رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۶ اسفند ۱۳۹۶
  • الأحد ۹ جماد ثاني ۱۴۳۹
  • 2018 Sunday 25 February

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • یکشنبه ۱ بهمن ۱۳۹۶ - ۱۴:۰۴
  • کد خبر : 3815
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : من دیگر نمی‌توانم کرد باشم

پنجشنبه دی ماه سال ۱۳۹۶ امروز ۲۲ ساله شده ام و اگر سال‌های عمرم را نصف کنم، نیمه‌ی اول آن را در کُردستان زندگی کرده‌ام و نیمه‌ی دیگر را در تهران، به عبارتی کردستان سرزمین مادری‌ام است، به دلیل محل تولدم و تهران هم سرزمین پدری ام ، به سبب نان و آب اش، شهری […]

پنجشنبه دی ماه سال ۱۳۹۶
امروز ۲۲ ساله شده ام و اگر سال‌های عمرم را نصف کنم، نیمه‌ی اول آن را در کُردستان زندگی کرده‌ام و نیمه‌ی دیگر را در تهران، به عبارتی کردستان سرزمین مادری‌ام است، به دلیل محل تولدم و تهران هم سرزمین پدری ام ، به سبب نان و آب اش، شهری که همراه با خانواده ام بخاطر آن از خیلی چیزها که طاقت یادآوریشان را ندارم گذشته و به آن مهاجرت کردیم و اکنون برای اولین بار در طول یازده سال سکونت، آن را سرزمین خودم می‌دانم، سرزمینی که با گذر زمان، تمام خاطرات تلخ و شیرین کودکی و نوجوانی‌ام در کردستان را به آلبومِ عکسی خاک گرفته و چند نوار ویدیویی در انباریِ خانه محدود کرده است، البته گاهی اوقات جای زخم های مانده بر روی پوستِ زانوهای دست و پایَم که یادگار بازی در کوچه‌های خاکی سرزمین مادری ام است، ناخودآگاه ذهن ام را به دنبال خود می‌کِشاند، اما گمان دارم که چیزی نامعلوم در درونم به عمد این کار را انجام می‌دهد تا حالم را پریشان کند و در خانه‌ی جدیدم احساس غریبی کنم و هرگز نخواهم آن را بعنوان سرزمین خودم قبول کنم. عصر هست و خبری از تبریک روز تولدم توسط چند دوستِ احتمالی، که از اوضاع این روزهایم خبری ندارند هم نیست، چون گوشی‌ام را به حالت پرواز درآوده ام و اصلا تنها چیزی که امروز به نظرم مضحک می‌آید، یادآوری تولدم است. به شیشه‌ی پنجره‌ی اتاقم که مشرف بر خیابانی فرعی و پارکی نسبتاً بزرگ با درخت‌های توت و کاج است لم داده و دانه‌های برفی که به آرامی بر روی آسفالت خیابان فرود آمده و آب می‌شوند نگاه می‌کنم و همزمان تمام اتفاقاتی را که از صبح تا به الان ذهنم را پس از مدت‌ها به کنش و واکنش واداشته بود، مرور می‌کنم. ماجرای امروز از همان اواخر شب گذشته، زمانی که با صدای رعد و برق از خواب پریدم و دیگر خوابم نبرد و نمی‌دانم چه ساعتی بود و اصلا مهم هم نیست که بدانم، آغاز شد. طیِ محاکمه‌ی خصوصی‌ای که حدود چند دقیقه پیش به پایان رسید و سه عنصر اصلی آن یعنی: قاضی، شاکی و متهم خودم بودم، حکمی به این شرح صادر شد: «من دیگر نمی‌توانم کُرد باشم». تا همین چند روز پیش، می‌توانست برایم احمقانه‌ترین جمله دنیا باشد. شاید اگر کتابی را با این تیتر می دیدم بدون آنکه صفحه‌ای از آن را بخوانم بی‌درنگ پاره‌اش می‌کردم و نویسنده‌اش را با رکیک‌ترین ناسزاها مجازات می‌کردم، یا اگر از زبان کسی می شنیدم بلافاصله دهان‌اش را سرویس می‌کردم و به هر شکل ممکن برای تغییر این تصمیم تلاش می‌کردم. روز متفاوتی در تقویمِ زندگی‌ام رقم خورد، زمانی که تمام شخصیت ام به یکباره در برابرم همچون ساختمان پلاسکو فرو ریخت. چاره ی دیگری در برابر این دوگانگی‌ای که منجر به اتلافِ ثانیه به ثانیه‌ی عُمرم می‌شد را نداشتم و دیر یا زود باید فرو می‌ریخت. سرچشمه‌ی تمام این اتفاق برمی‌گردد به سوالی که مدت یک هفته ذهن‌ام را پریشان کرده بود و هر ثانیه در صورت ام سیلی می شد و هر دقیقه پارچ آب سردی به رویَم که مرا از فکر نکردن وامیداشت و تماماً درگیر خود کرده بود. چهارشنبه‌ی هفته‌ی گذشته ، هنگامی که اولین جرقه‌ی این ماجرا ذهن ام را به خود مشغول کرد، در پیاده رویِ خیابان انقلاب، مسیرِ تکراریِ خانه به دانشگاه و دانشگاه به هرناکجا آباد را قدم می‌زدم. مثل روزهای گذشته همه چیز به طرز شگفت‌انگیزی سر جای خودش قرار داشت، حتی سیگارِ مالربرویِ بین لب‌های خشک و گوشتیِ خانمِ کافه چیِ گذر خیابان هم که هر روز حوالیِ ساعت ۱۸:۲۵ به حالت متفکرانه‌ای پشت در شیشه‌ایِ کافه می‌ایستاد نیز سر جایش بود . در این تکرار وحشتناک پیرامون‌ام تنها تغییری که تا آن روز به چشم‌ام نیامده بود، خودم بودم . خودی که کاملا به شکل افراد رهگذر توی پیاده رو شبیه بود. انگار که همه‌یمان روزگاری را در کردستان سر کرده بودیم و پس از مدتی برای بقا با یک پیکان مدل ۸۱ سفید دور رنگ به تهران مهاجرت کرده باشیم. اما این فرضیه چقدر درست است یا اشتباه برایم مهم نبود، مهم چرایی آن بود،که چرا من اینقدر شبیه بقیه آدم‌های این شهر شده بودم، چیزی که موجب شده بود تا به همان اندازه از کُردی که یازده سال پیش بودم فاصله گرفته و هیچ شباهتی نداشته باشم.گویا با خارج شدن از محل سکونت ام در کردستان، کنار جاده همراه با شلوار کُردی ای که در هنگام خواب ، بازی ، مهمانی ، زنگ ورزش و حتی عروسی هم می‌پوشیدمش، کُرد بودنم را هم جا گذاشته باشم . حالا من مانده بودم و تکلیفی که روشن نبود . منی که همیشه در هر جمعی تا بحث از هویّت می‌شد، خودم را بعنوان یک کُرد معرفی می‌کردم و از ویژگی‌ها، آداب، رسوم و تمام داشته‌های کردستان، سخن می‌گفتم، اما سوال اینجا بود، تا چه حد آن داشته‌ها را با خود داشتم و آیا آن داشته‌ها در تهران هم می تواند مصرف شود و یا حفظ آن اِلِمان‌های کُردی در زندگی روزانه‌ی من که دائماً با جامعه ای غیر کُرد مواجه هستم می‌تواند فایده‌ای برای من یا آن جامعه داشته باشد شاید تنها دلیل حفظ نشدن آن ویژگی‌هایی که می‌توانست من را از هزار نفر عابرِ پیاده رویِ خیابان انقلاب متمایز کند و بعنوان یک کُرد بشناساند همین بی‌فایده بودن آن بود. درست مانند اینکه یک فردِ غیر کُرد مثلا شخصی عرب که در کردستان زندگی می‌کند، بخواهد تمام ویژگی‌های عرب بودن‌اش را در آن جغرافیا و جامعه‌ی کُردی حفظ کند. تا چه اندازه می‌تواند در حفظ آن موفق باشد حتی اگر موفق هم باشد، چه تاثیر و کاربردی در زندگی او و جامعه‌ای که روزانه با آن روبه رو می‌شود و سال‌ها در آن زندگی می‌کند به دنبال خواهد داشت آیا حفظ هویت، فقط شعاری پوشالی است و اگر شعار هم نباشد چه تغییر هویت در این شرایط چقدر انسانی است و چه اندازه غیر انسانی و بسیاری سوالِ دیگر. در نهایتِ تمام این سوال‌هایی که ذهن‌ام را به خود درگیر کرده بود توانستم به این نتیجه برسم کُرد، به کسی گفته می‌شود که در جغرافیا و جامعه‌ی کردی زندگی می‌کند و واکنش‌هایش در اجتماع برخاسته از شناخت او از آن اقلیم است. با این وجود مایل هستم شرایطی را در زندگی‌ام فراهم کنم تا بتوانم دوباره کُردی باشم که در میانه‌ی راه گُم اش کردم و خودم را به تماشایِ آب شدن دانه‌های برف بر روی آسفالت سرگرم نکنم تا لذّتِ درست کردن آدم برفی‌ها را یادم برود. جمیل عزتی

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

اینک وقت جبران است

هفته‌ی گذشته در جریان برگزاری جشنواره رسانه‌ای ابوذر، فرصتی دست داد تا پای صحبت‌های استاندار کردستان بنشینم؛ هرچند صحبت‌ها کوتاه و حول محور رسانه بود و مجال پرداختن به موضوعات دیگر اندک؛ اما در همین فرصت کوتاه آنچه استاندارد و دیگر سخنرانان بر آن تاکید داشتند ضرورت سرمایه‌گذاری برای توسعه استان بود و اگر صحبتی هم از رسانه به میان آمد از بابت ایجابیِ استفاده از آن برای کمک به حل مشکلات استان مانند: بیکاری، ناهنجاری‌های اجتماعی و در نهایت شتاب بخشیدن به روند توسعه برای جبران عقب‌ماندگی‌های کردستان بود. واقعیت امر این است کردستان در مقایسه با سایر استان‌ها آمار بیکاری بیشتری دارد و با روند فعلی کار در دستگاه‌های دولتی امیدی به رفع آن نیست و تنها حرکتی جهادی می‌تواند این خلاء را پر کند و کردستان را به جایگاه واقعی خود برساند. افزایش روز افزون بیکاری، اعتیاد و طلاق به عنوان چالش عمده در مسیر توسعه استان خودنمایی می‌کنند و آنچه در سال‌های اخیر شاهد آن بوده‌ایم صرفا ارایه‌ی آمارهای ساختگی و برگزاری جلسات تشریفاتی با موضوعاتی تکراری از سوی متولیان امر بوده و اگر هم تصمیماتی گرفته شده فاقد اراده برای پیگیری بوده است. اگر واقعا خواهان تحول در جامعه و کاهش آسیب‌های اجتماعی هستیم؛ راهی جز افزایش ظرفیت‌های اجرایی، البته در کنار آن قاطعیت در پیگیری و به انجام رساندن آن و مهمتر از همه احترام به ارباب رجوع و مشارکت دادن توده‌های مردم در تصمیم گیری‌ها نداریم. امید به توسعه در شرایط فعلی از آنجا ناشی می‌شود که استاندار به صراحت اعلام کرد که فارغ از گرایشات سیاسی، به دنبال حل نابسامانی‌های اقتصادی است؛ نابسامانی‌هایی که می‌توان آنرا ریشه عقب‌ماندگی‌های استان دانست. شاید موضوع گرانی و تورم در همه جای ایران یکسان باشد اما برای ساکنان کردستان که بیکاری بیشتری دارد و درآمد سرانه پایین تری؛ قطعاً این گرانی‌ها کمرشکن‌تر است. حال باید دید مدیر ارشد استان هارمونی موزون در عوامل تاثیرگذار در توسعه را چگونه ایجاد می‌کنند؟ بدون شک اصلاح ساختار اداری و ایجاد حس مسئولیت بین نمایندگان و نخبگان در درجه نخست قرار دارد، تا زمانی که خود مردم احساس مسئولیت نکنند و کارشناسان دستگاه‌های اجرایی پا پیش نگذارند هرگونه اقدام، ولو از سوی بالاترین مقام اجرایی هم که باشد صرفا در حد شعار باقی خواهد ماند... نگاهی به سخنرانی‌ها و موضع‌گیری‌های استاندار کردستان در دو ماه گذشته نشان می‌دهد که ایشان به خوبی بر مشکلات کردستان و شرایط محیطی و استعدادهای آن اشراف دارند و دردها را هم خوب تشخیص داده‌اند. حال باید دید آیا توان لازم برای به زانو درآوردن غول بروکراسی را دارند؟ آیا در جذب سرمایه‌گذار و توسعه اقتصادی استان موفق خواهند شد؟ بدون شک پاسخ به این سوالات در شکل‌گیری یک اراده جمعی نهفته است. امید که نخبگان و اهل علم و فرهنگ به ویژه مدیرانی که دغدغه خدمت دارند از این فرصت (وجود یک استاندار بومی) برای جبران عقب‌ماندگی‌های کردستان نهایت استفاده را ببرند. هژیر الله‌ مرادی