رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • دوشنبه ۱ بهمن ۱۳۹۷
  • الإثنين ۱۴ جماد أول ۱۴۴۰
  • 2019 Monday 21 January

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • پنجشنبه ۳ آبان ۱۳۹۷ - ۱۴:۳۰
  • کد خبر : 4422
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : ۲۷۰ بار دنده یک
از مریوان تا سنندج؛

۲۷۰ بار دنده یک

ساعت ۸ صبح روز ۱۸/۰۷/۱۳۹۷ به قصد انجام پاره‌ای امور اداری از مریوان به طرف سنندج حرکت کردم. بعد از گذشت ۳ ساعت و ۱۰ دقیقه!! آن هم با چه دلهره و ریسک سبقت‌های آنچنانی به سنندج رسیدم. خارج از این مباحث عاطفی، آیا رواست که جادهای بین شهری (مختص دو شهرستان مریوان و سروآباد، […]

ساعت ۸ صبح روز ۱۸/۰۷/۱۳۹۷ به قصد انجام پاره‌ای امور اداری از مریوان به طرف سنندج حرکت کردم. بعد از گذشت ۳ ساعت و ۱۰ دقیقه!! آن هم با چه دلهره و ریسک سبقت‌های آنچنانی به سنندج رسیدم. خارج از این مباحث عاطفی، آیا رواست که جادهای بین شهری (مختص دو شهرستان مریوان و سروآباد، منتهی به گمرک و در نتیجه خارج از کشور) و آن هم از مهمترین شهرستان‌های استان با آن همه حجم واردات و صادرات خارجی، با آن همه درآمد از گمرگ باشماق چنان جادهای داشته باشد. آیا شایسته است؟ و در کدام یک از شهرهای ایران (با ادعا می‌توان گفت، هیچ‌کدام از جاده‌های ایران پهناور) چنین جاده‌های بین شهری وجود دارد که از شهری به شهری دیگر آن هم با مسافت ۱۲۸ کیلومتری، ۳ ساعت و ۱۵ دقیقه هدر رفت وقت و هزینه در بنزین داشته و تردد بیش از اندازه‌ی ماشین سنگین راننده را مجبور کند که ۲۷۰ بار دنده را تا حد دنده یک پایین آورد. آهسته در حد توقف. تازه بعد از ۱۵ تا ۲۰ دقیقه رانندگی با دنده یک و دو در جایی که هیچ خطری نداشته باشد و بخواهی سبقت بگیری؛ پلیس رانندگی و جریمه!! (راهور) با کمین‌های آنچنانی که انگار مترصد شکار هستند و در پیچ‌های خطرناک جاده سربازان وطن را تفنگ به دوش میان درختان بلوط یا لای درز سنگ‌ها به کمین نشانده تا رانندگان خسته و اعصاب در هم ریخته از صف‌های طولانی انتظار پشت تانکرهای حمل نفت و تریلی‌های… به دام اندازند؛ جریمه بشی.
به همین جهت است که چنین جادهایی آنقدر بحران‌ساز شده‌اند. پیچ‌های آنچنانی، تردد بیش از حد ماشین‌های سنگین که گاه صف طولانی آنها به یک کیلومتر هم می‌رسد، رفتار نه در خور پلیس راهنمایی و رانندگی و در نهایت، خطاهای انسانی، منجر به وقوع هر چند بار حوادث ناگوار می‌شود. آییننامه‌های ایمنی جاده‌ها می‌گویند؛ ایمنی در رانندگی از سه بخش انسان، جاده و خودرو تشکیل شده است؛ اما نقش و تاثیر آنها در بروز و پیشگیری از تصادفات، یک نقش کاملاً ترکیبی است. باز بر اساس آمار، عامل انسانی نقش پررنگ و محوری را در شکل‌گیری تصادفات جاده‌ای ایفا می‌کند و اساساً بین خودرو، انسان و جاده، هوشمندترین عامل که دارای قوه تصمیم‌گیری در مورد چگونگی به‌کارگیری دو عامل دیگر است، انسان بوده و این بشر است که با توجه به شرایط جاده و وضعیت خودرو، می‌تواند تصمیم بگیرد با چه سرعتی براند. اما باز این مورد در جاده‌های استانداردی است که رعایت اصول اصلی احتیاط و استاندارد جاده‌ها رعایت شده و حجم تردد خودرو در آن رعایت شده باشد و نه جاده‌ی مریوان سنندجی که حجم تردد ماشین‌های سنگین در آن از فوق اضافه بالاتر رفته است.
تمام مطالعات انجام شده در دنیا بر روی سه عامل یاد شده انجام شده است، این در حالی است که در خصوص جاده مریوان سنندج باید عامل چهارم را تردد بیش از حد ماشین سنگین و علاوه بر آن، عدم همکاری لازم پلیس راهور در ساماندهی مرتب و با برنامه تردد ماشین‌های سنگین اعلام نمود. بحرانی عیان که لابلای تصمیماتِ نگرفته‌ی مدیرانی کارآمد، متخصص و متعهد!! گم شده است. زیرا در صورت مهیا بودن استاندارد تمام شرایط از خودرو!! و انسان گرفته تا جاده!!، باز با تردد خودوری بیش از حد مجاز، هر روز شاهد حوادثی سنگین از آن دست حوادثی می‌باشیم که روزانه شاهد آنها هستیم و چند روزه با مهر سکوت و بی‌تفاوتی از کنار آنها می‌گذریم. تراژدی سیاه و نامیمون اما قابل پیشگیری جان‌هایی که چه تلخ با ثمن بخس در جاده‌ی مریوان سنندج قربانی ناهنگام تصمیمات ناگرفته‌ی مدیران دلسوز! می‌شوند؛ چیزی که هیچ وقت قابل برگشت نیست. تراژدی سوانحی قابل پیشگیری که بسیار فراتر از آسیب‌های مادی و مالی است.
بر اساس تحقیقات انجام شده در سال ۲۰۱۸ جاده سیچوان چین ششمین مسیر خطرناک در دنیاست. یکی از نکات جالب توجه در مورد این جاده، دید کم رانندگان است، به دلیل پیچ و خم‌های زیاد و تند این جاده بسیاری از راننده‌ها نمی‌توانند فاصله زیادی را ببینند و در همین حال باید توجهشان تماما به جاده باشد به همین خاطر اگر تنها یک لحظه کند یا تندتر رانندگی کنند امکان رخ دادن فجایع بزرگی وجود دارد. اما جاده مریوان سنندج دست کمی از آن ندارد.
درست است که رانندگی یک مهارت است؛ اما راننده بودن در جاده‌ی مریوان سنندج به چیزی بیش از مهارت در رانندگی نیاز دارد و آن شانس زنده ماندن تا انتهای مسیر است. بدا به حال ما.

کورش امینی

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

به یاد کاک رحیم ذبیحی

هژیر الله‌مرادی انگار همین دیروز بود به دفتر روژان آمد، مانند همیشه با چهره‌ای خندان و چند ایده جدید که انجام هرکدام می‌توانست چراغی روشن فراروی نسل آینده باشد، کاک رحیم تنها یک کارگردان و فیلمساز عادی نبود. او غم مردم داشت و پشت هرکدام از آثارش می‌توان انبوهی از رنج و مرارت را دید. خود می‌گوید: غمی انسانی از من یک فیلمساز ساخت. در باره روژان نیز گفت: همان نشریه‌ای است که سالها انتظار بودنش را داشتیم. مرگ حق است اما افسوس که برای رحیم ذبیحی زود بود و طرحهایش ناتمام ماند. از تهیه فیلمی بنام «روزی، روزگاری شهرمان بانه» حرف می‌زد که نگاهی به وقایع تلخ روزهای جنگ و بمباران شهر داشت، وقایعی که بخشی از تاریخ فرهنگ پایداری کردستان را می‌توانست ثبت کند، فراخوان طرح را ما در روژان هم منتشر کردیم اما حیف که دست اجل مهلت نداد و خیلی زود روح بلندش به آسمان پرکشید و همه ما را در غم فقدان خود سوگوار کرد، روحش شاد و یادش گرامی.