رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • سه شنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷
  • الثلاثاء ۴ ربيع أول ۱۴۴۰
  • 2018 Tuesday 13 November

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • پنجشنبه ۳ آبان ۱۳۹۷ - ۱۴:۰۷
  • کد خبر : 4409
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : جشنواره انار هورامان یا…؟

قبل هرچیز لازم می‌دانم به خودم و برگزارکنندگان جشنواره انار هورامان تذکر دهم که هورامان صرفا بخش هورامان از شهرستان سروآباد که در تقسیمات جغرافیایی و سیاسی مصوب شده نیست، هورامان سرزمینی است در دو کشور ایران و عراق واقع شده و تقریبا در اکثریت روستاهای هورامان باغات انار وجود دارد؛ از احمدآباد، تویله و […]

قبل هرچیز لازم می‌دانم به خودم و برگزارکنندگان جشنواره انار هورامان تذکر دهم که هورامان صرفا بخش هورامان از شهرستان سروآباد که در تقسیمات جغرافیایی و سیاسی مصوب شده نیست، هورامان سرزمینی است در دو کشور ایران و عراق واقع شده و تقریبا در اکثریت روستاهای هورامان باغات انار وجود دارد؛ از احمدآباد، تویله و بیاره و خورمال تا نودشه و پاوه و ژاورود. بنابراین زمانی که از هورامان سخن می‌گوییم باید یادمان باشد این جغرافیای گسترده بیش از تصور ما و تقسیمات سیاسی است.
از سوی دیگر هورامان در کشور خودمان ایران در دو استان و سه شهرستان قرار گرفته است بنابراین وقتی از باغات انار هورامان یاد می‌کنیم پاوه، نودشه، شرکان، داریان، نوسود، دزآور، زردویی و چندین روستای بزرگ و نامدار دیگر در استان کرمانشاه قرار گرفته‌اند و هرکدام قطب انار و دارای شهرت هستند. در شهرستان سروآباد هم دو بخش مرکزی و هورامان نیز بخشی از سرزمین هورامان هستند که تنها در بخش مرکزی سه روستای روار، دلمرز و گواز به تنهایی بخشی از شهرت انار هورامان را یدک می‌کشند و روستای روار یکی از قدیمی‌ترین روستاهای هورامان و انارش دارای شهرتی است که در گذشته تا فرسخ‌ها نام و آوازه آن در میان مردم وجود داشته است؛ بنابراین نام‌گذاری چنین جشنواره‌ای در ذات خویش شبهه‌انگیز و به‌دور از معرفت واقعی بر هورامان است و اگر قرار باشد جشنواره‌ای بنام «انار هورامان» برگزار شود باید حداقل با مشارکت تمامی روستاهای هورامان باشد چه در استان کرمانشاه و چه در کردستان و اگر نامگذاری بر مبنای نام بخش هورامان و یا شهر هورامان باشد که باز مساله فرق می‌کند؛ اول اینکه شهر هورامان محصولی بنام انار ندارد و بیشتر با گردو شناخته شده است و دوم اینکه اگر بر مبنای نام بخش است باید نام جشنواره را جشنواره انار بخش هورامان می‌گذاشتند. در هرصورت فعال بودن و تلاش و پیگیری صباح محمدی بخشدار محترم هورامان این موضوع را پیش آورده که گمان نمی‌کنم در سالهای آتی هم در صورت برگزاری نسبت به جبران این نقص بزرگ برآیند؛ اما ما موظف به یادآوری هستیم.
انار محصول بومی غرب ایران است اما از یونان تا هندوستان کشت می‌شود و در ایران استان‌های بزرگی چون شیراز، یزد و کرمان از بزرگترین تولیدکنندگان انار هستند. تنها در یزد حدود هفتصد گونه انار در موزه، گردآوری شده است لازم است بدانیم و غره نشویم با چند روستای کوچک و آنهم در کمال بی‌توجهی و بی‌تفاوتی مسئولین نمی‌توان نامی در میان تولیدکنندگان انار به دست آورد و از سوی دیگر لازم بود از تجربیات آنها استفاده نمود و بخصوص در این جشنواره‌ها با دعوت از آنان و نشان دادن باغداران نمونه و تجربیاتشان و گونه‌های مرغوب و اعلای انارشان به انتقال این تجربیات کمک کرد. متاسفانه در این جشنواره حتی شاهد دو سخنرانی کوتاه و یا تیزر در مورد انار نبودیم و بیشتر جشنواره به سخنرانی مسئولینی گذشت که چهره‌های تکراری بودند و سخنانی ایراد شد که در جشنواره قالی‌بافی، افتتاح کارخانه و هر مراسم روزمره دیگر شاهد آن هستیم.
اینترنت مشکل بزرگ و عمده تمامی حاضرین در مراسم و علی‌الخصوص خبرنگاران بود. بدون شک با وجود اینترنت و صرفا به‌کارگیری لایو اینستاگرام توسط تمامی مردم این جشنواره می‌توانست دهها بار بیشتر رونق گرفته و در روز پایانی شرکت‌کننده داشته باشد و اطلاع‌رسانی زنده و مستقیم مهم‌ترین مساله در برگزاری جشنواره‌هاست. بدون شک این نقص بزرگ متوجه مسئولین شهرستانی و استانی و بخصوص فرماندار و شرکت مخابرات است که هنوز اینترنت در روستاهای سروآباد این‌گونه ضعیف و غیرقابل قبول است آنهم در وضعیتی که هورامان مهم‌ترین نقش را در کسب شهرت این شهرستان دارد.
برگزاری جشنواره انار در روستای سلین موید دو موضوع مهم بود: اول خسارات جبران‌ناپذیری که سدسازی بر هورامان وارد نموده و بخش بزرگی از باغات انار روستاهای حاشیه سد که بر اثر آبگیری نابود شده‌اند اینک عیان شد و مردم و مسئولین دیدند مافیای سدسازی چه چهره زشتی به منطقه هورامان بخشیده است بخصوص در این فصل که آب پشت تاج سد خالی شده و سیروان به بستر واقعی خویش بازگشته است و زخم‌های سد چقدر بر تن این منطقه دردناک بود. دوم اینکه در چند روز جشنواره مردم روستاهای سلین و بلبر به واسطه داشتن جاده ارتباطی با پاوه و مریوان توانستند بیشترین بهره را ببرند و محصولاتشان را به فروش برسانند و در کنار آن با خدمات رفاهی به توریست‌ها سود سرشاری را به دست آورند که البته این امر در تمام طول سال وجود دارد ولی متاسفانه در همین منطقه قسمت دیگری از بخش مرکزی سروآباد به واسطه سدسازی به بن بست تبدیل شده است و روستاهای روار، زوم، دل، اسپریز، دلمرز، جولانده، دیوزناو به واسطه نبود جاده دسترسی مناسب و قطع ارتباط با شهرستان پاوه و بخش هورامان به منطقه‌ای بن بست تبدیل شده‌اند که متاسفانه به واسطه بی‌تدبیری و بی‌تفاوتی مسئولین همچنان در وضعیت بدی قرار گرفته‌اند و با اینکه جاده روار به عباس‌آباد از مهم‌ترین خواسته‌های مردم این منطقه است اما دیروز مخالفان این جاده با فروش انارهایشان در بلبر مشخص بود علل مخالفتشان چه بوده است.
جشنواره انار هورامان در حالی برگزار شد که بخش اعظم مشارکت کنندگان از شهرستان مریوان بودند که سایه این تقسیمات استانی و وجود شهرستان به تنهایی حل‌کننده مشکلات نیست جمعیت شهری در این میان تعیین کننده است.
مکان روز پایانی جشنواره به هیچ عنوان مناسب نبود و به نظر می‌رسد با شتابزدگی همراه بوده است. عدم وجود پارکینگ و محوطه مناسب، نبود میدان و فضایی فراخ برای جشنواره، نبود امکانات رفاهی مناسبی در این جشنواره مشهود و مورد اعتراض اکثریت شرکت‌کنندگان بود. اگر قرار بر برگزاری جشنواره‌ای به این بزرگی و به نام انار بود هیچ دلیلی قانع‌کننده وجود نداشت جشنواره در کنار هتلی و سر آن جاده ناهموار برگزار شود مگر اینکه مسائلی دیگر در جریان بوده باشد که ما از آن بی‌اطلاعیم و به طور قطع می‌شد در نزدیک باغات سلین با بیل مکانیکی در کمتر از یک هفته میدانی مسطح هم برای جشنواره و هم پارکینگ فراهم نمود و امکانات دیگر را هم به هتل و غذاخوری‌ها محول کرد.
تا جایی که اطلاع دارم خبرنگاری از شهرستان مریوان به این جشنواره دعوت نشده بود در حالی که اکثریت آنها خودجوش به منطقه آمده و نقش مهمی را در بازتاب برگزاری جشنواره ایفا کردند.
حضور جمعیت قابل توجهی از خبرنگاران و فراهم نبودن امکانات مناسب از جمله اسکان، تغذیه و اینترنت موضوعی بود که اکثریت آنها را شاکی نموده بود و در صورت تکرار وضعیت در سال‌های آینده و جشنواره‌های مشابه امکان ندارد شاهد حضور چشمگیری باشیم.
بخش زیادی از وقت مراسم صرف جوک و آواز خواندن و برنامه‌های مجری شد که کم مانده در این استان متولی تمامی امور گردد؛ چنین برنامه‌هایی بیشتر در حد شوی تلویزیونی و یا برنامه‌های خنده و سرگرمی در سینماهاست؛ به نظر نمی‌رسد مردم از اقصی نقاط کشور برای جوک و سرگرمی آمده باشند، در عجبم متولیان امر با چنین برنامه‌ای دنبال چه هدفی بودند، اگر قرار بر جوک و سرگرمی در آن وضعیت ناهموار و سرپا بودن اکثر مردم و هوای بارانی بود می‌شد از قبل اعلام کنند و هرکس با خریدن یکی از برنامه‌های گروه «خەم‌ڕوەێن» و در منزل بدون هیچ اذیتی به این مقصود نایل آید اما واقعیت آن است که در همین منطقه هورامان جوانان و متخصصان فراوانی در حوزه‌های مختلف حضور دارند که می‌شد از تجربیات آنها در مسائل مربوط به انار از اقتصاد و کشاورزی و جغرافیا تا ادبیات و تاریخ و جامعه‌شناسی سود جست در عین آنکه چیزی از مفرح و سودمند بودن جشنواره کم نمی‌کرد اما متاسفانه بدین‌گونه به پایان رسید و قطع پاسخ تمامی برگزارکنندگان این است تجربه اولمان بود و بدین‌گونه یا این تجربه اول تجربه آخر هم خواهد بود و یا تکراری بر امور پیش پا افتاده و روزمره‌ای است که در بیشتر جاها شاهد آنیم اما امیدوارم قدری تامل کنیم.

افراسیاب جمالی

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...