رفتن به بالا

هفته‌نامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • سه شنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۷
  • الثلاثاء ۵ شوال ۱۴۳۹
  • 2018 Tuesday 19 June

  • هفته‌نامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • چهارشنبه ۲ خرداد ۱۳۹۷ - ۱۳:۲۷
  • کد خبر : 4091
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : گمشده‌ام را در موسیقی پیدا کردم
گفت‌وگو با «آرمان ساعدپناه» هنرمند و کونگ‌فوکار سنندجی:

گمشده‌ام را در موسیقی پیدا کردم

آرمان ساعدپناه متولد سال ۱۳۶۱ شهرستان سنندج است و در خانواده‌ای هفت نفره به دنیا آمده است. او یکی از آن جوان‌های پرکار است و از روزی که خود را شناخته روی پای خود ایستاده و کمتر به دیگران وابسته بوده است. آرمان ورزشکاری خوش‌صدا است. از سال ۷۵ ورزش کونگ فو را شروع کرد […]

آرمان ساعدپناه متولد سال ۱۳۶۱ شهرستان سنندج است و در خانواده‌ای هفت نفره به دنیا آمده است. او یکی از آن جوان‌های پرکار است و از روزی که خود را شناخته روی پای خود ایستاده و کمتر به دیگران وابسته بوده است. آرمان ورزشکاری خوش‌صدا است. از سال ۷۵ ورزش کونگ فو را شروع کرد و تا امروز این رشته را به صورت حرفه‌ای دنبال می‌کند؛ اما به این نیز اکتفا نکرد و آنگونه که خود می‌گوید با تشویق یکی از دوستانش به خوانندگی روی آورده و به زودی آلبومی از وی به بازار می آید.
در زیر گفتگوی روژان با این جوان نمونه را می‌خوانید:
*آرمان جان از ورزش شروع کنیم. چگونه شد که به رشته کونگ فو روی آوردی؟
– برادر بزرگترم آقای «ادیب ساعدپناه» کونگ‌فو کار بود. برای بار اول من را در سن ۱۴ سالگی به باشگاه برد. همین یک جلسه حضورم در باشگاه باعث شد به این رشته ورزشی علاقه‌مند شوم. مربی من آقای «فریدون ویسیان» بود. در سال ۸۲ خودم حکم مربیگری گرفتم و در باشگاه کارگران شروع به مربیگری کردم. در سال ۸۵ هم موفق به اخذ دانشنامه جهانی کنگ‌فو شدم، همچنین مدرک داوری این رشته را هم دارم و مسئول بازرسی کونگ‌فوتوای سنتی استان هم هستم.
* در این سال‌ها چه مقام‌هایی کسب کرده‌ای؟
تا به امروز که در مسابقات زیادی شرکت کرده‌ام و بیش از ۲۰ مقام اولی کشوری و استانی و یک مقام اولی آسیایی (مبارزات آزاد) دارم. اولین مقام اول در رشته کنگ‌فوتوا را در مسابقات مایانا (نیمه آزاد) در سال ۷۶ کسب کردم. آخرین مقام هم که آن هم طبق معمول اول بود، سال ۹۶ و در مسابقات کشوری اصفهان به دست آوردم. شیرین‌ترین مقامی هم که کسب کرده ام سال ۹۵ پس از هفت سال دوری از مسابقه، در مسابقات کشوری قم به دست آوردم که آن هم اولی بود.
*چطور شد که ۷ سال از مسابقات دور بودی؟
– سال ۱۳۸۸ از چهار طبقه ساختمان سقوط کردم و مهره چهارم کمرم همچنین پاشنه پایم شکست. راستش را بخواهید فکر نمی‌کردم که بتوانم دیگر مسابقه بدهم اما به شکر خدا توانستم بر مشکلات غلبه کنم و مثل همیشه روی فرم بیایم.
*آیا تاکنون به اردوی تیم ملی دعوت شده‌ای؟
بله، سه مرتبه به اردوی تیم ملی دعوت شده‌ام ولی به این دلیل که برای تامین مخارج زندگی باید کار می‌کردم، نتوانستم در اردوها حاضر شم. چرا که من از بچگی در مرز باشماق مریوان کار می‌کردم و یکی از افتخاراتم این است که روی پای خودم ایستاده‌ام.
* کمی هم از هنر بگوییم. چه طور شد که وارد عرصه خوانندگی شدی؟
– تا جایی که به یادم دارم همیشه به خوانندگی علاقه داشته‌ام و در اوقات تنهایی برای خودم زمزمه می‌کردم. برادر کوچک‌ترم آقای «آرام ساعدپناه» که عضو ارکستر فیلارمونیک کردستان و نوازنده چندین ساز است، همیشه من را تشویق به خوانندگی در جمع می‌کرد اما به دلیل اینکه خودم را دست‌کم می‌گرفتم هیچ وقت برای خواندن در جمع راغب نبودم تا اینکه به پیشنهاد دوست قدیمی و بسیار عزیزم جناب آقای استاد «یدالله شاکری» وارد این عرصه شدم و در حال حاضر یک آلبوم در دست تهیه دارم که به امید خدا به زودی به بازار خواهد آمد.
احساس می‌کنم در موسیقی گمشده‌ام را پیدا کرده‌ام. راستش را بگویم عاشق خوانندگی هستم و می‌خواهم به امید خدا اگر عمری باشد در آینده زندگی‌ام را وقف هنر کنم.
*یعنی در آینده از ورزش کناره‌گیری می‌کنی؟
قبل از پاسخ دادن به سوالتان می‌خواهم این را بگویم که در دوران ما کمبودها و کاستی‌های زیادی برای ورزش کردن وجود داشت. از سالن ورزشی گرفته تا لوازم و بسیاری چیزهای دیگر. اگر امکانات بهتری برای من و هم‌نسل‌هایم فراهم بود مطمئناً افتخارات بسیار بزرگ‌تری کسب می‌کردیم. در حال حاضر هم به شکر خدا از سابقه‌ای که دارم راضی‌ام یعنی وقتی به گذشته نگاه می‌کنم به خودم می‌بالم. راستش کم‌کم احساس می‌کنم که باید بازنشسته شوم و عرصه را به جوانان بسپارم تا این راه را ادامه بدهند و برای ورزش کردستان افتخار آفرینی کنند. هرچند من همیشه با توجه به عشقی که به ورزش دارم ارتباطم را با کونگ‌فو و سالن ورزشی قطع نمی‌کنم. برای تمرین کردن به باشگاه می‌روم اما از این به بعد وقتم را بیشتر برای خوانندگی می‌گذارم.
*چه توصیه‌ای برای جوانان خصوصاً کسانی که هم به ورزش و هم به هنر علاقه دارند داری؟
– امیدوارم جوانان کردستان به جای پرداختن به کارهای عبث و ناشایست به ورزش روی بیاورند، چون همانطور که همه می‌دانند عقل سالم در جسم سالم است. جدای از آن به نظرم انسان باید دنبال عشق زندگی‌اش برود. هر کسی به کاری علاقه دارد یکی نقاشی، دیگری موسیقی و… اگر کاری را با عشق انجام دهید و برایش وقت بگذارید موفق خواهید شد. پس فقط می‌توانم بگویم جوانان ما باید خود را بشناسند و بدانند به چه چیزی علاقه دارند و برای آن وقت بگذارند.
* و سخن پایانی
با تشکر از روزنامه خوب روژان که فرصتی را فراهم کرد تا با مخاطبین حرف بزنم و در نهایت از مردم تقاضا می‌کنم قدر هنر را بیشتر بدانند؛ به جوانها باور کنند و زمینه رشد استعدادهای آنان را فراهم سازند.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

روژان؛ روزنامه‌ای برای مردم

ضرورت وجود روزنامه در کردستان و اینکه چرا باید استان ما از وجود یک نشریه روزانه محروم بماند همواره دغدغه اینجانب در سال‌های گذشته بود؛ محرومیتی که حداقل برای اهالی فرهنگ و به خصوص رسانه دردآور می‌نمود؛ آن هم مردمانی که بر پیشانی آنان فرهنگ می‌درخشد و سابقه روزنامه‌داری را بیش از دیگران دارند. جدا از پیشینه فرهنگی این استان و نقش مطبوعات در بالابردن سطح آگاهي‌های مردم و فرهنگ عمومي نسبت به مسائل اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی كه در جامعه صورت مي‌گيرد و اینکه رسانه‌ها سهم مهمي در اطلاع‌رساني مردم خواهند داشت، استان کردستان به دلیل برخورداری از پتانسیل تجارت، بازارهای مرزی و کشاورزی از دیرباز به لحاظ اقتصادی هم یکی از استان‌های مورد توجه دولتمردان و سرمایه‌گذاران بوده است. نخبگان فرهنگی ما نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ فرهنگ و هویت ایرانی اسلامی و احیای مرجعیت علمی کشور داشته‌اند و بی‌جهت نیست که رهبر معظم انقلاب آن را استان فرهنگی نامیدند. امروز اما پس از سال‌ها انتشار هفتگی، با کمک و یاری دوستان گرانمایه‌مان در تحریریه، انتشار اولین شماره روزنامه را با شما مردم و خوانندگان خوبمان جشن می‌گیریم و بعد از الطاف الهی، تنها امیدمان را به خوانندگان عزیزی که ما را در این راه یاری خواهند کرد، می‌بندیم. «روژان» روزنامه‌ای است مردمی و برای مردم کردستان و همه کسانی که در این استان وقت خود را برای توسعه و آبادانی کشور وقف کرده‌اند. دست همه شما را برای کمک به بهبود و پیشرفت فعالیتمان در این راه به گرمی می‌فشاریم. در نخستین شماره انتشار روژان، دوست و استاد ارجمندم جناب آقای ناصر کانی‌سانانی مقاله‌ای نوشتند و در آن به نگارنده تذکر دادند که این راه صعب و دشوار را بارها تجربه کرده‌ای و انتشار نشریه آنهم در کردستان کار مجنونان و عاشقان است! امروز بعد از انتشار 180 شماره در سخت‌ترین دوره از نظر اقتصادی می‌توانم با افتخار بگویم استاد عزیز؛ در این آزمون سخت خوشبختانه سرافراز بیرون آمدیم و ثابت کردیم که مجنون نیستیم اما عاشق چرا. البته این موفقیت حاصل نمی‌شد مگر با پشتوانه معنوی و استفاده از تجارب ایشان و اندیشه‌ی اندیشه‌ورزانی چون کاک عماد کریمیان، دکتر افراسیاب جمالی، دکتر بهروز خیریه، آقایان عباد زینبی، حسین اندان، ناصر نجفی، هژیر الله‌مرادی، آرش علیمرادی، یحیی صمدی، امید باتو، صدیق مینایی، عطا امانی، کاک احمد یاسینی (پشکو)، سرکار خانم آسو حسینی و بسیاری دیگر از همراهان که در طول پنج سال گذشته تلخی‌ها و شیرینی‌های وقایع روز جامعه را با زبان یادداشت و خبر با شما درمیان گذاشتند و نیز حمایت مخاطبینی که تذکرات و انتقاداتشان چون شهد، تلخکامی‌های حاصل از لجن‌پراکنی تاریک‌اندیشان را بر کام ما شیرین کرد و راه را برای ادامه مسیر ممکن و عزم ما را برای همپیمانی با مردم مصمم‌تر ساخت؛ اگر نبود تشویق‌ها و حمایت‌های مردم، قطعا ادامه مسیر برایمان امکان‌پذیر نبود. خرسندیم که در این مدت، هرگز به تندی سخن نگفتیم مگر مستدل و ابزار هیچ جریان و گروه سیاسی و دولتی نشدیم مگر گروه‌های ان.جی.او که خود را بخشی از ...