رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • سه شنبه ۳۰ بهمن ۱۳۹۷
  • الثلاثاء ۱۳ جماد ثاني ۱۴۴۰
  • 2019 Tuesday 19 February

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • یکشنبه ۳ دی ۱۳۹۶ - ۱۳:۴۴
  • کد خبر : 3681
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : کولبری از رسمیت تا ممنوعیت

روژان: مشکل کولبری از جامعه با ممنوعیت و بستن مرزها هم حل نمی‌شود. تا زمانی که توسعه اقتصادی و صنعتی و ایجاد فرصت‌های شغلی را شاهد نباشیم انتظار حذف آن نیز امری بیهوده است؛ البته اگر به دنبال رسمی کردن کولبری با ظاهری آراسته نباشیم.

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و با شروع جنگ تحمیلی به‌واسطه حضور گروه‌های کورد و غیر کورد معاند و مخالف رژیم بیش از دو دهه گفتمان سیاسی و امنیتی در مناطق کوردنشین غالب بوده است و جدای از قرار گرفتن در حاشیه و در کناره مرز عراق این گفتمان امنیتی و ترویج فضایی از بی‌اعتمادی و بی‌تفاوتی موجب شد که کوردستان به‌مانند قبل از پیروزی انقلاب اسلامی چندان در مسیر توسعه قرار نگیرد؛ کشاورزی و دامداری سنتی و عدم سرمایه‌گذاری در حوزه صنعت موجب شد تاکنون رونق و شکوفایی آن‌چنانی را در این حوزه‌ها شاهد نباشیم. متأسفانه هژمونی این گفتمان هم موجب عدم توجه به زیرساخت‌ها و راه‌های ارتباطی شده است و از این لحاظ هم کردستان، هنوز جزو توسعه‌نیافته‌ترین استان‌های کشور به‌حساب می‌آید.
عدم تکافوی هزینه‌های زندگی به‌واسطه اقتصاد سنتی روستاها موجب مهاجرت گسترده به شهرها و گسترش حاشیه‌نشینی شد مسئله‌ای که ارتباط مستقیمی با رشد جمعیت و وضعیت معیشت مردم در روستاها داشت، تمرکز خدمات در شهرها، نبود راه‌های ارتباطی مناسب، بهبود وضع بهداشت و مرگ‌ومیر نوزادان، ترویج سیاست‌های افزایش جمعیت در دو دهه اول پس از پیروزی انقلاب موجب افزایش جمعیت جوان در منطقه شد. افزایش جمعیت و مهاجرت به شهر و بالا رفتن سطح انتظارات مردم علی‌الخصوص پس از خرداد ۷۶ هم‌زمان با استمرار گفتمان امنیتی و عدم توسعه منطقه وضعیتی معکوس را به بار آورد و بسترها و امکانات اقتصادی همپای رشد جمعیت و بالا رفتن انتظارات نه‌تنها نتوانست رشد کند بلکه می‌توان گفت تا حدودی با سکون و رکود مواجه شد. حاشیه‌نشینی در شهرها و افزایش جمعیت روستاها و عدم کفایت منابع روستا برای جمعیت موجود بیکاری را رقم زد که در ساده‌ترین واکنش به‌واسطه وجود مرزهای قاچاق موجب گسترش پدیده کولبری شد؛ مسئله‌ای که حداقل از اواسط دهه هفتاد تاکنون سیر صعودی داشته است؛ تا جایی که اینک همچون یک بحران دامن‌گیر مرزهای غربی کشور شده و هرسال در مدت‌زمانی معین همچون یک غوغای رسانه‌ای مطرح و بعد از مدتی خاموش می‌شود و جامعه هم هر بار با مرگ و یا کشته شدن کولبران به‌صورت احساسی بدان واکنش نشان داده و در مقابل آن، نظرات موافق و مخالفی شکل می‌گیرد؛ مثل اظهارات اخیر وزیر کشور در خصوص ممنوعیت کولبری و چند روز بعدازآن تصحیح این اظهارات به دادن کارت پیله‌وری.
موضوع کولبری در مناطق مرزی کوردنشین بااینکه چنده دهه است که ادامه دارد اما چند سال گذشته به‌واسطه سیطره فضای مجازی بر افکار عمومی و انتشار خبر مرگ و کشته شدن کولبران موجب حساسیت بیشتر به آن شده وگرنه این موضوع نه صرفاً در همین دو سه سال گذشته رخ‌داده و نه حوادث و اتفاقات تلخ آن نیز؛ بلکه این موضوع چند دهه است که در مرزهای غربی کشور وجود دارد و خسارت و زیان‌های سنگینی را به بار آورده است؛ تا جایی که نمایندگان مجلس از یک سال گذشته به دنبال رسمی کردن شغل کولبری و بیمه کردن کولبران بوده‌اند و آنرا به‌عنوان مسئله‌ای عادی و طبیعی قلمداد کرده‌اند تا جایی که سطح مطالبات آنها و موکلانشان را به برقراری امنیت در مسیرهای کولبری و عدم کشتار کولبران و رسمیت بخشیدن به کولبری تنزل داده‌اند.
در جریان تبلیغات و مبارزه برای رسیدن به صندلی‌های سبز نیز از کولبری و وضعیت کولبران بارها و بارها سوءاستفاده کرده‌اند و کم‌کم کار به‌جایی رسیده است که در دفاع از کولبری و تداوم و رسمیت بخشیدن به آن بیانیه و قطعنامه صادر می‌کنند. در این میان توسعه‌نیافتگی و عدم توجه به مسئله توسعه صنعتی حلقه مفقوده به شمار می‌آید و فعلاً جمعیت رأی‌دهنده بیکار و کولبر در راستای رسیدن به اهداف سیاسی بیشتر می‌تواند مفید باشد تا راه دشوار توسعه.
واقعیت امر این است که طبق قوانین هر کشوری ورد و خروج کالا از مرزها بدن اخذ عوارض گمرکی قاچاق تلقی شده و امری مجرمانه به‌حساب می‌آید و استناد به فقر و تنگدستی نیز نمی‌تواند از بار قضایی قضیه بکاهد؛ بنابراین در چنین وضعیتی هم ازلحاظ قانونی مسئله‌دار است و هم سیستم‌های اقتصادی به‌واسطه ورود و خروج غیرقابل کنترل کالا آسیب می‌بینند؛ امری که به‌وسیله قاچاقچیان بزرگ انجام می‌شود و کولبر در این میان نقش حمال و باربر را دارد و قطعاً موجب کسر شان انسانی و تحقیر فرد می‌گردد امری که در درازمدت می‌تواند بر سلامت روانی جامعه و اعتماد به نفس جمعی ضربات جبران‌ناپذیری را وارد نماید. اما آن‌سوی قضیه جمعیتی بیکار و نیازمندند که در شرایط کنونی جامعه در این مناطق راه دیگری برای امرار معاش حداقل به‌صورت دائم ندارند و افراد در فصولی از سال و حتی به‌صورت دائمی نیز از راه کولبری امرار معاش می‌کنند. افزایش و اشباع پدیده دست‌فروشی در شهرها و ایجاد اشتغال کاذب بخشی از این موج بیکاری است و آنهایی که در این میدان جایگاهی نیابند و یا سرمایه‌ای برای دست‌فروشی فراهم نباشد و یا درآمد آن کفاف هزینه‌های زندگی‌شان را ندهد به کولبری روی می‌آورند. این میزان از جمعیت با مکانیزم‌ها و تبعیض‌های موجود که مشابه آن را در کارت کولبری دیده‌ایم نه می‌توانند کارت پیله‌وری دریافت کنند و نه مرزها امکانات این میزان از پیله‌وری و ورود کالا را دارد که بتواند آنها را پشتیبانی نماید؛ بنابراین راه حل مطرح شده علیرغم ظاهر شیک و آراسته همان کولبری به رویه دیگر است و دولت و نمایندگان در یک سال گذشته با پیشنهاد‌هایی ازجمله رسمی نمودن مرز کولبری، دادن کارت کولبری، بیمه کردن کولبران، ایجاد امنیت برای کولبری و اینک هم دادن کارت پیله‌وری  ثابت کرده‌اند که راه‌کارهایشان نه کارشناسی شده و نه در جهت حذف پدیده کولبری و ایجاد اشتعال دائم در مرزهاست بلکه کارتی است برای فصول انتخابات و گرفتن آرای مردم؛ وگرنه هم نمایندگان مجلس و هم دولت آقای روحانی خوب می‌دانند که چاره کار بیکاری و فقر در این مناطق، ایجاد فرصت‌های شغلی قانون‌مند است.
کولبری هم به سیستم اقتصادی کشور ضربه می‌زند و هم صدمات زیانباری برای جامعه به دنبال دارد وگرنه چه توجیهی برای رسمی نمودن کولبری خیل عظیمی تحصیل‌کرده وجود دارد که میلیاردها تومان برای تربیت و آموزش آنان هزینه شده است و اینک با کوله باری از تحقیر و توهین در مرزها کار حمالی انجام می‌دهند. استانداران و وزیر کشور دولت تدبیر امید در چهار سال گذشته و چهار سال پیش رو باید پاسخ اعتماد مردم را بدهند. راه حذف کولبری از جامعه با ممنوعیت و بستن مرزها هم حل نمی‌شود. تا زمانی که توسعه اقتصادی و صنعتی و ایجاد فرصت‌های شغلی را شاهد نباشیم انتظار حذف آن نیز امری بیهوده است؛ البته اگر به دنبال رسمی کردن کولبری با ظاهری آراسته نباشیم.

افزاسیاب جمالی

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

بیانیه تحریریه روزنامه روژان در واکنش به دروغ‌پردازی برخی کانال‌های مجازی

مغز فندقی‌ها/ قلم مسئول و مصیبت‌های آن

بدواً عرض می‌کنیم ما کسانی که در روژان قلم می‌زنیم با اطمینان، به اتفاق همکارانمان در دیگر نشریات استان آرزو کرده و می‌کنیم که ای کاش فعل و فعالیت مسئولان ما به گونه‌ای بود که رفاه و آسایش و امنیت خاطر را به مردم هدیه می‌کرد و از قِبَل حرف و حرکتشان مملکت بر ریل توسعه می‌چرخید؛ آن وقت ما محررین، توسن قلم را در دشت بلاغت و فصاحت جولان می‌دادیم و با ردیف کردن همة صناعات ادبی در رسا و ثنای مسئولان، مثنوی‌ها می‌سرودیم و به نشانه شکرگزاری، دست نیاز به سوی پروردگار دراز می‌کردیم که خدایا این سروران را از سر ما دریغ مدار که سروریشان باعث سرفرازی ما شده است؛ اما چه کنیم که چنین نیست؛ ما هم بنا به وظیفه دینی و اخلاقی و حرفه‌ای خود مجبوریم آلام مردم را بازگو و به سمع و نظر مردم برسانیم شاید دستی از آستین همت به در آید و تیمارگری بنشیند. ما کی هستیم که چنین حقی داریم؛ فعالان عرصه رسانه‌‌‌های جمعی که رکن چهارم دموکراسی‌اش می‌نامند و برقراری نظم و نسق، مستلزم وجود و فعالیت مثبت ماست؛ مائی که از قواعد و قوانین بهره می‌گیریم و در پی هدایت امور در بستر بهبود به نام مردم و از سوی مردم می‌گوئیم و می‌نویسیم. در واقع ما آئینه تمام‌قد رفتارهای مسئولان هستیم؛ اگر خوبند خوب نشان می‌دهیم و اگر بدند بد. نه در خفا، که به صراحت می‌گوییم: از آنجا که در شرایط فعلی شرایط سختی بر جامعه حاکم است لذا ما مجبور به بیان حقایقی می‌شویم که ممکن است برای حضرات مسئولان تلخ و گزنده باشد لذا توقع اخم و تخم، خط و نشان کشیدن و... هم هست که دیده و شنیده‌ایم اما ایفای مسئولیت، بالاتر از همه خطرات است، چه ما به ارزش قلم و تراوشاتش نیک آشنائیم و می‌دانیم که خدای منان به آن سوگند خورده است؛ «ن والقم و ما یسطرون». در چنین حالتی کسی نباید از ما توقع واژگون‌کاری و باژگون‌گوئی داشته باشد؛ اگر خواهان تعریف و تمجید هستید بفرمائید؛ مسئولیت و اختیار دارید به مردم خدمت کنید تا مشمول عنایت شوید و گرنه ما معذوریم. نویسندگان و دست‌اندرکاران این نشریه به شهادت صفحه‌های روژان در تمام سال‌های عمر، همیشه فریادگر مردم و مصالح و منافعشان بوده‌اند؛ به ناحق سیاه را سفید و سفید را سیاه نکرده‌اند و در بستر این سیر، فشار را هم تحمّل نموده‌اند. در این میان گاهاً اظهار نظرهائی در مورد روژان ابراز می‌شود که جای تاسف است؛ جدیداً در منبعی نه چندان شناخته شده برای مردم، انگ و رنگی به روژان زده‌اند که گویا ارگان سپاه است و با استفاده از رانت، 85 تن کاغذ از دولت گرفته است!! در باره این انگ‌نامه که ظاهرا به بهانه تجلیل مدیرکل ارشاد اسلامی از روژان به بیرون تراوش پیدا کرده است باید گفت عجبا از این استدلال، استخراج و استنتاج؟ بازدید مدیرکل ارشاد کردستان و اهدای لوح تقدیر، امری مرسوم است و هرازچند‌گاهی صورت می‌گیرد و تمام دفاتر نشریات ...