رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۶ خرداد ۱۳۹۷
  • الأحد ۱۲ رمضان ۱۴۳۹
  • 2018 Sunday 27 May

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • دوشنبه ۷ اسفند ۱۳۹۶ - ۱۱:۵۸
  • کد خبر : 3837
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : تاثیرات درختان بر اکولوژی
به مناسبت هفته منابع طبیعی

تاثیرات درختان بر اکولوژی

اگر نتوانیم نفس بکشیم و اکسیژن مورد نیاز خود را از هوا نگیریم، ما و همه موجودات زنده دیگر ظرف چند دقیقه خواهیم مرد؛ پس زنده بودن فقط و فقط به مولکول‌های اکسیژن وابسته‌اند؛ منبع این اکسیژن کدام است؟ می‌دانید این اکسیژن از کجا می‌آید؟ بی‌شک بیشتر مردم نمی‌دانند که منبع ساخت این اکسیژن، جنگل‌ها […]

اگر نتوانیم نفس بکشیم و اکسیژن مورد نیاز خود را از هوا نگیریم، ما و همه موجودات زنده دیگر ظرف چند دقیقه خواهیم مرد؛ پس زنده بودن فقط و فقط به مولکول‌های اکسیژن وابسته‌اند؛ منبع این اکسیژن کدام است؟ می‌دانید این اکسیژن از کجا می‌آید؟ بی‌شک بیشتر مردم نمی‌دانند که منبع ساخت این اکسیژن، جنگل‌ها و درختان هستند، به همین دلیل است که درختان و جنگل‌ها در سرار جهان این قدر مورد ستم و بی‌مهری قرار گرفته‌اند.
اگر درختان مراتع و پوشش‌های گیاهی نباشند، اکسیژنی نیز ساخته نخواهد شد و زندگی و حیاتی نیز بر روی کره زمین باقی نخواهد ماند. جنگل‌ها و درختان را شش‌های زمین نامیده‌اند و البته چنین نقشی را برای کل حیات دارند. گمان می‌کنید که اکسیژن پیش از آغاز حیات در جو زمین موجود بوده است؛ حدود ۴ میلیارد سال پیش باکتری‌ها بر روی زمین یا در درون دریاها پا به‌عرصه حیات گذاشتند. پیش از آن، آنگونه که دانشوران علم فرگشت باور دارند، زمین دارای اتمسفر نبود.
این انبوه باکتری که در آن زمان تنها شکل حیات بر روی زمین بودند در اثر کنش و واکنش‌های شیمیایی خود، گازهایی تولید کردند که کم کم منجر به تشکیل اتمسفر زمین شد. شاید میلیون‌ها سال دیگر گذشت تا همین باکتری‌ها که موجودات تک‌سلولی هستند به غلظت اکسیژن افزودند و آن را از یک درصد به ۲۰ درصد رساندند. وجود جوی با ضخامت کافی که دارای ۲۰ درصد اکسیژن بود باعث گشت تا به تدریج موجودات چند سلولی و سپس موجودات تکامل یافته دیگری پا به عرصه حیات بگذارند.
اگر باکتری ها نباشند کار حیات مختل است. این باکتری‌ها در آن روزگار دور، هوا و اکسیژن را ساختند و زمینه را برای پیدایش سایر اشکال حیات فراهم نمودند و امروز هم در بازیافت طبیعت و در باروری خاک نقش مهم و اساسی دارند. زندگی دارای نوعی هماهنگی است که هر موجود زنده‌ای در آن وظیفه‌ای برعهده دارد. یعنی ما و درختان و باکتری‌ها هرکدام یکی از چرخ‌ها و یا اعضای این حیات هستیم و هیچ کدام بدون دیگری نمی‌توانیم زنده بمانیم.
بهتر است بگوییم ما بدون آنها نمی‌توانیم زندگی کنیم چون آنها بدون ما و بهتر از حالا می‌توانند به زندگی خود ادامه دهند. برای اینکه ما به زندگی خودمان ادامه بدهیم و حیات ادامه داشته باشد باید باکتری‌ها و بوته‌ها و سنجاب‌ها و موش‌ها هم همگی وجود داشته باشند و زندگی کنند. چهار میلیون سال پیش باکتری‌ها با تولید انبوه اکسیژن محیطی را فراهم آوردند که بقیه موجودات پا به عرصه حیات گذاشتند. آن ماموریت یا به درختان امروز واگذار شد و یا درختان از تکامل همان باکتری‌ها به وجود آمدند.
درختان همچنان دارند وظایف گذشتگان دور خود را انجام می‌دهند؛ جایگاه درختان برای ما به مانند جایگاه مادر است در کودکی و در پاره‌ای موارد هم مثل تولید اکسیژن شاید جایگاهی فراتر از جایگاه مادر داشته باشد. فایده آنها تنها به جذب گاز کربنیک و تولید اکسیژن محدود نمی‌شود، هرچند همین دو کار هم امکان حیات را برای ما به وجود آورده است. جنگل‌ها و در واقع درختان برای ما منبع دارو و شفا هستند و گفته شده که یک چهارم داروهایی که پزشکان تجویز می‌کنند منشاء گیاهی دارند.
با این توضیحات وظیفه من و شما در برابر جنگل بسیار سنگین است و با مسئولیتمان در قبال سلامتی و زندگی خود و فرزندانمان برابری می‌کند.می‌خواهید از زندگی خود و فرزندانتان مراقبت بکنید باید از درختان جنگلی و غیرجنگلی مراقبت کنید. ما شاید به‌زودی نتوانیم از شر سوخت‌های فسیلی رها شویم، ولی می‌توانیم از درختان و جنگل‌های خود که گاز کربنیک را می‌گیرند و به جای آن اکسیژن و هوای پاک به ما پس می‌دهند، مراقبت کنیم.
جنگل‌ها به ما آب تصفیه شده می‌دهند، هوای پاک و سالم می‌دهند، خوراک و پوشاک و خاک غنی شده برای کشاورزی و دارو می‌دهند و در یک جمله همه پیش نیازهای حیات را می‌دهند. بنابراین ما به جای قربانی کردن و ریختن خون یک حیوان بی‌گناه باید عهد ببندیم که برای سلامتی خود و فرزندانمان و برای میمون بودن خانه نومان و برای از سفر بی خطر برگشتن عزیزانمان و برای بهبود بیمارانمان درخت بکاریم. چقدر زیباست اگر ما برای رفع خطر از ریختن خون حیوانات بی‌گناه دست بکشیم و کاشتن گل و گیاه و درختان را جایگزین آن سازیم. راستی از خودتان پرسیده‌اید تا حالا چند درخت کاشته‌اید؟ اگر نکاشته‌اید باز دیر نشده و از امروز عهد کنید که سالانه چند درخت بکارید و با تمام وجود از حیات جنگل ها و درختان موجود محافظت کنید.

ئامانج قربانی

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

روژان؛ روزنامه‌ای برای مردم

ضرورت وجود روزنامه در کردستان و اینکه چرا باید استان ما از وجود یک نشریه روزانه محروم بماند همواره دغدغه اینجانب در سال‌های گذشته بود؛ محرومیتی که حداقل برای اهالی فرهنگ و به خصوص رسانه دردآور می‌نمود؛ آن هم مردمانی که بر پیشانی آنان فرهنگ می‌درخشد و سابقه روزنامه‌داری را بیش از دیگران دارند. جدا از پیشینه فرهنگی این استان و نقش مطبوعات در بالابردن سطح آگاهي‌های مردم و فرهنگ عمومي نسبت به مسائل اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی كه در جامعه صورت مي‌گيرد و اینکه رسانه‌ها سهم مهمي در اطلاع‌رساني مردم خواهند داشت، استان کردستان به دلیل برخورداری از پتانسیل تجارت، بازارهای مرزی و کشاورزی از دیرباز به لحاظ اقتصادی هم یکی از استان‌های مورد توجه دولتمردان و سرمایه‌گذاران بوده است. نخبگان فرهنگی ما نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ فرهنگ و هویت ایرانی اسلامی و احیای مرجعیت علمی کشور داشته‌اند و بی‌جهت نیست که رهبر معظم انقلاب آن را استان فرهنگی نامیدند. امروز اما پس از سال‌ها انتشار هفتگی، با کمک و یاری دوستان گرانمایه‌مان در تحریریه، انتشار اولین شماره روزنامه را با شما مردم و خوانندگان خوبمان جشن می‌گیریم و بعد از الطاف الهی، تنها امیدمان را به خوانندگان عزیزی که ما را در این راه یاری خواهند کرد، می‌بندیم. «روژان» روزنامه‌ای است مردمی و برای مردم کردستان و همه کسانی که در این استان وقت خود را برای توسعه و آبادانی کشور وقف کرده‌اند. دست همه شما را برای کمک به بهبود و پیشرفت فعالیتمان در این راه به گرمی می‌فشاریم. در نخستین شماره انتشار روژان، دوست و استاد ارجمندم جناب آقای ناصر کانی‌سانانی مقاله‌ای نوشتند و در آن به نگارنده تذکر دادند که این راه صعب و دشوار را بارها تجربه کرده‌ای و انتشار نشریه آنهم در کردستان کار مجنونان و عاشقان است! امروز بعد از انتشار 180 شماره در سخت‌ترین دوره از نظر اقتصادی می‌توانم با افتخار بگویم استاد عزیز؛ در این آزمون سخت خوشبختانه سرافراز بیرون آمدیم و ثابت کردیم که مجنون نیستیم اما عاشق چرا. البته این موفقیت حاصل نمی‌شد مگر با پشتوانه معنوی و استفاده از تجارب ایشان و اندیشه‌ی اندیشه‌ورزانی چون کاک عماد کریمیان، دکتر افراسیاب جمالی، دکتر بهروز خیریه، آقایان عباد زینبی، حسین اندان، ناصر نجفی، هژیر الله‌مرادی، آرش علیمرادی، یحیی صمدی، امید باتو، صدیق مینایی، عطا امانی، کاک احمد یاسینی (پشکو)، سرکار خانم آسو حسینی و بسیاری دیگر از همراهان که در طول پنج سال گذشته تلخی‌ها و شیرینی‌های وقایع روز جامعه را با زبان یادداشت و خبر با شما درمیان گذاشتند و نیز حمایت مخاطبینی که تذکرات و انتقاداتشان چون شهد، تلخکامی‌های حاصل از لجن‌پراکنی تاریک‌اندیشان را بر کام ما شیرین کرد و راه را برای ادامه مسیر ممکن و عزم ما را برای همپیمانی با مردم مصمم‌تر ساخت؛ اگر نبود تشویق‌ها و حمایت‌های مردم، قطعا ادامه مسیر برایمان امکان‌پذیر نبود. خرسندیم که در این مدت، هرگز به تندی سخن نگفتیم مگر مستدل و ابزار هیچ جریان و گروه سیاسی و دولتی نشدیم مگر گروه‌های ان.جی.او که خود را بخشی از ...