رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • پنجشنبه ۲۴ آبان ۱۳۹۷
  • الخميس ۶ ربيع أول ۱۴۴۰
  • 2018 Thursday 15 November

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • یکشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۹۶ - ۱۲:۰۷
  • کد خبر : 3840
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : خشم طبیعت و آرامش دولت

ساعت ۲۱:۵۰ دقیقه روز یک شنبه ۲۱ آبان ماه سال جاری طبیعت طبعی واژگونه یافت و از درِ خشم به در آمد و عصیان خویش را در قالب لرزش زمین نمایان ساخت که از قبل آن زلزله‌های متواتر شکل گرفت که نمود نهاییش با قدرتی برابر ۷.۳ در مقیاس ریشتر نیمه غربی کشور را لرزاند […]

ساعت ۲۱:۵۰ دقیقه روز یک شنبه ۲۱ آبان ماه سال جاری طبیعت طبعی واژگونه یافت و از درِ خشم به در آمد و عصیان خویش را در قالب لرزش زمین نمایان ساخت که از قبل آن زلزله‌های متواتر شکل گرفت که نمود نهاییش با قدرتی برابر ۷.۳ در مقیاس ریشتر نیمه غربی کشور را لرزاند و چون خیزشگاه این خشم در جوار شهر ازگله در استان کرماشان بود لذا هشت شهرستان و ۱۹۵۰ روستای این استان چون بید در برابر تندباد لرزیدند و در طرفه‌العینی همه سازه‌های احداثی در این گستره یا به یکباره فرو ریختند و یا چنان شق و لق شدند که رنگ و بوی ویرانه می‌دادند.
آوار این ریزش‌ها هزاران جسم را با ثقل خویش به خاک افکند و بدین‌گونه نبض زندگی در این خطه متوقف گشت.
به مجرد اعلام این خبر ناگوار مردم و مسئولان به تکافو افتادند اما چونان همیشه این مردم، به ویژه ساکنان استان کردستان و دیگر مناطق کردنشین بودند که در میدان یاری‌رسانی گوی سبقت ربودند و گروه گروه و فوج فوج با وسایل نقلیه حامل نیازهای اولیه زلزله‌زدگان راهی دیار کرماشان شدند. از جبهه دولت مسئولان بلند پایه فرمان بسیج نیروها را صادر و ستادهای بحران استان و کشور مأمور به یاری رسانی شدند و سپس مسئولان خود نیز برای ارزیابی دامنه خرابی‌ها رهسپار کرماشان شدند و از نزدیک با مردم زلزله‌زده به گفت‌و‌گو پرداخته و دامنه خرابی‌ها را به چشم خود دیدند و وعده بازسازی و جبران زیان‌ها دادند. نخستین اظهار نظر مسئولان در رابطه با خسارات و خرابی‌ها به عادت معمول در این مملکت در چهار چوب جنگ جناحی و از آب گل آلود ماهی برتری و وجاهت صید کردن بود که ساختمان‌های مسکن مهر را که طرح دولت‌های نهم و دهم بود سست بنیاد و سبک ساخت اعلام بیشترین خسارت جانی و مالی را به واسطه آوار این ساختمان‌ها قلمداد کردند و سپس غیر استاندارد بودن دیگر مستحدثات را علم کردند که در سر خط گسل زلزله بنا شده لذا با این کیفیت توان مقاومت نداشته و بر سر ساکنان آوار و جان و مالشان را یکجا گرفته‌اند.
سخنان توجیه‌گرانه مسئولان از برای ملت چندان ناآشنا نبود زیرا در خلال سال‌های متمادی این کی بود کی بود، من نبودم! در هر برهه از زمان و در هر حاکمیت جناحی شنیده شده که معمولا تمام نقصان‌ها و گناهان به خطاهای گذشتگان حوالت و خود در مقام وجاهت بر موضع هدایت ایستاده و گویا کمر به خدمت خلق بسته‌اند. آن زمان که مسئولان اعلام کردند که کشور چنان غنی و تواناست که برای کمک به زلزله‌زدگان نیاز به یاری خارجیان نیست بارقه‌ی امیدی در دل‌ها شکل گرفت که مسئولان با دست پر و اراده مصمم در صحنه حضور و در اندک مدتی با اقدامات جبرانی مرهم تسکین بر قلب‌ها داغ دیده می‌نهند و با فراهم کردن امکانات و زیست آبرومندانه برای زلزله‌زدگان قدرت و توانایی خود را به همگان می‌نمایانند.
مع الوصف سیل کمک‌های مردمی از اقصا نقاط کشور در قالب کاروان‌های بزرگ و کوچک که به سوی کرماشان رهسپار بودند نمایشی از غیرت و حمیت و همت بود که همگان را به ستایش وا داشت. این خیزش و خروش انسانی و اهدا و ایثار، سنگ محکی بود برای مسئولان که اگر با برنامه عمل می‌کردند و توش و توان مردمی را با امکانات و اختیارات خود ترکیب و به خدمت زلزله‌زدگان می‌پرداختند مسلماً در اندک مدتی مصیب‌زدگان سامان و از حداقل‌های زندگی بهره‌مند می‌شدند؛ اما وااسفا که از همان روزهای اول مشخص شد هماهنگی آنچنانی بین سازمان‌ها و نهادهای یاری‌رسان نیست و ستادهای بحران که معمولاً در این‌گونه مواقع شاه‌کله‌ی نظم دولتی برای ارائه خدمات و انجام اقدامات است مجال چندانی ندارند و در صحنه عمل، مدیریت‌های متعدد اعمال می‌شود و چنین شد که علیرغم انبوه کمک‌های مردمی و دولتی و گذشت سه ماه از زلزله علاوه بر اینکه هنوز ۴۰ درصد از خانواده‌ها زیر چادر زندگی می‌کنند امکانات رفاهی، بهداشتی و آموزشی هم در حداقل است.
ناگوار است وقتی شنیده می‌شود که کودکان قربانی سرما می‌شوند و چادرها به واسطه اتصال برق در آتش می‌سوزند و خودکشی به علت ناامیدی در میان زلزله‌زدگان روی می‌دهد.
اقدامات دولت برای جبران خسارات در قالب وام بانکی و مبلغی ناچیز به عنوان کمک بلاعوض نتوانسته است توجه و رضایت اکثریت را فراهم نماید. این نارضایتی در زندگی زیر چادر و کانکس‌های سه در چهار، فقدان امکانات اولیه زندگی در شهرها و روستا ها که آوار مصالح ساختمانی فروریخته چون دمل‌های ناخوشایند بر پیکر شهرها و روستاها شب و روز در معرض دیدشان است و هنوز به خون عزیزانشان آغشته، شرایطی را بر آنان تحمیل کرده که با هیچ عقل و منطقی شایسته نیست. اگر دولت از جبران مافات عاجز است چرا کمک خارجیان را رد کرد و اگر توان هم دارد چرا اجازه می‌دهد که زلزله‌زدگان همچنان در شرایط نامساعد به سر برند. این شرایط چنان است که بارش‌های اخیر که همگان آن را رحمت الهی نامیدیم و به شکرانه‌اش سر سپاس به آستان حق سائیدیم برای آنان زحمت آفرید و چادرها و کانکس‌های محل اسکان آنان را آکنده از گل و لای کرد و زندگی محقرانه و مظلومانه آنها را ناگوارتر و غیرقابل تحمل‌تر کرد. آیا مسئولان محترم در برابر این هم‌وطنان مصیبت‌زده احساس مسئولیت نمی‌کنند؟ رسیدگی به وضع آنها را جزء وظایف دینی و ملی خویش نمی‌دانند؟ زلزله زدگان از چه کسی باید توقع و چشم انتظار یاری باشند؟
امروزه با وجود فضای مجازی و دوربین‌های آن که در گوشه و کنار مملکت بر کمبود‌ها و نقصان‌ها زوم می‌کنند و اندکی بعد به سمع و نظر همگان می‌رسانند کتمان حقایق میسر نیست؛ لذا هر اعلام و ادعایی دال بر فراهم کردن امکانات برای آنان باتوجه به واقعیات قابل قبول نیست و مردم نیک می‌دانند که خشم طبیعت و کم‌لطفی مسئولان چو پتک و سندان مردم مناطق زلزله‌زده را آماج خود گرفته و روز به روز شرایط زندگی را بر آنها سخت‌تر کرده است.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...