رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۷
  • الأحد ۱۰ صفر ۱۴۴۰
  • 2018 Sunday 21 October

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • دوشنبه ۲۰ فروردین ۱۳۹۷ - ۱۸:۳۵
  • کد خبر : 3914
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : چالش‌های فرهنگ کار جمعی در انجمن‌ها

با وجود تاریخچه‌ای نه‌چندان دور از عمر انجمن‌های مردمی، شاهد افزایش روزافزون تعداد این انجمن‌های مردم‌نهاد هستیم که هرکدام در یکی از حوزه‌ای هنری، فرهنگی، اجتماعی، علمی، حقوق بشری و حقوق جانداران، زیست-‌محیطی، درمانی، بیماری‌های خاص یا مبتلا به اعتیاد و بسیاری حوزه‌های دیگر فعالیت دارند. سازمان‌های مردم‌نهاد یا سَمَن یا اِن‌جی‌اُ (Non governmental Organization) […]

با وجود تاریخچه‌ای نه‌چندان دور از عمر انجمن‌های مردمی، شاهد افزایش روزافزون تعداد این انجمن‌های مردم‌نهاد هستیم که هرکدام در یکی از حوزه‌ای هنری، فرهنگی، اجتماعی، علمی، حقوق بشری و حقوق جانداران، زیست-‌محیطی، درمانی، بیماری‌های خاص یا مبتلا به اعتیاد و بسیاری حوزه‌های دیگر فعالیت دارند. سازمان‌های مردم‌نهاد یا سَمَن یا اِن‌جی‌اُ (Non governmental Organization) که به اختصار NGO گفته می‌شود، اشخاصی برخاسته از همان جامعه، سرشار از انرژی‌، مستعد و متخصّص را در خود جای داده‌اند که با توجه به علایق و احساس نیازِ جامعه بصورت جمعی و داوطلبانه فعالیت دارند. انجمن‌های مردمی با برگزاری همایش، سمینار، کلاس‌های آموزشی و ایده‌های مفید، اَشکالی نوین از فنون زندگی بهتر و نوآوری در آموزش و پرورش جامعه را فرهنگ‌سازی می‌کنند به نحوی که توانایی کاهش و برطرف ساختن بسیاری از آسیب‌ها و کاستی‌های اجتماعی را دارند.
فعالین مدنی، به دلیل اینکه سرمایه‌های مادی و معنوی و فیزیکی خود را از سر اشتیاق جهت رفع کاستی‌ها در مسیر ارتقای جامه هزینه می‌کنند در سطح جوامع برجسته می‌شوند و جامعه نیز جایگاه ویژه‌ای برای چنین افرادی منظور می‌کند. کسب امتیازات اجتماعی با فعالیت مستمر (بدون خودنمایی یا تظاهر) در انجمن‌های مدنی اتفاقی مطلوب و رَواست.
انجمن‌های مردمی نیز همچون بسیاری از مؤسسات و سازمان‌های مختلف (چه انتفاعی و غیر انتفاعی) دارای نقاط قوت و ضعفی هستند که با توجه به ماهیتشان، این نکات ممکن است برآمده از مسایل قانونی، مالی، تخصّص، تعامل یا میزان سطح فرهنگ کار جمعی باشد. نخست اینطور به نظر می‌رسد همۀ اعضاء در انجمن‌های مردمی بدون استثناء فعالیت‌های خود را بدون هیچ چشم‌داشتی در مسیر ارتقای جامعه‌ هزینه می‌کنند که مسلماً خط‌ مشی انجمن‌ نیز چنین است اما همیشه استثنائاتی وجود دارد و برخی اعضاء پیرو این قواعد نیستند. انجمن‌های مدنی نیز همچون بسیاری سازمان‌ها از افراد منفعت‌طلب مصون نمانده و احتمال می‌رود برخی به فرصتی برای کسب اهداف و امتیازات شخصی به انجمن‌ها بنگرند که البته به دلیل شرایط ویژۀ حاکم بر انجمن‌ها، اینگونه افراد قادر نخواهند بود برای مدت زمان طولانی تمایلات شخصی و خارج از اهداف انجمن را دنبال کنند.
خودبینی و منیّت از موارد دیگری هستند که در میان سایرین دلسردی ایجاد می‌کند و احتمالاً به ریزش اعضاء نیز منجر خواهد شد. فعالیت‌های موازی افراد تمامیت‌خواه و ثبت‌کردن تلاش‌های جمعی به اسم خود از دیگر تلاش‌های افراد خودمحور است که گریبانگیر تعدادی از نهادهای مدنی شده. برای جلوگیری از فراهم شدن چنین شرایطی نخست لازم است مطابق با قوانین از پیش وضع شده پیش رفت و اهداف کلیۀ اعضاء (بدون هیچ چشم‌داشتی) به پیشرفت جامعه معطوف شود در غیر اینصورت خودمحوری‌ها باعث سلب ابتکار عمل از سایرین و عدم بکارگیری همۀ انرژی‌های مفید خواهد شد.
از دیگر چالش‌هایی که انجمن با آن مواجه است عدم شناخت اعضاء و منتخبان به اهداف و قوانین است؛ چنانچه اعضای نهاد مدنی، مسلط به قوانین وضع شده همچون أساس‌‌نامه و آیین‌نامه‌های داخلی نبوده یا نسبت به رعایت آن بی‌تفاوت باشند، نتیجتاً باعث آشفتگی در انجمن و سردرگمی در نقش‌آفرینی اعضاء خواهد شد و نهایتاً به بی‌نظمی و خارج شدن از مسیر اهداف خواهد انجامید. همچنین برعهده گرفتن مسئولیت‌ها از سوی اعضای متخصّص حایز اهمیت است و بردوش‌گرفتن پروژه‌ای توسط اعضایی که دارای تخصّص و تجربه هستند باعث خواهد شد نتیجۀ مطلوبی از آن پروژه حاصل شود.
چنانچه تمام شرایط لازم برای ادامۀ راه یک انجمن فراهم باشد اما با مشکلاتی همچون عدم توانایی تأمین هزینه‌های مالی یا فقر فرهنگ کار جمعی مواجه شود غیرممکن است بتواند موفق عمل کند. لازم به ذکر است در برخی انجمن‌ها شبهِ رقابت‌های کلاسیک و تشکیل چند دستگی بمنظور استیلای مدیریت‌ها مشاهده می‌شود که مستقیماً به فقر فرهنگ کار جمعی برمی‌گردد چراکه تصدّی هرگونه مدیریتی، آن‌هم در انجمن (که غیر انتفاعی هم هستند) نه تنها نیازمند رقابت نیست بلکه اقدامی عبث خواهد بود. احتمالاً توجیه چنین رقابتی از سوی آن دست اشخاص که همواره در صدد دیده‌ شدن در جامعه هستند مواردی باشند که در بالا به آن اشاره شد؛ این درحالیست عضوی که رأی کافی کسب می‌کند بایستی نگران آن باشد مبادا از عهدۀ مسئولیتی که به‌ وی سپرده شده برنیاید.
عملی‌ کردن ایده‌ها بدون پشتوانه‌ی مالی امکان‌پذیر نیست و انجمن‌ها بدون حمایت مالی عملاً از حرکت بازمی‌ایستند. معمولاً نهادهای مدنی به واسطه‌ی مردمی‌بودنشان با پشتوانه‌ی مالی حامیان در مواردی نیز با کمک‌های سازمان‌های دولتی یا پرداخت حق عضویت ماهانه‌ی اعضاء، وقف، کمک و هدایای مردمی و یا وجوه حاصل از فعالیت‌های سازمان و انجام پروژه در چهارچوب اهداف و أساس‌نامه نیاز‌های مادی‌شان را تأمین می‌کنند. شایان ذکر است مشکلات اقتصادی از عمده مشکلات نهادهای مردمی‌ست که باعث شده بسیاری از انجمن‌ها در همان ابتدای راه از حرکت باز ایستند اما چنانچه مؤسسان یک انجمن قبل از ثبت و هنگام تدوین اساس‌نامه راه‌های درآمدزایی و شیوۀ تأمین بخش مادی انجمن را پی‌ریزی کرده باشند قدمی بلند در راستای ایجا یک انجمن موفق برداشته‌اند.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...