رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • سه شنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷
  • الثلاثاء ۴ ربيع أول ۱۴۴۰
  • 2018 Tuesday 13 November

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • یکشنبه ۲۰ اسفند ۱۳۹۶ - ۱۹:۱۲
  • کد خبر : 3862
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : راه‌های کردستان در بیراهه وعده‌ها

سال ۱۳۸۰ و در زمان دولت اول اصلاحات و مجلس ششم،  نگارنده این سطور نامه‌ای ممهور به مهر هفتاد شورای اسلامی روستاهای محور جاده سنندج- مریوان به رئیس دولت اصلاحات عرضه و در آن از نبود راه آسفالته در عصر ارتباطات برای هفتاد روستا و همچنین نبود راه بین شهری بین مرکز استان با شهرستان […]

سال ۱۳۸۰ و در زمان دولت اول اصلاحات و مجلس ششم،  نگارنده این سطور نامه‌ای ممهور به مهر هفتاد شورای اسلامی روستاهای محور جاده سنندج- مریوان به رئیس دولت اصلاحات عرضه و در آن از نبود راه آسفالته در عصر ارتباطات برای هفتاد روستا و همچنین نبود راه بین شهری بین مرکز استان با شهرستان مهم و مرزی مریوان گلایه کرده و درخواست  احداث جاده استاندارد سنندج مریوان را خدمت ایشان عرضه نمود. پس از رسانه‌ای شدن موضوع و انعکاس در  مطبوعات نسبتاً آزاد آن زمان؛ دیری نپایید که ریاست محترم جمهور وقت دستور پیگیری سریع و کار مطالعاتی جاده سنندج – مریوان را صادر نمودند.- (البته نبود اعتبار بیست میلیون تومانی برای شروع مطالعات در همان بدایت اولین معضل کلید خوردن دستور ریاست جمهوری بود که موضوع را با وقفه‌ای چند ماهه مواجه ساخت که نهایتاً با پیگیری‌های بنده و نماینده وقت مردم مریوان در مجلس ششم، مساعدت استاندار وقت و دفتر مناطق محروم، مشکل مرتفع شد)- پس از پایان کار مطالعاتی و موجه بودن طرح به لحاظ اقتصادی و اجتماعی، دستور احداث صادر و کار عملیاتی قطعه اول پروژه به طول ۵ کیلومتر از مسیر تیژتیژ به گاران از طرف سنندج و سپس قطعه بعدی از مسیر گاران به طول حدود ۱۰ کیلومتر از سمت مریوان به پیمانکاران واگذار و به صورت جدی و زایدالوصف عملیات اجرایی آغاز گردید؛ به گونه‌ای که تعجب همگان و بالأخص اینجانب را برانگیخت و برای اولین بار – و شاید تنها همان بار- مزه و حلاوت مردمسالاری و اصلاحات را چشیدم. تقریباً در طول دوسال قطعه اول از مسیر تیژتیژ تا دهانه تونل «هه‌‌مرو» آماده و آسفالت شد و قطعه بعدی از مسیر مریوان بدون آسفالت شاید حدود ۵۰ در صد تا دهانه تونل گاران آماده‌سازی و به پایان رسید؛ سپس پروژه در آن مسیر به خوابی فرو رفت که پس از پانزده سال هنوز از خواب گران بیدار نشده است!؟ و هنوز هیچ مسئولی خمی به ابرو نیاورده که چنین بی‌توجهی معناداری به آبرو و اعتبار دستگاه‌های متولی و حتی کل نظام صدمه وارد می‌کند-
(البته بی انصافی‌است اگر به آسفالت ۵۰۰ متر آن از دو راهی جاده سقز تا مسیر روستای کولیت اشاره‌ای ننماییم که در جریان جان باختن تعدادی از همشهریان بر اثر سوختن در آتش‌سوزی ناشی از تصادف روستای نگل اعتراضاتی در سطح شهر مریوان صورت گرفت و برای خواباندن آن سر و صداها سال گذشته این چند صد متر آسفالت گردید) – پس از آسفالت قطعه اول البته تا دهانه تونل همرو و در پایان عمر دولت اصلاحات عملیات دو تونل همرو و «گزردره» آغاز و تا امروز که حدود پانزده سال می‌گذرد هنوز از اتمام آن خبری نیست. طول جاده‌ی در حال احداث سنندج مریوان از مسیر تیژتیژ-گاران با احداث سه دهنه تونل حدود پنجاه کیلومتر است که شانزده سال زمان از دولت هفتم تا دوازدهم را به خود اختصاص داده و هنوز بیش از پنجاه در صد آن کماکان باقی‌است و اگر روند همین گونه پیش رود به ۱۵ سال دیگر زمان نیاز هست و عملاً نسلی از میان می‌رود تا به بهره‌برداری برسد!
البته تاخیر در اجرای پروژه‌های عمرانی در کردستان تنها خاص همین یک مورد نیست. آزاد راه سنندج- همدان در حالی شانزده سال زمان را سپری کرد که گردنه صلوات‌آباد به سمت شهر سنندج هنوز بلاتکلیف و یا با روش غیراستاندارد و تنها از باب رفع تکلیف، مورچه‌وار در حال پیشروی است. بماند که تکلیف کمربندی شهرهای قروه، دهگلان و… هنوز نامعلوم و در ابهامند.
کریدور شمال به جنوب یا همان مسیر میاندوآب به کرمانشاه هم داستان خاص خود دارد؛ اگر خاطره تلخ واژگونی تانکر حامل (MTBE متیل ترسیو بوتیل اتر با نام اختصاری MTBE) و آلوده شدن آب سد وحدت و آب شرب سنندج را هم از حافظه دور کنیم کمتر روزی است که شاهد سوانح ناگوار و مرگبار در این مسیر نباشیم.
در سطح شهرها هم ماجرای به آثارِ باستانی تبدیل شدن برخی پروژه های کوچک و بزرگ نظیر پل مردوخ؛ کمربندی آبیدر، تونل انقلاب به نبوت در شهر سنندج، احداث بیمارستان بوعلی مریوان، احداث فرودگاه سقز، احداث سد بانه و ایجاد بازارهای مرزی مریوان و بانه داستانهایی است که از حوصله این یاداشت خارج و نیاز به تحلیل و بررسی بیشتر و دقیقتر دارد و در نهایت جادارد پرسیده شود چرا مسئولین تا این اندازه نسبت به پروژه های عمرانی بخصوص وضعیت راهها در کردستان اهمال نموده و بی مبالاتند؟ به گونه ای که دور از واقعیت نیست اگر بگوییم در کردستان اغلب پروژها پس از آغاز هیچگاه به پایان و سرانجام نمی‌رسند؟!
در دولت اصولگرای نهم و دهم وعده داده شد که راههای شرق به غرب استان که شامل آزاد راه سنندج همدان و جاده سنندج مریوان می‌شد تا پایان دولت دهم به بهره برداری کامل می رسند و به عنوان مهر ماندگار دولت اصولگرا نامگذاری هم شد وعده‌ای که علی رغم شعارهای پر طمطراق هیچگاه به واقعییت نپیوست!
دولت تدبیرو امید هم در ابتدای کار وعده دوساله داد تا این پروژه‌ها به سرانجام برسد اما پس از دوسال این‌گونه نشد(؟) و در جریان سوانح آتش‌سوزی چنددستگاه اتومبیل در مسیر روستای نگل استاندار وقت کردستان ضمن اذعان به جذب تمام اعتبارات مربوط به جاده مریوان و نبود مشکل اعتبار؛ وعده دادند که تا سال ۹۷ این پروژه به سرانجام خواهد رسید. هرچند میراث این پروژه به دولت دوازدهم هم رسید و استاندار هم رفت؛ ولی امید است این کابوس در دولت دوازدهم به واقعییت تبدیل شود و بیشتر از این مردم کردستان در راهها به خاطر بی‌راهه‌ی وعده و وعیدها جان خود را از دست ندهند و با ساخت زیربناها و زیر ساخت‌ها که راهها اساسی‌ترین آن است به توسعه‌ی ولو کند و ناچیز استان اهتمامی ورزیده شود. مزید اطلاع: روزانه از مدخل مرز باشماق مریوان بالغ بر هزار دستگاه تانکرهای حامل نفت وارد کشور شده و بایستی از جاده صعب‌العبور و غیر استاندارد مریوان سنندج عبور نمایند مضاف بر آن کامیون‌ها و تریلرهای حامل بارهای صادراتی و ترانزیتی بازرگانان داخلی و خارجی نیز با حجمی گسترده‌تر از واردات روزانه از این مسیر عبور می‌نمایند که متأسفانه به علت نامناسب بودن وضع راهها و دیگر مشکلات موجود این رقم رو به کاهش گذاشته که در صورت بازیافت جایگاه واقعی کشور در حوزه‌های صادرات و ترانزیت علاوه بر مرتفع شدن مشکل راههای منطقه به لحاظ  اقتصادی موضوع را کاملاً موجه ساخته که عایدات آن نصیب کل کشور می‌گردد (همچنان که پیامدِ تعلل، اهمال و تنگ‌نظری در آن گریبان کل کشور را خواهد گرفت).
در خاتمه ذکر این نکته ضروری است که حین تنظیم این یاداشت از طریق تنی چند از دوستان اطلاع یافتم که گویا در دولت اخیر مسئولین استان گامهایی جدی در خصوص اتمام پروژه راهها برداشته و عزم جدی دارند تا ظرف یکی دو سال آینده آنها را به سرانجام برسانند که اثار عملی آن در حال نمایان شدن است؛ ضمن آرزوی توفیق برای خدمتگزاران واقعی امید است این بار وعده‌ها جامه عمل به خود گیرد.

محمدحسین فتاحی

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...