رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۷
  • السبت ۱۰ جماد ثاني ۱۴۴۰
  • 2019 Saturday 16 February

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • دوشنبه ۲۵ تیر ۱۳۹۷ - ۱۳:۳۹
  • کد خبر : 4206
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : موتور سواری که فرشته نجات شد
ناگفته‌های یکی از بازماندگان سانحه دلخراش بلوار دکتر حسینی سنندج

موتور سواری که فرشته نجات شد

عباد زینبی: کردستان و مردمانش این روزها حال خوشی ندارند و همه ناراحت، مضطرب و نگران هستند. در ساعت  پایانی شبی که بسیاری از مردم به تماشای فوتبال نشسته بودند شهروندانی به سبب ضرورت کاری عازم سفر بودند. اتوبوس درسای شرکت دیدارسیر گیتی خط سنندج – تهران به رانندگی  افشین عمویی که از رانندگان خوشنام […]

عباد زینبی: کردستان و مردمانش این روزها حال خوشی ندارند و همه ناراحت، مضطرب و نگران هستند. در ساعت  پایانی شبی که بسیاری از مردم به تماشای فوتبال نشسته بودند شهروندانی به سبب ضرورت کاری عازم سفر بودند. اتوبوس درسای شرکت دیدارسیر گیتی خط سنندج – تهران به رانندگی  افشین عمویی که از رانندگان خوشنام و زحمتکش می‌باشد برای ساعت ١١و ۴۵ دقیقه بلیط آن فروخته شد.

ماشالله صنوبر طاهایی بازنشسته بانک تجارت اهل و ساکن سنندج محله قطارچیان ورزشکاری خوش‌اخلاق و چهره‌ای آشنا برای شهروندان سنندجی است. او به همراه فرزند پسرش ازجمله مسافرات اتوبوسی بود که در آن شب دچار آتش‌سوزی شد. کاک ماشاالله به کمک موتورسواری به نام نیما آن شب از مهلکه دور می‌شود و به صورت معجزه‌آسایی از مرگ حتمی نجات می‌یابد. فرصتی شد که با توجه به دوستی و آشنایی  چندین ساله با ایشان داشتم به عیادت وی در منزل بروم؛ خانه مملو از مهمانان و شهروندانی بود که برای عیادت آمده بودند؛ از ایشان شرح ماوقع و حادثه را جویا شدم و او علیرغم حال ناخوشی که داشت تا آنجا که به یاد داشت واقعه را بازگو کرد.

اتوبوس  با ١١ سرنشین و مقارن ساعت ١٢ شب پس از پرداخت عوارض مسافری  به باجه خروجی  ترمینال به سمت بلوار دکتر حسینی  بسیار آرام خارج می‌شود.

کاک ماشا الله به همراه پسرش شکیب و برای حل مشکل امریه سربازی باید ساعت ٨ صبح روز چهار شنبه در تهران و محل مورد نظر باشند؛ ابتدا می‌خواستند با اولین پرواز سنندج تهران سفر کنند اما بلیط وجود نداشت و در نهایت برای  ساعت ١١ و ۴۵ دقیقه دو بلیط تهیه نموده اما اتفاق و حادثه غمناک تصادف تانکر و اتوبوس سرنوشت سفر آنها تغییر داد و به صورت معجزه‌آسایی از این حادثه نجات یافته‌اند از لحظات تلخ و ثانیه‌های مرگباری  که بر آنها رفته می‌گویند:

تنها در چند ثانیه داخل اتوبوس به جهنمی سوزان تبدیل شد

حوای ساعت ۱۲ شب، اتوبوس با ١١ سرنشین در داخل ترمینال آرام آرام به سمت در خروجی ترمینال حرکت کرد در همین حالت  تعدادی از مسافران تقاضای آب نموده و مسعود مهماندار اتوبوس، آب و بسته‌هایی  که حاوی کیک و نوشیدنی بود را تقسیم می‌کرد. در پشت صندلی ما مادر و کودکی هفت- هشت ساله بودند که مادر کیک و نوشیدنی را برای کودکش باز کرد؛ در این حال، اتوبوس از ترمینال خارج شد و ما سرگرم تماشای مسابقه فوتبال بودیم؛ اما ناگهان صدای مهیبی همه را وحشت زده کرد فقط در عرض چند ثانیه داخل اتوبوس به جهنمی تاریک و سوزان تبدیل شد. ما چون ردیف‌های اول، صندلی ۴ و۵ نشسته بودیم بودیم سریع از جا برخاستیم پسرم دست مرا کشید تا خارج شویم. شدت ضربه به حدی بود که شیشه جلو اتوبوس ازجا کنده و پرت شده بود. از شیشه شکسته جلو، راننده بیرون پرید و ماهم به دنبالش رفتیم؛ در حین خروج، پایم در لاستیک دور شیشه جلو اتوبوس گیر کرد به زحمت پایم را رها نمودم و برای لحظه‌ای برگشتم تا شاید بتوانم کودک معصوم را نجات دهم اما فشار و انبوه دود و آتشی که به جلو می‌آمد مانع بود.

کف زمین مملو از ماده چسپنده و سیاه‌رنگی بود که مرتب در آن لیز می‌خوردیم

از اتوبوس بیرون پریدیم به کمک شکیب فرزندم و با سرعت در حال فرار بودیم؛ کف زمین مملو از ماده چسپنده وسیاه‌رنگی به مانند قیر بود؛ مایعی لزج که در آن سر می‌خوردیم. کشان کشان خود را چندمتری از اتوبوس دور کردیم هیچ توانی نداشتیم و کاری نمی‌توانستیم بکنیم؛ در حالی صورت و  قسمتی  از کمر و کشاله ران خودم دچار سوختگی و شکیب پسرم نیز از ناحیه گردن آسیب دیده بود. منتظر آمبولانس بودیم بسیاری از تماشاچیان حادثه بی‌توجه به شرایط ما گوشی بدست در حال گرفتن عکس و فیلم بودند! هر چه تقاضا کردیم که اورژانس و ١١۵ را خبر کنید و زنگ بزنید هیچ  کسی توجه نمی‌کرد؛ در برزخ مرگ و زندگی گیر کرده بودیم، شعله‌های آتش هرلحظه نزدیکتر می‌شد. آتش و انفجار شدت زیادی گرفت و ما نیز مانده بودیم که چه کنیم که همسفرانمان در درون اتوبوس در حال سوختن بودند. صدای  انفجارهای پشت سر هم لحظه‌ای قطع نمی‌شد.

هر لحظه آتش گسترده و فراوان‌تری دور تا دور اتوبوس را فرا می‌گرفت

چند باری دعا و خدا خدا کردیم و در جلو چشمان ما هر لحظه آتش گسترده و فراوان‌تری دور تا دور اتوبوس را فرا می‌گرفت. لحظات بسیار سخت و درد ناکی بود. در آن شلوغی محل و  در میان جمعیت حاضر موتورسواری به ما نزدیک شد که بعدا فهمیدم نامش نیما است. او با مشاهده وضعیت جسمی ما ناجی وامدادگر ماشد و می‌توان گفت که به نوعی فرشته نجات بود. من و فرزندم را با زحمت و تلاش فراوان سوار موتورکرد. هیچ ماشینی  تردد نمی‌کرد خون بدنم با مواد سیاه رنگ قاطی شده بود هر چه باد به صورت و بدن ما می‌زِد درد بیشتر احساس می‌کردم. موتورسوار عزیز و ما هم به دلیل شوک حادثه که ایجاد شده بود به جای اینکه به سمت بیمارستان کوثر برود اشتباهی از جاده ساحلی به سمت پل بهاران رفت و جلو خانه برادرم نزدیک مسجد قبا توقفی کوتاه نمود و از آنجا به بیمارستان کوثر منتقل شدیم. در بیمارستان قسمت‌های  بدن که سوخته بود با توصیه یکی از همشهریان که در آنجا حضور داشت با چند عدد سس مایونز خوراکی اغشته نمودند بعد از آن را به یاد ندارم…

من و پسرم جزو آمار متوفیان بودیم

البته کادر درمانی  بیمارستان کوثر برای ما زحمات زیادی کشیدند که جای تقدیر و تشکر دارد. تا قبل از ورود ما به بیمارستان کوثر نام من و پسرم در آمار متوفیان بود و همه فکر می کردند که ما نیز در درون اتوبوس مانده‌ایم و از آن خارج نشده‌ایم و این موضوع به دلیل اینکه در آمار مصدومان انتقالی با امبولانس‌های اورژانس و امداد نبودیم و یک دستگاه موتورسیکلت منتقل شدیم

این  حادثه در کمتر از ١٠ ثانیه اتفاق افتاد. اکنون ما هستیم و جسمی  سوخته همراه با شوک روحی شدید… هنوز چهره تک تک همسفران در جلو چشمانم هست خصوصا آن کودک معصوم و در کنار صندلی ما زنده یاد کامران مقبل نشسته بود پس از  خروج از ترمینال راننده اتوبوس گفت که در پلیس راه نیز یک مسافر دیگر را سوار می‌کنیم.  در اتوبوس حادثه دیده فقط ١١مسافر وجود داشت و این حادثه به وقوع پیوست. تا آنجا که به یاد دارم بیرون ترمینال هیچ مسافر اضافه‌ای سوار نشد اصلا وقت و فرصت این کار فراهم نشد. البته برخی دوستان در بیمارستان که به عیادت آمده بودند می‌گفتند که یکی از عابران پیاده که خانمی  بوده دیده که تانکر با روشن و خاموش کردن چراغ‌های جلو به نشانه‌ی هشدار با سرعت زیادی در حرکت بوده است.

برای جلوگیری از تکرار حوادث اینچنینی باید کار کرد

از مسولین استانی  و نمایندگان تقاضا دارم که فکری اساسی  برای  وضعیت جاده‌ها وراه‌های موجود استان بنمایند. پیشنهاد می‌شود که مسیر عبور تانکرها و ماشین‌های سنگین را عوض نمایند و مانع تردد آنها از داخل شهر و اماکن مسکونی شوند.  بلوار دکتر حسینی  ظاهرا دارای اشکلات فنی و مهندسی می‌باشد. سزاوار نیست که اینگونه مردم قربانی و داغدار یا آسیب‌دیده شوند. شب بسیار تلخ و مصیبت باری بود. امیدوارم خداوند مانند این حادثه را به هیچ انسانی نشان ندهد.

پسر، عصای دست پدر

زنده بودن خود را مدیون پسرم شکیب و الطاف خداوندی هستم به واقع اگر شکیب سرعت عمل در  فرار و خارج نمودن من از اتوبوس را نداشت اکنون سرنوشت چیزی دیگر بود و الحق پسر عصای دست پدر شد و  تشکر ویژه‌ای از کاک نیما موتورسوارعزیز و محترمی که با تمام وجود برای ما زحمت کشید و تلاش کرد و ما را به  بیمارستان رساند دارم. انشاالله خداوند به ایشان طول عمر با عزت بدهد. خدای بزرگ  را شاکرم که مشیت‌اش بر آن بود که زنده بمانیم؛ ای کاش فرصت و توان کافی برای  نجات همسفران و خصوصا آن کودک معصوم داشتم. اما افسوس… امید که پرودگار به بازماندگان معزز این مسافر آسمانی  صبر جمیل عطا فرماید.

باید از عموم همشهریان گرانقدرم که از همان لحظات اولیه حادثه پیگیر و همراهی نمودند سپاس و تشکر داشته باشم

انتظاری که به عنوان یک حادثه دیده و مصدو م جسمی و روحی از مردم دارم در مواقع بروز هر حادثه اجازه دهند که عوامل اجرائی و امدادی سریعا در محل حضور یابند و به نوعی  تسهیل‌گر أمور باشند.

* با شنیدن این صحبت‌ها در فکر فرو می‌روم نمی‌دانم از نیما تشکر کنم یا تاخیر در امدادرسانی را مذمت نمایم یا از شهروندان بی‌تفاوت که چنین صحنه‌هایی می‌بینند اما واکنشی از نوع حس انساندوستی از خود نشان نمی‌دهند که هیچ، بلکه با رفتارهای دون شان انسانیت ازجمله گرفتن فیلم و عکس که از عوارض جامعه مدرن امروزی است گله کنم. راستی چرا ارزش‌های اجتماعی تا این حد سقوط کرده است؟ شاید دوست دارند در انتقال سریع پیام‌ها در دنیای به اصطلاح مدرن امروزی و فضای مجازی از هم‌قطاران خود عقب نمانند!

اگر احساس مسولیت نیمای موتورسوار نبود مشخص نبود چه زمانی وسیله امدادی می‌رسید. شاید یکی از دلایل دیر رسیدن امدادگران شلوغی و ازدحام جمعیت در محل حادثه بوده است و یا عدم همکاری و همراهی ناخواسته مردم حاضر در محل حادثه با نیروهای امدادرسان و بازگشایی راهها برای آمبولانس‌ها. در هر حال برای  کاک ماشالله و فرزند برومندش آرزوی شفای عاجل داریم و با همه ضمن ابراز هم‌دردی با خانواده‌های داغدار امیدواریم امثال نیماها روزبه روز در جامعه بیشتر و بیشتر باشد.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

بیانیه تحریریه روزنامه روژان در واکنش به دروغ‌پردازی برخی کانال‌های مجازی

مغز فندقی‌ها/ قلم مسئول و مصیبت‌های آن

بدواً عرض می‌کنیم ما کسانی که در روژان قلم می‌زنیم با اطمینان، به اتفاق همکارانمان در دیگر نشریات استان آرزو کرده و می‌کنیم که ای کاش فعل و فعالیت مسئولان ما به گونه‌ای بود که رفاه و آسایش و امنیت خاطر را به مردم هدیه می‌کرد و از قِبَل حرف و حرکتشان مملکت بر ریل توسعه می‌چرخید؛ آن وقت ما محررین، توسن قلم را در دشت بلاغت و فصاحت جولان می‌دادیم و با ردیف کردن همة صناعات ادبی در رسا و ثنای مسئولان، مثنوی‌ها می‌سرودیم و به نشانه شکرگزاری، دست نیاز به سوی پروردگار دراز می‌کردیم که خدایا این سروران را از سر ما دریغ مدار که سروریشان باعث سرفرازی ما شده است؛ اما چه کنیم که چنین نیست؛ ما هم بنا به وظیفه دینی و اخلاقی و حرفه‌ای خود مجبوریم آلام مردم را بازگو و به سمع و نظر مردم برسانیم شاید دستی از آستین همت به در آید و تیمارگری بنشیند. ما کی هستیم که چنین حقی داریم؛ فعالان عرصه رسانه‌‌‌های جمعی که رکن چهارم دموکراسی‌اش می‌نامند و برقراری نظم و نسق، مستلزم وجود و فعالیت مثبت ماست؛ مائی که از قواعد و قوانین بهره می‌گیریم و در پی هدایت امور در بستر بهبود به نام مردم و از سوی مردم می‌گوئیم و می‌نویسیم. در واقع ما آئینه تمام‌قد رفتارهای مسئولان هستیم؛ اگر خوبند خوب نشان می‌دهیم و اگر بدند بد. نه در خفا، که به صراحت می‌گوییم: از آنجا که در شرایط فعلی شرایط سختی بر جامعه حاکم است لذا ما مجبور به بیان حقایقی می‌شویم که ممکن است برای حضرات مسئولان تلخ و گزنده باشد لذا توقع اخم و تخم، خط و نشان کشیدن و... هم هست که دیده و شنیده‌ایم اما ایفای مسئولیت، بالاتر از همه خطرات است، چه ما به ارزش قلم و تراوشاتش نیک آشنائیم و می‌دانیم که خدای منان به آن سوگند خورده است؛ «ن والقم و ما یسطرون». در چنین حالتی کسی نباید از ما توقع واژگون‌کاری و باژگون‌گوئی داشته باشد؛ اگر خواهان تعریف و تمجید هستید بفرمائید؛ مسئولیت و اختیار دارید به مردم خدمت کنید تا مشمول عنایت شوید و گرنه ما معذوریم. نویسندگان و دست‌اندرکاران این نشریه به شهادت صفحه‌های روژان در تمام سال‌های عمر، همیشه فریادگر مردم و مصالح و منافعشان بوده‌اند؛ به ناحق سیاه را سفید و سفید را سیاه نکرده‌اند و در بستر این سیر، فشار را هم تحمّل نموده‌اند. در این میان گاهاً اظهار نظرهائی در مورد روژان ابراز می‌شود که جای تاسف است؛ جدیداً در منبعی نه چندان شناخته شده برای مردم، انگ و رنگی به روژان زده‌اند که گویا ارگان سپاه است و با استفاده از رانت، 85 تن کاغذ از دولت گرفته است!! در باره این انگ‌نامه که ظاهرا به بهانه تجلیل مدیرکل ارشاد اسلامی از روژان به بیرون تراوش پیدا کرده است باید گفت عجبا از این استدلال، استخراج و استنتاج؟ بازدید مدیرکل ارشاد کردستان و اهدای لوح تقدیر، امری مرسوم است و هرازچند‌گاهی صورت می‌گیرد و تمام دفاتر نشریات ...