رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • شنبه ۵ خرداد ۱۳۹۷
  • السبت ۱۱ رمضان ۱۴۳۹
  • 2018 Saturday 26 May

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • یکشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۹۶ - ۱۲:۰۷
  • کد خبر : 3840
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : خشم طبیعت و آرامش دولت

ساعت ۲۱:۵۰ دقیقه روز یک شنبه ۲۱ آبان ماه سال جاری طبیعت طبعی واژگونه یافت و از درِ خشم به در آمد و عصیان خویش را در قالب لرزش زمین نمایان ساخت که از قبل آن زلزله‌های متواتر شکل گرفت که نمود نهاییش با قدرتی برابر ۷.۳ در مقیاس ریشتر نیمه غربی کشور را لرزاند […]

ساعت ۲۱:۵۰ دقیقه روز یک شنبه ۲۱ آبان ماه سال جاری طبیعت طبعی واژگونه یافت و از درِ خشم به در آمد و عصیان خویش را در قالب لرزش زمین نمایان ساخت که از قبل آن زلزله‌های متواتر شکل گرفت که نمود نهاییش با قدرتی برابر ۷.۳ در مقیاس ریشتر نیمه غربی کشور را لرزاند و چون خیزشگاه این خشم در جوار شهر ازگله در استان کرماشان بود لذا هشت شهرستان و ۱۹۵۰ روستای این استان چون بید در برابر تندباد لرزیدند و در طرفه‌العینی همه سازه‌های احداثی در این گستره یا به یکباره فرو ریختند و یا چنان شق و لق شدند که رنگ و بوی ویرانه می‌دادند.
آوار این ریزش‌ها هزاران جسم را با ثقل خویش به خاک افکند و بدین‌گونه نبض زندگی در این خطه متوقف گشت.
به مجرد اعلام این خبر ناگوار مردم و مسئولان به تکافو افتادند اما چونان همیشه این مردم، به ویژه ساکنان استان کردستان و دیگر مناطق کردنشین بودند که در میدان یاری‌رسانی گوی سبقت ربودند و گروه گروه و فوج فوج با وسایل نقلیه حامل نیازهای اولیه زلزله‌زدگان راهی دیار کرماشان شدند. از جبهه دولت مسئولان بلند پایه فرمان بسیج نیروها را صادر و ستادهای بحران استان و کشور مأمور به یاری رسانی شدند و سپس مسئولان خود نیز برای ارزیابی دامنه خرابی‌ها رهسپار کرماشان شدند و از نزدیک با مردم زلزله‌زده به گفت‌و‌گو پرداخته و دامنه خرابی‌ها را به چشم خود دیدند و وعده بازسازی و جبران زیان‌ها دادند. نخستین اظهار نظر مسئولان در رابطه با خسارات و خرابی‌ها به عادت معمول در این مملکت در چهار چوب جنگ جناحی و از آب گل آلود ماهی برتری و وجاهت صید کردن بود که ساختمان‌های مسکن مهر را که طرح دولت‌های نهم و دهم بود سست بنیاد و سبک ساخت اعلام بیشترین خسارت جانی و مالی را به واسطه آوار این ساختمان‌ها قلمداد کردند و سپس غیر استاندارد بودن دیگر مستحدثات را علم کردند که در سر خط گسل زلزله بنا شده لذا با این کیفیت توان مقاومت نداشته و بر سر ساکنان آوار و جان و مالشان را یکجا گرفته‌اند.
سخنان توجیه‌گرانه مسئولان از برای ملت چندان ناآشنا نبود زیرا در خلال سال‌های متمادی این کی بود کی بود، من نبودم! در هر برهه از زمان و در هر حاکمیت جناحی شنیده شده که معمولا تمام نقصان‌ها و گناهان به خطاهای گذشتگان حوالت و خود در مقام وجاهت بر موضع هدایت ایستاده و گویا کمر به خدمت خلق بسته‌اند. آن زمان که مسئولان اعلام کردند که کشور چنان غنی و تواناست که برای کمک به زلزله‌زدگان نیاز به یاری خارجیان نیست بارقه‌ی امیدی در دل‌ها شکل گرفت که مسئولان با دست پر و اراده مصمم در صحنه حضور و در اندک مدتی با اقدامات جبرانی مرهم تسکین بر قلب‌ها داغ دیده می‌نهند و با فراهم کردن امکانات و زیست آبرومندانه برای زلزله‌زدگان قدرت و توانایی خود را به همگان می‌نمایانند.
مع الوصف سیل کمک‌های مردمی از اقصا نقاط کشور در قالب کاروان‌های بزرگ و کوچک که به سوی کرماشان رهسپار بودند نمایشی از غیرت و حمیت و همت بود که همگان را به ستایش وا داشت. این خیزش و خروش انسانی و اهدا و ایثار، سنگ محکی بود برای مسئولان که اگر با برنامه عمل می‌کردند و توش و توان مردمی را با امکانات و اختیارات خود ترکیب و به خدمت زلزله‌زدگان می‌پرداختند مسلماً در اندک مدتی مصیب‌زدگان سامان و از حداقل‌های زندگی بهره‌مند می‌شدند؛ اما وااسفا که از همان روزهای اول مشخص شد هماهنگی آنچنانی بین سازمان‌ها و نهادهای یاری‌رسان نیست و ستادهای بحران که معمولاً در این‌گونه مواقع شاه‌کله‌ی نظم دولتی برای ارائه خدمات و انجام اقدامات است مجال چندانی ندارند و در صحنه عمل، مدیریت‌های متعدد اعمال می‌شود و چنین شد که علیرغم انبوه کمک‌های مردمی و دولتی و گذشت سه ماه از زلزله علاوه بر اینکه هنوز ۴۰ درصد از خانواده‌ها زیر چادر زندگی می‌کنند امکانات رفاهی، بهداشتی و آموزشی هم در حداقل است.
ناگوار است وقتی شنیده می‌شود که کودکان قربانی سرما می‌شوند و چادرها به واسطه اتصال برق در آتش می‌سوزند و خودکشی به علت ناامیدی در میان زلزله‌زدگان روی می‌دهد.
اقدامات دولت برای جبران خسارات در قالب وام بانکی و مبلغی ناچیز به عنوان کمک بلاعوض نتوانسته است توجه و رضایت اکثریت را فراهم نماید. این نارضایتی در زندگی زیر چادر و کانکس‌های سه در چهار، فقدان امکانات اولیه زندگی در شهرها و روستا ها که آوار مصالح ساختمانی فروریخته چون دمل‌های ناخوشایند بر پیکر شهرها و روستاها شب و روز در معرض دیدشان است و هنوز به خون عزیزانشان آغشته، شرایطی را بر آنان تحمیل کرده که با هیچ عقل و منطقی شایسته نیست. اگر دولت از جبران مافات عاجز است چرا کمک خارجیان را رد کرد و اگر توان هم دارد چرا اجازه می‌دهد که زلزله‌زدگان همچنان در شرایط نامساعد به سر برند. این شرایط چنان است که بارش‌های اخیر که همگان آن را رحمت الهی نامیدیم و به شکرانه‌اش سر سپاس به آستان حق سائیدیم برای آنان زحمت آفرید و چادرها و کانکس‌های محل اسکان آنان را آکنده از گل و لای کرد و زندگی محقرانه و مظلومانه آنها را ناگوارتر و غیرقابل تحمل‌تر کرد. آیا مسئولان محترم در برابر این هم‌وطنان مصیبت‌زده احساس مسئولیت نمی‌کنند؟ رسیدگی به وضع آنها را جزء وظایف دینی و ملی خویش نمی‌دانند؟ زلزله زدگان از چه کسی باید توقع و چشم انتظار یاری باشند؟
امروزه با وجود فضای مجازی و دوربین‌های آن که در گوشه و کنار مملکت بر کمبود‌ها و نقصان‌ها زوم می‌کنند و اندکی بعد به سمع و نظر همگان می‌رسانند کتمان حقایق میسر نیست؛ لذا هر اعلام و ادعایی دال بر فراهم کردن امکانات برای آنان باتوجه به واقعیات قابل قبول نیست و مردم نیک می‌دانند که خشم طبیعت و کم‌لطفی مسئولان چو پتک و سندان مردم مناطق زلزله‌زده را آماج خود گرفته و روز به روز شرایط زندگی را بر آنها سخت‌تر کرده است.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

روژان؛ روزنامه‌ای برای مردم

ضرورت وجود روزنامه در کردستان و اینکه چرا باید استان ما از وجود یک نشریه روزانه محروم بماند همواره دغدغه اینجانب در سال‌های گذشته بود؛ محرومیتی که حداقل برای اهالی فرهنگ و به خصوص رسانه دردآور می‌نمود؛ آن هم مردمانی که بر پیشانی آنان فرهنگ می‌درخشد و سابقه روزنامه‌داری را بیش از دیگران دارند. جدا از پیشینه فرهنگی این استان و نقش مطبوعات در بالابردن سطح آگاهي‌های مردم و فرهنگ عمومي نسبت به مسائل اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی كه در جامعه صورت مي‌گيرد و اینکه رسانه‌ها سهم مهمي در اطلاع‌رساني مردم خواهند داشت، استان کردستان به دلیل برخورداری از پتانسیل تجارت، بازارهای مرزی و کشاورزی از دیرباز به لحاظ اقتصادی هم یکی از استان‌های مورد توجه دولتمردان و سرمایه‌گذاران بوده است. نخبگان فرهنگی ما نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ فرهنگ و هویت ایرانی اسلامی و احیای مرجعیت علمی کشور داشته‌اند و بی‌جهت نیست که رهبر معظم انقلاب آن را استان فرهنگی نامیدند. امروز اما پس از سال‌ها انتشار هفتگی، با کمک و یاری دوستان گرانمایه‌مان در تحریریه، انتشار اولین شماره روزنامه را با شما مردم و خوانندگان خوبمان جشن می‌گیریم و بعد از الطاف الهی، تنها امیدمان را به خوانندگان عزیزی که ما را در این راه یاری خواهند کرد، می‌بندیم. «روژان» روزنامه‌ای است مردمی و برای مردم کردستان و همه کسانی که در این استان وقت خود را برای توسعه و آبادانی کشور وقف کرده‌اند. دست همه شما را برای کمک به بهبود و پیشرفت فعالیتمان در این راه به گرمی می‌فشاریم. در نخستین شماره انتشار روژان، دوست و استاد ارجمندم جناب آقای ناصر کانی‌سانانی مقاله‌ای نوشتند و در آن به نگارنده تذکر دادند که این راه صعب و دشوار را بارها تجربه کرده‌ای و انتشار نشریه آنهم در کردستان کار مجنونان و عاشقان است! امروز بعد از انتشار 180 شماره در سخت‌ترین دوره از نظر اقتصادی می‌توانم با افتخار بگویم استاد عزیز؛ در این آزمون سخت خوشبختانه سرافراز بیرون آمدیم و ثابت کردیم که مجنون نیستیم اما عاشق چرا. البته این موفقیت حاصل نمی‌شد مگر با پشتوانه معنوی و استفاده از تجارب ایشان و اندیشه‌ی اندیشه‌ورزانی چون کاک عماد کریمیان، دکتر افراسیاب جمالی، دکتر بهروز خیریه، آقایان عباد زینبی، حسین اندان، ناصر نجفی، هژیر الله‌مرادی، آرش علیمرادی، یحیی صمدی، امید باتو، صدیق مینایی، عطا امانی، کاک احمد یاسینی (پشکو)، سرکار خانم آسو حسینی و بسیاری دیگر از همراهان که در طول پنج سال گذشته تلخی‌ها و شیرینی‌های وقایع روز جامعه را با زبان یادداشت و خبر با شما درمیان گذاشتند و نیز حمایت مخاطبینی که تذکرات و انتقاداتشان چون شهد، تلخکامی‌های حاصل از لجن‌پراکنی تاریک‌اندیشان را بر کام ما شیرین کرد و راه را برای ادامه مسیر ممکن و عزم ما را برای همپیمانی با مردم مصمم‌تر ساخت؛ اگر نبود تشویق‌ها و حمایت‌های مردم، قطعا ادامه مسیر برایمان امکان‌پذیر نبود. خرسندیم که در این مدت، هرگز به تندی سخن نگفتیم مگر مستدل و ابزار هیچ جریان و گروه سیاسی و دولتی نشدیم مگر گروه‌های ان.جی.او که خود را بخشی از ...