و تاثیرگذاری سیاسی در جهان در گذشته نیز شاهد این رفتارهای غیر انسانی نسبت به مسلمانان میانمار بوده و هم اینک دو هفته است که خبر این جنایات ضد بشری در صدر اخبار رسانه‌های دنیا است اما دریغ از حرکتی مسئولانه از این به اصطلاح کشورهای مسلمان که تنها برای دکور، سازمان کنفرانس اسلامی را تشکیل داده‌اند تا هر چند مدت یک بار با حضور در جلسات آن به یادشان بیاید که مسلمان هستند. اتحادیه عرب با ده‌ها کشور کوچک و بزرگ و آن همه ثروت و سامان که اکثرا صرف عیش و عشرت و هوس‌رانی زعمای کشورها شده و ذکات آن را به ملت‌های خود می‌بخشند. به راستی مسلمان بودن آنان چه معنی می‌دهد؟؟ آنهایی که فخر می‌فروشند که قرآن به زبان عربی نازل شده پس متکلمین به این زبان بر دیگران برتری دارند یا از این فراتر، آنان که نام پیامبر اسلام را با پسوند عربیاً قریشیاً می‌برند و می‌خواهند وانمود کنند که رسول خدا تنها از آن آنان است؛ اما در صحنه عمل کوچک‌ترین آموزه‌ای از این دین نگرفته و احساسی نسبت به پیروان آن ندارند و ارزش اسب‌ها و شترهای مسابقه و بازهای شکاری و شماطه‌گران حرم‌سراهایشان بسیار بیشتر از مسلمانان بی‌پناه میانمار است. اگر حمیتی اسلامی در میان بود حاکمان سوسیالیست‌نظامی میانمار جرئت نمی‌کردند زیر نام خاتون برنده‌ی جایزه صلح نوبل چنین رفتارهای ضد انسانی را نسبت به مسلمانان روا دارند. صحنه‌های سوزاندن مسلمانان در آتش، غرق شدن آنان در آب‌ها و تشنه و گرسنه مردن در پشت مرزها، قلب هر انسانی را به درد می‌آورد. ای‌کاش می‌شد فرموده حضرت حسین (ع) خطاب به یزدیان که اگر مسلمان نیستید حداقل آزاده باشید را در گوش آن‌همه شیخ و شاه سیدی و زعیم با آن لباده‌های گشاد و کت و شلوارهای فرنگی و کراوات‌های آویخته تا کمر می‌خواندم که نام رهبران مسلمانان را بر خود نهاده و کوچک‌ترین احساسی نسبت به مسلمانان ندارند. همان‌های که در راه اجرای فرمان‌های استکباری، کرور کرور دلار خرج تجهیز و تسلیح گروه‌های تروریستی می‌کنند تا در کشورهای اسلامی رودهای خون جاری و خاکشان را با جنایت شخم و بر آن بذر خیانت بپاشند. تاریخ چه قضاوتی در مورد این رهبران می‌کند؛ اگر این پیر روایت‌گر در بازگو کردن رخدادها صادق باشد باید بنویسد و بگوید: مسلمان‌نماهایی که  عرق شرم ابا داشت که بر پیشانی ناقابل آنها بنشیند.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...