رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • شنبه ۱ اردیبهشت ۱۳۹۷
  • السبت ۵ شعبان ۱۴۳۹
  • 2018 Saturday 21 April

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • پنجشنبه ۲ فروردین ۱۳۹۷ - ۲۳:۲۰
  • کد خبر : 3890
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : عفرین، رویش جوانەها

تاریخ در حالی پنج هزار شهید بمباران حلبچه (۲۵ اسفند ماه ۱۳۶۶) و مظلومیت ملت کرد را فراموش نخواهد کرد که این ملت هیچ وقت جنگ افروز نبوده و در معادلات سیاسی همیشه آشتی و صلح را برجنگ و خونریزی ترجیح داده است، با این حال در بمباران شیمیایی حلبچه به دلیل بی توجهی جامعه […]

تاریخ در حالی پنج هزار شهید بمباران حلبچه (۲۵ اسفند ماه ۱۳۶۶) و مظلومیت ملت کرد را فراموش نخواهد کرد که این ملت هیچ وقت جنگ افروز نبوده و در معادلات سیاسی همیشه آشتی و صلح را برجنگ و خونریزی ترجیح داده است، با این حال در بمباران شیمیایی حلبچه به دلیل بی توجهی جامعه بین الملل و سازمان ملل متحد، این فاجعه در رسانەها و افکار عمومی بین الملل آن روزها بازتاب چندانی نیافت و این جنایت در فهرست سایر جنایت های جنگی صدام حسین (به دلیل ترس از رسوایی غرب) قرار نگرفت، اما در حالیکه هنوز صدها نفر با عواقب ناشی از شیمیایی باران در شهرهای حلبچه، سردشت، پیرانشهر و… هر روز مرگ را زندگی می کنند و زخم های هزاران نفر از مردم این مناطق التیام نیافته است.
در ۲۷ اسفند ۱۳۹۶ تنها دو روز مانده به عید نوروز، حلبچەایی دیگر در عفرین اتفاق افتاد،
این بار نه بمب های شیمیایی صدام دیکتاتور ، بلکه سلاح های سنگین رجب طیب اردوغان فاشیست مردم عفرین را قتل و عام کرد و درست به مانند سی سال قبل (در حادثه حلبچه)، سازمان های حقوق بشر و مدعیان دموکراسی، گزینشی و مصلحتی، کور و کر شدەاند و این کور و کر شدن آنها، این واقعیت را بیشتر آشکار کرد که حقوقدانان جامعه بین الملل، خود دیکتاتورها و استعمارگران پیری هستند که حساب شده و بدون هیجان در بازی های سیاسی با ریختن خون مظلومان در میان انفجار بمب ها و بارش موشک ها، خوان سفرەی خود را پررنگ تر می کنند، غافل از اینکه با بیانیەهای توخالی و نادیده گرفتن خون کودکان و پیرزنان و آوارگی چندصد هزاری مردم عفرین، عملا ادعای وکالت حقوق بشر خود را هر روز بیشتر از گذشته کم رنگ و بی رنگ تر می کنند.
به نظر می رسد فاشیست ها و حامیان غربی شان به خوبی فهمیدەاند که نوروز برای ملت کرد به معنی آزادی خواهی و شروعی دوباره است به همین دلیل است در آستانه این عید باستانی، نماد عدالت و آزادی مردم عفرین، یعنی تندیس کاوه آهنگر را به رگبار می بندند و آن را نابود می سازند اما آنان نمی دانند یا نمی خواهند بدانند که این؛ به دادگاه عدالت کشاندن ضحاک تشنه به خون کودکان و نوجوانان، توسط کاوه بود که از او یک اسطوره ساخت و شیرزنان عفرین هر روز کاوەهایی به مراتب آزادی خواەتر و عدالت خواەتر را تقدیم مردم خود می کنند.
اگر چه نوروز امسال برای هم زبانان کرد، به واسطه ریخته شدن خون کودکان و نوجوانان، برادران و خواهرانشان در عفرین زیبا نیست و فرزندان کاوه جلو چشم مدعیان حقوق بشر تیرباران و تکەتکه می شوند، اما واقعیت این است اگر ابتدای راه نباشد تا انتها و رسیدن به آرمان انسانیت هنوز راه زیاد مانده است!
شیمیایی شدن حلبچه، انفال، نسل کشی در شنگال، کوبانی و امروز عفرین این نکته را یادآور می سازد که روح آزادی را نمی توان از کردها گرفت مگر آنکه ؛نگذارند بهار بیاید تا جوانەها سبز نشوند…
نکته آخر اینکه نه تنها ارتش تا بیخ دندان مسلح ترکیه، بلکه اگر ارتش تمام استعمارگران، بر علیه عفرین و عفرینیان بسیج شوند، دوباره نوروز می آید و زنان کرد هر روز هزاران کاوه را مادر می شوند.

حیدر بایزیدی
معلم شاغل در آموزش و پرورش منطقه زیویه

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

روژان؛ روزنامه‌ای برای مردم

ضرورت وجود روزنامه در کردستان و اینکه چرا باید استان ما از وجود یک نشریه روزانه محروم بماند همواره دغدغه اینجانب در سال‌های گذشته بود؛ محرومیتی که حداقل برای اهالی فرهنگ و به خصوص رسانه دردآور می‌نمود؛ آن هم مردمانی که بر پیشانی آنان فرهنگ می‌درخشد و سابقه روزنامه‌داری را بیش از دیگران دارند. جدا از پیشینه فرهنگی این استان و نقش مطبوعات در بالابردن سطح آگاهي‌های مردم و فرهنگ عمومي نسبت به مسائل اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی كه در جامعه صورت مي‌گيرد و اینکه رسانه‌ها سهم مهمي در اطلاع‌رساني مردم خواهند داشت، استان کردستان به دلیل برخورداری از پتانسیل تجارت، بازارهای مرزی و کشاورزی از دیرباز به لحاظ اقتصادی هم یکی از استان‌های مورد توجه دولتمردان و سرمایه‌گذاران بوده است. نخبگان فرهنگی ما نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ فرهنگ و هویت ایرانی اسلامی و احیای مرجعیت علمی کشور داشته‌اند و بی‌جهت نیست که رهبر معظم انقلاب آن را استان فرهنگی نامیدند. امروز اما پس از سال‌ها انتشار هفتگی، با کمک و یاری دوستان گرانمایه‌مان در تحریریه، انتشار اولین شماره روزنامه را با شما مردم و خوانندگان خوبمان جشن می‌گیریم و بعد از الطاف الهی، تنها امیدمان را به خوانندگان عزیزی که ما را در این راه یاری خواهند کرد، می‌بندیم. «روژان» روزنامه‌ای است مردمی و برای مردم کردستان و همه کسانی که در این استان وقت خود را برای توسعه و آبادانی کشور وقف کرده‌اند. دست همه شما را برای کمک به بهبود و پیشرفت فعالیتمان در این راه به گرمی می‌فشاریم. در نخستین شماره انتشار روژان، دوست و استاد ارجمندم جناب آقای ناصر کانی‌سانانی مقاله‌ای نوشتند و در آن به نگارنده تذکر دادند که این راه صعب و دشوار را بارها تجربه کرده‌ای و انتشار نشریه آنهم در کردستان کار مجنونان و عاشقان است! امروز بعد از انتشار 180 شماره در سخت‌ترین دوره از نظر اقتصادی می‌توانم با افتخار بگویم استاد عزیز؛ در این آزمون سخت خوشبختانه سرافراز بیرون آمدیم و ثابت کردیم که مجنون نیستیم اما عاشق چرا. البته این موفقیت حاصل نمی‌شد مگر با پشتوانه معنوی و استفاده از تجارب ایشان و اندیشه‌ی اندیشه‌ورزانی چون کاک عماد کریمیان، دکتر افراسیاب جمالی، دکتر بهروز خیریه، آقایان عباد زینبی، حسین اندان، ناصر نجفی، هژیر الله‌مرادی، آرش علیمرادی، یحیی صمدی، امید باتو، صدیق مینایی، عطا امانی، کاک احمد یاسینی (پشکو)، سرکار خانم آسو حسینی و بسیاری دیگر از همراهان که در طول پنج سال گذشته تلخی‌ها و شیرینی‌های وقایع روز جامعه را با زبان یادداشت و خبر با شما درمیان گذاشتند و نیز حمایت مخاطبینی که تذکرات و انتقاداتشان چون شهد، تلخکامی‌های حاصل از لجن‌پراکنی تاریک‌اندیشان را بر کام ما شیرین کرد و راه را برای ادامه مسیر ممکن و عزم ما را برای همپیمانی با مردم مصمم‌تر ساخت؛ اگر نبود تشویق‌ها و حمایت‌های مردم، قطعا ادامه مسیر برایمان امکان‌پذیر نبود. خرسندیم که در این مدت، هرگز به تندی سخن نگفتیم مگر مستدل و ابزار هیچ جریان و گروه سیاسی و دولتی نشدیم مگر گروه‌های ان.جی.او که خود را بخشی از ...