رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • دوشنبه ۱ بهمن ۱۳۹۷
  • الإثنين ۱۴ جماد أول ۱۴۴۰
  • 2019 Monday 21 January

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • پنجشنبه ۳ آبان ۱۳۹۷ - ۱۴:۴۶
  • کد خبر : 4432
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : فضاهای ناامن آموزشی؛ چه کسی پاسخ‌گو است

سالیانی است این مملکت از غیر استادارد و ناایمن بودن فضاهای آموزشی در نقاط چندی از شمال تا جنوب و از غرب تا شرق درد می کشد دردی که گاه گاهی با فرو ریختن دیوار و سقف مدارس برروی دانش آموزان و معلم کلاس وجان سپردن و مجروح و معلول شدن عده ایی از دانش […]

سالیانی است این مملکت از غیر استادارد و ناایمن بودن فضاهای آموزشی در نقاط چندی از شمال تا جنوب و از غرب تا شرق درد می کشد دردی که گاه گاهی با فرو ریختن دیوار و سقف مدارس برروی دانش آموزان و معلم کلاس وجان سپردن و مجروح و معلول شدن عده ایی از دانش آموزان و معلمان زندگی هایی را نابود ساخته و خانواده هایی را به عزا نشانده و یا سرنوشت‌هایی را به کلی تغییر داده است موضوعی که در سیستان و در استان های شمالی کشور و در غرب و در کردستان تکرارهایی داشته وقربانیان چندی را هم گرفته و در پی هر حادثه جامعه شاهد ابراز تاسف و تالم و همدردی صرفا زبانی مسئولان استانی و گاها کشوری بوده که این ابراز همدردی با اشاره دادن جامعه و مسئولان از جانب روشنفکران و فعالان اجتماعی به تمثیلات مشابه در ممالک توسعه یافته که استعفای مسئولان و وزیران را در پی داشته به شکل گیری بحث ها و مجادلات و جبهه‌گیری‌هایی در فضای مطبوعاتی و مجازی منجر شده است که می‌توان گفت این بحث و جدل های نظری تاکنون دستاورد قابل ملاحظه ایی برای جامعه ازمنظر کاهش تهدیدات و فراهم ساختن آرامش فکری و روانی از منظر ایمن سازی فضا و زیان‌دیدگان به لحاظ رسیدگی و التیام درد و فراهم کردن درمان واستحصال بهبودی و حصول سلامتی نداشته و بنظر می رسد در بر همان پاشنه می چرخد و گویا قرار هم نیست این شرایط بغرنج وتهدید آمیز تغییر آنچنانی یابد.و جامعه ازبابت فراهم بودن ایمنی فضاهای آموزشی آرامش بایسته و شایسته را تجربه کند. اما آنچه ضروریست دراین مقال مورد توجه قرار گیرد اینست که آیا عزم واراده‌ایی مبنی بر حل این معضل وجود دارد؟ مانع کدام است؟ راه حل چیست؟ و مقام مسئول قادر به گشایش این گره کور کدام است؟
در قصور و کوتاهی مقامات مسئول وزراتخانه و حتی مسئولان استانی در زمینه کمبود فضای آموزشی و نا ایمن بودن آنها شکی نیست اما با این حال به رغم باور رایج در جامعه استعفای مسئولان استانی و حتی شخص وزیر را هم راه حل رفع این مشکل و مشکلات چندی از این قبیل ندانسته چرا که نفس استعفای مسئولان در حالات مشابه در جهان توسعه‌یافته با استعفای مسئولان در کشور ما آنهم اگر صورت پذیرد متفاوت است؛ استعفای مقام مسئول در دنیای مدرن و توسعه‌یافته اقرار به اهمال و سهل‌انگاری و یا عدم دقت درجزئیات امور از جانب شخص مسئول با وجود فراهم بودن تمام و کمال امکانات و زمینه‌سازی‌های لازم از قبل است. عذر خواهی از تک تک افراد جامعه است بخاطر اشتغال در پستی که شایستگی، توانایی و قابلیت‌های اجرای مسئولیت‌های آن را نداشته و تعهد به جامعه است که از آن بعد آن شخص حق ایفای نقش در آن پست و نظیر آن را از خود سلب کند چرا که دولت و ملت و مجلس و اصحاب رسانه و افکار عمومی بر مهیا بودن بستر صحیح فعالیت و امورات جاری مربوطه وقوف و آگاهی دارند اما در ایران ما در جلسه معارفه مسئولین عالی‌رتبه وحتی در جلسه اخذ رای اعتماد وزرای پیشنهادی رئیس جمهور از مجلس قبول مسئولیت با وجود اذعان به کاستی‌ها شجاعت خوانده می‌شود و این ویژگی شجاعت‌خوانده، یکی از دلایل اقناع نمایندگان است که منجر به رای اعتماد هم می‌شود و لذا در آخرین حد خود اگر در چنین حالتی در ایران ما استعفایی رخ دهد در قالب ایجاد و اعمال فشاری بر مسئولین بالایی نظیر رئیس کابینه و مجلس قرار خواهدگرفت؛ فشاری که مقطعی و زودگذر و به احتمال زیاد از جانب آن مقامات هم نادیده گرفته می‌شود و لذا بی اثر خواهد بود. بنابراین دراین زمینه در کشورما با بروز مشکلات و سوانحی نبایستی انتظار استعفا داشت و در صورت وقوع استعفا هم نمی‌توان انتظار بهبوده و تغییر کلی وشایانی را در امور داشت. عزم و اراده جدی بر رفع این معضل را بایستی در اولویت‌های کاری کاندیداهای ریاست جمهوری و رئیس جمهور جستجو کرد رئیس جمهوری که آموزش، اولویت اولش نباشد رئیس جمهوری که معلم و معیشت معلمش از اولویت‌های برنامه کاریش نباشد رئیس جمهوری که در اولین روز تصمیم به کاندیداتوری ریاست جمهوریش فرد سکاندار آموزش و پرورشش را مشخص نکرده باشد و اولویت‌های آموزش و پرورش را با مبنا قرار دادن افکار شخص مورد نظر تعیین نکرده باشد، ایمن‌سازی فضاهای آموزشی مناطق دور افتاده و صعب‌العبور در کجای برنامه‌اش جای می گیرد.
در کنار رئیس دولت، نمایندگان مجلس در قبال حوادث ناشی از نا ایمن بودن فضاهای ادارات دولتی و در راس آن مدارس از مسئولین تراز اول می‌باشند که در عمل به وظایف خود در قبال مردم کوتاهی و قصور داشته‌اند چرا که در مقام امر و نهی، این مجلس است که با تصویب قانون دارا بودن حداقل شرایط توانایی منع دولت در عدم بکارگیری و از رده خارج نمودن فضاها و امکاناتی را در سطح جامعه از حیث تعیین دارا بودن شرایط و ویژگی‌های استاندارد را در اختیار دارد.
همچنین مجلس می تواند با بهره‌گیری از اهرم نظارت خود، دولت را به کاستی‌های آموزش چه در زمینه زیر ساخت‌ها و سخت‌افزار وچه در زمینه برنامه و نرم‌افزارهای آن، توجه داده و با موافقت با بودجه‌های پیشنهادی دولت، دولت را به فراهم نمودن استانداردهای جهانی مورد نظر سازمان‌های مرتبط با یونسکو موظف سازد.

هادی محمدیان

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

به یاد کاک رحیم ذبیحی

هژیر الله‌مرادی انگار همین دیروز بود به دفتر روژان آمد، مانند همیشه با چهره‌ای خندان و چند ایده جدید که انجام هرکدام می‌توانست چراغی روشن فراروی نسل آینده باشد، کاک رحیم تنها یک کارگردان و فیلمساز عادی نبود. او غم مردم داشت و پشت هرکدام از آثارش می‌توان انبوهی از رنج و مرارت را دید. خود می‌گوید: غمی انسانی از من یک فیلمساز ساخت. در باره روژان نیز گفت: همان نشریه‌ای است که سالها انتظار بودنش را داشتیم. مرگ حق است اما افسوس که برای رحیم ذبیحی زود بود و طرحهایش ناتمام ماند. از تهیه فیلمی بنام «روزی، روزگاری شهرمان بانه» حرف می‌زد که نگاهی به وقایع تلخ روزهای جنگ و بمباران شهر داشت، وقایعی که بخشی از تاریخ فرهنگ پایداری کردستان را می‌توانست ثبت کند، فراخوان طرح را ما در روژان هم منتشر کردیم اما حیف که دست اجل مهلت نداد و خیلی زود روح بلندش به آسمان پرکشید و همه ما را در غم فقدان خود سوگوار کرد، روحش شاد و یادش گرامی.