رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • شنبه ۲۹ دی ۱۳۹۷
  • السبت ۱۲ جماد أول ۱۴۴۰
  • 2019 Saturday 19 January

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • دوشنبه ۲۵ تیر ۱۳۹۷ - ۱۳:۵۳
  • کد خبر : 4213
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : طلای سیاه؛ بلای جان کُردها
کردستان جولانگاه نفتکش‌های عراقی

طلای سیاه؛ بلای جان کُردها

با کشف نفت در کرکوک و آغاز استخراج آن از چاه‌های نفت این شهر در سال ۱۹۳۰، بلایی خانمانسوز به جان کردها افتاد. صدام حسین رییس جمهور معدوم عراق، با هدف تعریب کرکوک و تغییر بافت جمعیتی این شهر، در سلسله عملیات‌هایی به نام «انفال»، ده‌ها هزار نفر از ساکنان کرد این شهر و سایر […]

با کشف نفت در کرکوک و آغاز استخراج آن از چاه‌های نفت این شهر در سال ۱۹۳۰، بلایی خانمانسوز به جان کردها افتاد.
صدام حسین رییس جمهور معدوم عراق، با هدف تعریب کرکوک و تغییر بافت جمعیتی این شهر، در سلسله عملیات‌هایی به نام «انفال»، ده‌ها هزار نفر از ساکنان کرد این شهر و سایر مناطق کردنشین عراق را زنده به گور و یا به بخش‌های جنوبی عراق تبعید کرد و خانوارهای عرب بادیه‌نشین را در خانه‌های آنان اسکان داد و بیشتر املاک کردها در کرکوک به تصرف اعراب درآمد.
حکومت صدام حسین سیاست‌ سرکوب و ایجاد رعب و وحشت به منظور فراری دادن کردها از کرکوک را سرلوحه کار خود قرار داد. بر اساس قانونی نانوشته، کردها می‌توانستند املاک خود را بفروشند اما عملا حق خرید هیچ گونه ملکی را نداشتند. عدم بکارگیری جوانان کرد در بخش صنعت و ادارات و سازمان‌های دولتی، افزایش روزافزون خشونت سازمان یافته‌ی حکومتی ، هتک حرمت، بازداشت، قتل عام، تبعید، تعریب و … کرکوک را به جهنمی برای ساکنان کرد این شهر نفت خیز تبدیل کرد و مهاجرت ناخواسته‌، نسل کشی و تبعید کردهای کرکوک به جنوب عراق، باعث تغییر چشمگیر بافت جمعیت این شهر شد.
با سرنگونی رژیم صدام از سوی آمریکا و متحدانش در سال ۲۰۰۳، زمینه برای بازگشت آوارگان کرکوک فراهم شد. کردهای تبعیدی به امید تملک مجدد خانه و املاک غصب شده‌ خود به کرکوک بازگشتند. اما به دلیل اینکه سند املاک آنان از سوی حکومت بعث، به نام اعراب زده شده بود و به دلیل خلا قانونی موجود، موفق به این کار نشدند و اعراب مهاجر، به دلیل داشتن سند قانونی، در املاک غصب شده‌ی کردها باقی ماندند و تعداد زیادی از کردهای آواره در شهر خودشان مجبور به اسکان در گوشه خیابان‌ها، پارک‌ها و استادیوم‌های ورزشی شدند.
سال ۲۰۰۳ نمایندگان اولین دوره مجلس عراق پس از صدام، به منظور تسهیل بازگشت آوارگان و جبران ضرر و زیان‌های آنان یک ماده‌ قانونی موسوم به ماده ۱۴۰ را به تصویب رساندند . ماده ۱۴۰ از ماده ۵۸ قانون اساسی موقت عراق برگرفته شده و جهت رفع تبعیض و ظلم‌های رژیم بعث، در قانون اساسی موقت عراق در سه بند تدوین شد. طبق بند اول این ماده مقرر شد که دولت انتقالی، از طریق هیأت حل اختلافات ملکی باید در اسرع وقت جهت رفع ظلم انجام گرفته از سوی رژیم سابق نسبت به اکراد و شیعیان اقدام نماید. در این بند بازگرداندن املاک، پرداخت غرامت، ایجاد فرصت‌های شغلی و حق اظهار هویت ملی و نژادی آزادانه برای ساکنان اولیه در نظر گرفته شده است.
بند دوم این ماده به بازگرداندن مرزهای اداری استان‌های عراق، به سال های قبل از روی کار آمدن رژیم بعث در سال ۱۹۶۸ اشاره دارد. در بند سوم حل و فصل نهایی اراضی مورد اختلاف، از جمله کرکوک، اجرای بند دوم تا زمان تکمیل برنامه‌های فوق و انجام سرشماری شفاف بنا به خواست ساکنان منطقه تعیین شده است.
هرچند تصویب ماده ۱۴۰ نقطه عطفی در تاریخ عراق بود اما عملا هیچ گاه این ماده و مفاد آن ازسوی حکومت مرکزی عراق اجرایی نشده است. و اینک پس از گذشت ۱۵ سال از سقوط رژیم بعث، داستان درد و رنج کردهای کرکوک همچنان ادامه دارد.
در تاریخ ۱۵ اکتبر ۲۰۱۷، نیروهای بسیج مردمی موسوم به «حشدالشعبی» و پلیس فدرال عراق با همکاری و هماهنگی برخی کشورهای منطقه‌ای، به کرکوک که به دنبال حمله داعش و فرار نیروهای ارتش و پلیس عراق در کنترل نیروهای پیشمرگ قرار داشت، حمله کرده و پس از ۲ روز درگیری‌های پراکنده، شهر را تصرف کردند.
این حمله به دنبال برگزاری همه‌پرسی استقلال کردستان عراق انجام شد که طی آن اکثریت قریب به اتفاق رأی‌دهندگان از تبدیل اقلیم کردستان به یک دولت مستقل حمایت کردند. حکومت عراق این رفراندوم را نامشروع دانست. پس از تصرف کرکوک از سوی حشدالشعبی و ارتش عراق، دولت مرکزی عراق دکتر «نجم‌الدین کریم» استاندار کرد منختب شورای کرکوک را عزل و فردی عرب به نام «راکان سعید» را به جای وی منصوب کردند. چند روز پس از کنترل کرکوک توسط حکومت عراق، «جبار اللعیبی» وزیر نفت عراق در بغداد به خبرنگاران گفت که به زودی کار انتقال و فروش نفت کرکوک به میزان ۶۰ هزار بشکه در روز به ایران آغاز خواهد شد.
اینک پس از گذشت ۸۸ سال از آغاز استخراج نفت کرکوک، با توافق ایران و عراق روزانه بیش از ۶۰ هزار بشکه نفت تولید شده در میادین نفت از این شهر، با کامیون به پالایشگاه کرمانشاه ارسال و با نفت ایران که به جنوب عراق تحویل داده خواهد شد، سواپ می‌کنند.
روزانه صدها کامیون نفتکش عراقی وارد جاده‌های باریک و غیراستاندارد استان کردستان می‌شوند و چه فاجعه‌های، مادی، انسانی و محیط زیستی‌ای که به بار نمی‌آورند. نفتکش‌های عراقی جاده‌های کردستان را تبدیل به جاده‌های مرگ کرده‌اند و خدا می‌داند که عبور و مرور در جاده‌های مرگ چقدر خطرناک و دلهره‌آور است.
آخرین فاجعه‌ی نفتکش‌ها در کردستان، ساعت ۲۴ روز ۱۹ تیر سال جاری رقم خورد که طی آن ۱۰ سرنشین اتوبوس سنندج- تهران به همراه راننده کامیون، زنده زنده در آتش سوختندو شدت سوختگی به حدی بود که تشخیص هویت اجساد با آزمایش دی ان ای ممکن بود. فاجعه دردناکی که دل هر انسان آزاده‌ای را به درد آورد . «سارا آئینه» دانش‌آموز دبیرستان تیزهوشان سنندج به همراه مادر و برادر خردسالش در میان کشته‌شدگان بودند. چند تن از مسافران اتوبوس جهنمی، از جوانان بیکار سنندجی بودند که به دلیل فقر مالی و نبود کار در کردستان به قصد کارگری عازم تهران بودند.
به راستی از تجارت پرسود نفت، تنها سهم مردم کردستان مرگ است. در مقابل این تجارت مرگبار، چقدر جان انسان ارزان است و چه قدر آسان و ارزان می‌میریم. و این سرنوشت دردناک مردمان مظلوم سرزمین من است…
سخنم را با ترجمه شعری از “نشاط حمدان” شاعر عرب به پایان می‌رسانم که وصف حال این روزهای ماست:
ما مردمان خاور میانه‌ایم…
بعضی‌هایمان در جنگ کشته می شویم،
بعضی در زندان…
بعضی‌هایمان در جاده می‌میریم،
بعضی در دریا،
حتی بلندترین کوه‌ها هم…
انتقام تنهایی‌شان را از ما می‌گیرند، چرا که ما شغل‌مان “مُردن” است…

عماد کریمیان

دبیر بخش کوردی روزنامه روژان

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

به یاد کاک رحیم ذبیحی

هژیر الله‌مرادی انگار همین دیروز بود به دفتر روژان آمد، مانند همیشه با چهره‌ای خندان و چند ایده جدید که انجام هرکدام می‌توانست چراغی روشن فراروی نسل آینده باشد، کاک رحیم تنها یک کارگردان و فیلمساز عادی نبود. او غم مردم داشت و پشت هرکدام از آثارش می‌توان انبوهی از رنج و مرارت را دید. خود می‌گوید: غمی انسانی از من یک فیلمساز ساخت. در باره روژان نیز گفت: همان نشریه‌ای است که سالها انتظار بودنش را داشتیم. مرگ حق است اما افسوس که برای رحیم ذبیحی زود بود و طرحهایش ناتمام ماند. از تهیه فیلمی بنام «روزی، روزگاری شهرمان بانه» حرف می‌زد که نگاهی به وقایع تلخ روزهای جنگ و بمباران شهر داشت، وقایعی که بخشی از تاریخ فرهنگ پایداری کردستان را می‌توانست ثبت کند، فراخوان طرح را ما در روژان هم منتشر کردیم اما حیف که دست اجل مهلت نداد و خیلی زود روح بلندش به آسمان پرکشید و همه ما را در غم فقدان خود سوگوار کرد، روحش شاد و یادش گرامی.