رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • دوشنبه ۳۰ مهر ۱۳۹۷
  • الإثنين ۱۱ صفر ۱۴۴۰
  • 2018 Monday 22 October

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • چهارشنبه ۲۷ تیر ۱۳۹۷ - ۱۲:۵۷
  • کد خبر : 4223
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : جوان نخبه‌ی کورد که در غربت پرکشید

به خاطر داری آن زمستان سرد و سوزناک اوباوتو را که عزم کرده بود نگذارد تو به دنیا بیایی؟ عادل جان یادت هست؟ یادت هست زمانی که برف بی رحمانه جاده‌های اوباتو را پوشانده بود چگونه مادرت بر دوش پدر و مردان آبادی به جاده و به شهر رسید؟ مردانی که قدم‌هایشان استوارتر از همیشه […]

به خاطر داری آن زمستان سرد و سوزناک اوباوتو را که عزم کرده بود نگذارد تو به دنیا بیایی؟ عادل جان یادت هست؟ یادت هست زمانی که برف بی رحمانه جاده‌های اوباتو را پوشانده بود چگونه مادرت بر دوش پدر و مردان آبادی به جاده و به شهر رسید؟ مردانی که قدم‌هایشان استوارتر از همیشه برف را می‌شکافت و خستگی بیگانه‌ترین واژه بود برایشان که اطمینان داشتند دنیا در انتظار تولد چشمه‌ای از مهر و محبت و نبوغ است. عادل جان! یادت هست که بعدها مادر چگونه عشق را در وجودت می‌دمید و پدر خستگی‌ناپذیر نبوغت را بالنده می‌کرد و هنوز قدم در هفت سالگی نگذاشته بودی که معلمان انگشت به دهان از اینکه می‌توانی تمام پنج پایه‌ی ابتدایی را با موفقیت طی کنی؟ یادت هست چگونه در مدرسه تیزهوشان معلمان را به وجد می‌آوردی و یک‌سال مانده به دیپلمت برنز المپیاد کشوری را بر گردن آویختی؟ یادت هست هنوز کودکی بیش نبودی که تمام مسائل سیاسی و اجتماعی پیرامونت را تفسیر می کردی و با پسر خاله‌های معلم و دانشجویت به بحث و جدل می‌نشستی و برای هر مساله‌ای راهکار ارائه می‌دادی؟ به یاد می‌آوری که مثل یک مرد بالغ تمام پیرامونت را از مهرت سیراب می‌کردی و هر کس به نوعی چشم به راه تایید و تبسم نرم و آرام و برق چشمان مهربانت بود؟ به خاطر می‌آوری که چگونه پله‌های موفقیت‌‌ات را با نبوغ و پشتکار بی‌مثالت یکی یکی طی کردی و در معتبرترین دانشگاه ایران به چهره‌ای سرشناس بدل شدی؟ یادت هست که عاشقانه می‌خواستی تا ماورای ریاضیات پرواز کنی و هر وقت فکر رفتن و ادامه تحصیل به سرت می‌زد زخمی عمیق قلبت را می شکافت… به خاطر می‌آوری که چگونه بین عشق به علم و ریاضی و عشق به خانواده و خاک و آبت می‌خواستی توازن برقرار کنی؟ یادت هست که چگونه به هر دری زدی که از نبوغت برای تعالی همین آب و خاک بهره‌بگیری و هر دو عشقت را توامان داشته باشی؟ به یاد می‌آوری که هر جا سر می‌زدی در اشغال ژن‌های خوب بود و اینان وجود تو را بر نمی‌تابیدند که واقف بودند با وجود نوابغی چون تو آنان محلی از اعراب نداشتند؟

به خاطر می آوری که چگونه سخت‌ترین پروژه‌ها را تو و دوستان نخبه‌ات با کمترین درآمد به اتمام رساندید و تو راضی و خوشنود بیشترین تلاشت را می‌کردی و بر این عقیده بودی که مدیون این مردم و این خاکی؟
به یاد می‌آوری همین را نیز بر نتابیدند و اندک اندک به این نتیجه رسیدی که محال است در شرایط کنونی هر دو عشقت بر تو روا باشد؟ بخاطر می‌آوری که تنها به این امید رنج هجرت و غربت دوری از خانواده و مادری که دیوانه‌وار دوستش می‌داشتی را به عشق تحصیل علم تحمل کردی که بعد از پنج سال علم و نبوغت را نثار این آب و خاک کنی؟  به خاطر می‌آوری که چگونه قلبت برای کوردستان می تپید و چه طرحهای بلند پروازانه‌ای برایش داشتی؟
یادت هست هنگام عزیمت به آنسوی این کره خاکی چه غم عمیقی قلبت را می‌فشرد و تمام سختی‌ها را به امید بازگشت تحمل می‌کردی؟
عادل جان؛ عزیز از تر از جانم می‌دانم که تمام اینها را به یاد داری و به یاد داشتی؟
به یاد داشتی که بجز چشمان پر عشق مادر و قلب پر امید پدر و خواهرت ده‌ها و بلکه صدها چشم و قلب چشم براه بازگشت و نوشیدن از چشمه بی پایان مهر تواند. نیک می‌دانم که می دانستی این سرزمین پرگهر عقب نگاهداشته شده تشنه‌ی نبوغ و طرح‌ها و برنامه‌های نخبگانی چون توست.
می‌دانم عشق کوردستان و عشق مادرت را در هم آمیخته بودی و تو نیز چون این دو،‌ ثانیه‌ها را به جلو می‌راندی که هر چه زودتر از آغوش و مهر هم سیراب شوید. می دانم که بخاطر تمام این‌ها زندگی را عاشقانه دوست می‌داشتی و می‌خواستی که چون خورشید بر ایشان بتابی… می‌دانم که می‌دانستی…
اما هنوز هم واله و حیران و سرگردانم که قلبی که تمام برف و سرمای سوزناک اوباتو را در همان گام‌های نخست به زانو در آورد… قلبی که تمام ناملایمات زندگی را تاب آورد و هر لحظه نیرومند‌تر شد، قلبی که توانست با نبوغی بی‌نظیر عشق و مهربانی و علم ظاهرا بی‌جان ریاضی را در هم بیامیزد… قلبی که قوی‌تر از همیشه به عشق این آب و خاک می‌تپید و جسم و مغزت را یاری می‌کرد، چگونه آخر؟ چگونه توانست اینچنین بی رحمانه از تپش باز ایستد؟ مگر نمی‌دانست تا آن لحظه تو حتی یکبار حتی یکبار نیز دلمان را نرنجانده بودی؟ آخر چطور توانست چنین ظالمانه تو را غریبانه در چشمان غریبه‌ها از ما بگیرد… چگونه توانست عهد تو را زیر پا بگذارد و قلبمان را ریش کند؟ چگونه آخر…
عادل جانم گر چه قلبت عهدش را شکست، اما…می‌دانم که خوب می دانی که تبسم همیشگی‌ات در ذهنمان مانا و عشق و محبت و برق چشمان پر مهرت برای همیشه بر قلبمان حک شده و از ما جدا نخواهی گشت.
روحت مثل همیشه شاد و آرام و مهرت برای همیشه در قلبمان…

سید جمیل محمدجانی سقز

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...