رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • سه شنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۷
  • الثلاثاء ۱۱ ربيع أول ۱۴۴۰
  • 2018 Tuesday 20 November

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • یکشنبه ۱۲ آذر ۱۳۹۶ - ۱۷:۱۲
  • کد خبر : 3603
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : ۲۵ نوامبر؛ روزجهانی منع خشونت علیه زنان

در سال۱۹۶۰خواهران میرابال از مخالفان رافائل تروخیو دیکتاتور جمهوری دومینیک بعد از ماه‌ها مورد شکنجه و تجاوز قرار گرفتن سرانجام در۲۵نوامبر همان سال به قتل رسیدند. در همین راستا۲۵ نوامبر برابر با (۴آذر) روز جهانی منع خشونت علیه زنان قرار داده شده که به مدت ۱۵روز تا ۱۰دسامبر ( روز جهانی حقوق بشر) برای اطلاع […]

در سال۱۹۶۰خواهران میرابال از مخالفان رافائل تروخیو دیکتاتور جمهوری دومینیک بعد از ماه‌ها مورد شکنجه و تجاوز قرار گرفتن سرانجام در۲۵نوامبر همان سال به قتل رسیدند.
در همین راستا۲۵ نوامبر برابر با (۴آذر) روز جهانی منع خشونت علیه زنان قرار داده شده که به مدت ۱۵روز تا ۱۰دسامبر ( روز جهانی حقوق بشر) برای اطلاع از انواع خشونت علیه زنان ادامه خواهد یافت. بحث خشونت علیه زنان بحث یک واقعیت فراگیر است که شکلهای مختلفی دارد و صرفا بحث فقط خشونت فیزیکی نیست.
چهار شکل خشونت علیه زنان وجود دارد: خشونت فیزیکی، خشونت روانی و کلامی، خشونت اقتصادی و خشونت جنسی.
خشونت فیزیکی هر نوع آزار و اذیتی است که به جسم صدمه می‌زند و شامل کتک زدن، کشیدن مو، حبس کردن در خانه، شکستن عضوی از بدن و…
خشونت روانی و کلامی شامل دشنام، بی احترامی، تحقیر، شک کردن بی مورد وتهمت زدن است. این نوع خشونت موجب کمبود اعتماد به‌نفس و عزت نفس، گریز از فعالیت‌های اجتماعی و اضطراب در زنان می‌شود.
خشونت اقتصادی نوعی دیگر از خشونت علیه زنان است که شامل سواستفاده مالی از زن، محروم کردن از ارث و نفقه و… است. در بعضی موارد زن حتی حق تصرف در اموال خود را نیز ندارد.
خشونت جنسی هم شامل اجبار در روابط زناشویی، تجاوز، روسپی گری، ازدواج اجباری، لمس یا بوسیدن زن بدون رضایت او و رفتارهایی از این دست.
بحث خشونت علیه زنان از لحاظ روانشناسی قابل بررسی است. روانشناسان معتقدند کودکی که در خانه و جامعه شاهد هر نوع خشونت علیه زنان باشد و در مقابل آن شاهد سکوت زن در برابر این خشونت باشد، در بزرگسالی یا کودکی این مسئله برای او دردآور نخواهد بود. اگر پسر باشد به راحتی خشونت را انجام میدهد و اگر دختر باشد به راحتی خشونت را می‌پذیرد.
در خیلی از موارد، زنان در برابر این خشونت‌ها سکوت کرده و انرا پنهان می‌کنند. خشونت‌هایی که در خانه و جامعه رخ می‌دهد، تن‌هایی که کبود می‌شود، حرمت‌هایی که شکسته می‌شود، تحقیرهایی که در حق روح و روان یک زن صورت می‌گیرد؛ همه اینها در نهایت تبدیل به خشونت پنهان می‌شود. خشونتی که بجای خشونتگر خشونت دیده از گفتن آن شرمنده است. آنها حتی جرات شکایت کردن ندارند چون فکر می‌کنند به درد سرش نمی ارزد، فکر می‌کنند اگر مطیع‌تر باشند کمتر آسیب می‌بینند؛ متاسفانه این طرز تلقی غالب در مناسبات جامعه موجب شده است بسیاری از زنان نسبت به حقوق خود غافل باشند و معلوم نیست تا کی نیز ادامه می‌یابد.
هیچ زنی را وادار به قبول خشونت نکنیم؛ این بزرگترین ستم به خود زن و به خود جامعه است. اعتماد بنفس از دست رفته‌اشان را به آنها برگردانیم تا دیگر هیچ زنی خشونت را روند عادی زندگی خود نداند.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...