رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۷
  • الأحد ۱۰ صفر ۱۴۴۰
  • 2018 Sunday 21 October

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • دوشنبه ۲۰ فروردین ۱۳۹۷ - ۱۸:۲۹
  • کد خبر : 3908
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : روزنامه‌نگاران فقیر!

ارتباطات فکری لازمه زندگی اجتماعی است. تا پایان قرن بیستم میلادی، در جوامع پیشرفته‌ی انسانی که هزاران و حتی میلیون‌ها نفر در شهرها و کشورهای مختلف زندگی می‌کردند، دیگر برای افراد امکان تماس و گفتگوی متقابل، چهره‌به‌چهره موجود نبود و افراد ناچار بودند از راه‌های دور به طور غیرمستقیم و با واسطه با هم ارتباط […]

ارتباطات فکری لازمه زندگی اجتماعی است. تا پایان قرن بیستم میلادی، در جوامع پیشرفته‌ی انسانی که هزاران و حتی میلیون‌ها نفر در شهرها و کشورهای مختلف زندگی می‌کردند، دیگر برای افراد امکان تماس و گفتگوی متقابل، چهره‌به‌چهره موجود نبود و افراد ناچار بودند از راه‌های دور به طور غیرمستقیم و با واسطه با هم ارتباط داشته باشند. در چنین شرایطی رسانه‌های جمعی، جانشین ارتباطات حضوری و شفاهی شد و پیام ارتباطی که در تماس رودررو، جنبه لفظی یا اشاره‌ای داشت و از دو عنصر اصلی ارتباط ـ گوینده و شنونده یا بیننده ـ مجزا نبود، از این دو عنصر جدا نمی‌شد و پیامها به صورت نوشته دستی یا چاپی، واسطه ارتباط غیرمستقیم قرار می‌گرفت و از طریق نامه یا کتاب یا روزنامه انتقال می‌یافت.
ارتباط غیرمستقیم و باواسطه برخلاف ارتباط مستقیم دیگر جنبه شخصی ندارد. زیرا در چنین ارتباطی پیام-دهندگان و پیام‌گیرندگان یکدیگر را نمی‌شناسند. نویسنده و مؤلفی که کتابی تهیه می‌کند، تصورات یا مقاصد خود را برای افرادی معین و مشخص بیان نمی‌نماید. خوانندگان کتاب، هزاران نفر افراد ناشناسی هستند که هرگز نویسنده را ندیده‌اند و امکان دیدار او را نیز کمتر پیدا می‌کنند و اگر هم بخواهند در کتاب با وی تماس بگیرند ممکن است با ارسال نامه و ایمیل نظریات خویش را بیان کنند. گردانندگان و همکاران روزنامه‌ها و مجله‌ها نیز که اخبار و اطلاعات و مطالب آموزشی یا تفریحی تهیه می‌نمایند، عامل ارتباط با ده‌ها و صدهاهزار نفر خواننده‌ای هستند که هرروز یا هرهفته صفحات یا ستو‌ن‌های گوناگون مطبوعات را مطالعه می‌کنند، اما بین مدیران مطبوعات و روزنامه‌نگاران با خوانندگان آنها نیز ارتباط شخصی وجود ندارد. از لحاظ گردانندگان مطبوعات، خوانندگان افرادی بی‌نام و نشان هستند و خوانندگان هم با آن‌که گاهی اسامی مدیران و روزنامه‌ها و مجله‌ها و یا روزنامه‌نگاران را مشاهده می‌کنند، آنان را به خوبی نمی‌شناسند.
ارتباط غیر مستقیمی که از طریق مطبوعات پرتیراژ و مخصوصاً وسایل ارتباط نوین نظیر رادیو و تلویزیون و ماهواره بین گروه‌های وسیع انسانی ایجاد می‌گردد، ارتباط توده¬های یا جمعی نامیده می‌‌شود. این نوع ارتباط بین هزاران و میلیون‌ها نفر افراد ناآشنایی که در شهرها و کشورهای گوناگون به صورت گروه‌های انبوه زندگی می کنند، پدید می‌آید.
روزنامه و فضای مجازی هر دو رسانه‌هایی هستند که پیام نویسنده و تولیدکننده اطلاعات را به مخاطب انتقال می‌دهند، امروزه با توسعه فضای مجازی و فراگیرشدن گستره آن با تأثیر بر همه آحاد جامعه و این‌که این رسانه به سهولت دردسترس بیشتر طبقات جامعه است و مرزهای اطلاعات را برداشته و سواد رسانه‌ای از طریق این رسانه نوین بیشتر از بقیه فراگیر شده است. از قدیم گفته‌اند که: «هر خوبی ممکن است یک بدی هم داشته باشد» و واقعیت این است فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی با همه فراز و نشیب‌ها و با همه خوبی و بدی‌هایش برای نقش روزنامه و روزنامه‌نگاران چالش‌های زیادی را ایجاد کرده است.
در شرایط امروز دفاتر روزنامه‌ها و نشریات و خود روزنامه‌نگاران، باید روند نقش‌آفرینی‌هایشان را در جامعه اصلاح کنند یعنی آن را بهبود بخشند و ضرورت دارد روزنامه‌نگاران به صورت حضوری و در فضای مجازی، در بطن جامعه به ایفای نقش بپردازند، یعنی نویسنده از آن حالت ناشناسی و گمنامی درآید و جامعه باید به آن سطح برسد که مقام نویسنده را ارج نهند و او هم با افتخار اعلام هویت کند، برای نمونه؛ علی‌رغم ادای احترام کامل به ساحت فرهنگیان عزیز و معلمین دلسوز و این پیامبران امروز، هر معلمی و هر کارمندی در وزارت آموزش و پرورش از مقام بالا تا سطح پایین اداره و مدرسه، با نهایت افتخار در جامعه خود را شخصیتی فرهنگی و حتی برتر می‌داند و خانه فرهنگیان و اماکن اسکان فرهنگیان در سراسر کشور و سایر امتیازات و حقوق ماهیانه برای آنها، هویت و واقعیت دارد؛ اما در مقابل، اکثراً روزنامه‌نگارها به خاطر وضعیت بد جامعه، با نهایت مظلومیت، وقتی در گروه‌های اجتماعی و طبقات جامعه از هویت آنها سوال می‌شود، خیلی عادی و طبیعی اعلام می‌دارند: من روزنامه‌نگار فقیر و (؟) هستم که سالهاست قلم می‌زنم و…، هزاران درد، برای دفاع از نویسندگان و روزنامه‌نگاران پیشنهاد می‌شود وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای دفاتر روزنامه-نگاران و نشریات طرح‌ها و ایده‌هایی ایجاد کند که نقش مفید و موثر روزنامه‌نگاران را بر افکار عمومی و توده مردم نشان دهند و برای محقق شدن این خواسته مهم، سازمان صدا و سیما، ادارات و سازمانهای فرهنگی و اجتماعی، سازمان‌های مردم‌نهاد و مجامع دانشگاهی در این مساله نقش به‌سزایی خواهند داشت، حقیقتاً پدید آمدن فضای مجازی و سهولت دسترسی آحاد جامعه به اینترنت و اطلاعات روز، فراوانی مراجعه مردم به روزنامه را کم کرده است، در حالی که اطلاعات مفید و موثر، مستند و قابل قبول را روزنامه‌نگاران و اهل قلم در رشته‌های گوناگون قلم می زنند( حتی برای فضای مجازی)؛ باید به نویسندگان توجه شود و مورد حمایت جدّی دستگاه حاکم قرارگیرند، تا آنها هم با آگاهی بالا و نگرش مثبت و با سلاح علم و دانش و با رعایت اصول سه‌گانه عزت، حکمت و مصلحت، واقعیات اجتماعی را با دانش روز و اطلاعات مفید طرح کنند و با مدارک متقن، در اختیار جامعه قرار دهند.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...