رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • سه شنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷
  • الثلاثاء ۴ ربيع أول ۱۴۴۰
  • 2018 Tuesday 13 November

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • پنجشنبه ۳ آبان ۱۳۹۷ - ۱۴:۴۶
  • کد خبر : 4432
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : فضاهای ناامن آموزشی؛ چه کسی پاسخ‌گو است

سالیانی است این مملکت از غیر استادارد و ناایمن بودن فضاهای آموزشی در نقاط چندی از شمال تا جنوب و از غرب تا شرق درد می کشد دردی که گاه گاهی با فرو ریختن دیوار و سقف مدارس برروی دانش آموزان و معلم کلاس وجان سپردن و مجروح و معلول شدن عده ایی از دانش […]

سالیانی است این مملکت از غیر استادارد و ناایمن بودن فضاهای آموزشی در نقاط چندی از شمال تا جنوب و از غرب تا شرق درد می کشد دردی که گاه گاهی با فرو ریختن دیوار و سقف مدارس برروی دانش آموزان و معلم کلاس وجان سپردن و مجروح و معلول شدن عده ایی از دانش آموزان و معلمان زندگی هایی را نابود ساخته و خانواده هایی را به عزا نشانده و یا سرنوشت‌هایی را به کلی تغییر داده است موضوعی که در سیستان و در استان های شمالی کشور و در غرب و در کردستان تکرارهایی داشته وقربانیان چندی را هم گرفته و در پی هر حادثه جامعه شاهد ابراز تاسف و تالم و همدردی صرفا زبانی مسئولان استانی و گاها کشوری بوده که این ابراز همدردی با اشاره دادن جامعه و مسئولان از جانب روشنفکران و فعالان اجتماعی به تمثیلات مشابه در ممالک توسعه یافته که استعفای مسئولان و وزیران را در پی داشته به شکل گیری بحث ها و مجادلات و جبهه‌گیری‌هایی در فضای مطبوعاتی و مجازی منجر شده است که می‌توان گفت این بحث و جدل های نظری تاکنون دستاورد قابل ملاحظه ایی برای جامعه ازمنظر کاهش تهدیدات و فراهم ساختن آرامش فکری و روانی از منظر ایمن سازی فضا و زیان‌دیدگان به لحاظ رسیدگی و التیام درد و فراهم کردن درمان واستحصال بهبودی و حصول سلامتی نداشته و بنظر می رسد در بر همان پاشنه می چرخد و گویا قرار هم نیست این شرایط بغرنج وتهدید آمیز تغییر آنچنانی یابد.و جامعه ازبابت فراهم بودن ایمنی فضاهای آموزشی آرامش بایسته و شایسته را تجربه کند. اما آنچه ضروریست دراین مقال مورد توجه قرار گیرد اینست که آیا عزم واراده‌ایی مبنی بر حل این معضل وجود دارد؟ مانع کدام است؟ راه حل چیست؟ و مقام مسئول قادر به گشایش این گره کور کدام است؟
در قصور و کوتاهی مقامات مسئول وزراتخانه و حتی مسئولان استانی در زمینه کمبود فضای آموزشی و نا ایمن بودن آنها شکی نیست اما با این حال به رغم باور رایج در جامعه استعفای مسئولان استانی و حتی شخص وزیر را هم راه حل رفع این مشکل و مشکلات چندی از این قبیل ندانسته چرا که نفس استعفای مسئولان در حالات مشابه در جهان توسعه‌یافته با استعفای مسئولان در کشور ما آنهم اگر صورت پذیرد متفاوت است؛ استعفای مقام مسئول در دنیای مدرن و توسعه‌یافته اقرار به اهمال و سهل‌انگاری و یا عدم دقت درجزئیات امور از جانب شخص مسئول با وجود فراهم بودن تمام و کمال امکانات و زمینه‌سازی‌های لازم از قبل است. عذر خواهی از تک تک افراد جامعه است بخاطر اشتغال در پستی که شایستگی، توانایی و قابلیت‌های اجرای مسئولیت‌های آن را نداشته و تعهد به جامعه است که از آن بعد آن شخص حق ایفای نقش در آن پست و نظیر آن را از خود سلب کند چرا که دولت و ملت و مجلس و اصحاب رسانه و افکار عمومی بر مهیا بودن بستر صحیح فعالیت و امورات جاری مربوطه وقوف و آگاهی دارند اما در ایران ما در جلسه معارفه مسئولین عالی‌رتبه وحتی در جلسه اخذ رای اعتماد وزرای پیشنهادی رئیس جمهور از مجلس قبول مسئولیت با وجود اذعان به کاستی‌ها شجاعت خوانده می‌شود و این ویژگی شجاعت‌خوانده، یکی از دلایل اقناع نمایندگان است که منجر به رای اعتماد هم می‌شود و لذا در آخرین حد خود اگر در چنین حالتی در ایران ما استعفایی رخ دهد در قالب ایجاد و اعمال فشاری بر مسئولین بالایی نظیر رئیس کابینه و مجلس قرار خواهدگرفت؛ فشاری که مقطعی و زودگذر و به احتمال زیاد از جانب آن مقامات هم نادیده گرفته می‌شود و لذا بی اثر خواهد بود. بنابراین دراین زمینه در کشورما با بروز مشکلات و سوانحی نبایستی انتظار استعفا داشت و در صورت وقوع استعفا هم نمی‌توان انتظار بهبوده و تغییر کلی وشایانی را در امور داشت. عزم و اراده جدی بر رفع این معضل را بایستی در اولویت‌های کاری کاندیداهای ریاست جمهوری و رئیس جمهور جستجو کرد رئیس جمهوری که آموزش، اولویت اولش نباشد رئیس جمهوری که معلم و معیشت معلمش از اولویت‌های برنامه کاریش نباشد رئیس جمهوری که در اولین روز تصمیم به کاندیداتوری ریاست جمهوریش فرد سکاندار آموزش و پرورشش را مشخص نکرده باشد و اولویت‌های آموزش و پرورش را با مبنا قرار دادن افکار شخص مورد نظر تعیین نکرده باشد، ایمن‌سازی فضاهای آموزشی مناطق دور افتاده و صعب‌العبور در کجای برنامه‌اش جای می گیرد.
در کنار رئیس دولت، نمایندگان مجلس در قبال حوادث ناشی از نا ایمن بودن فضاهای ادارات دولتی و در راس آن مدارس از مسئولین تراز اول می‌باشند که در عمل به وظایف خود در قبال مردم کوتاهی و قصور داشته‌اند چرا که در مقام امر و نهی، این مجلس است که با تصویب قانون دارا بودن حداقل شرایط توانایی منع دولت در عدم بکارگیری و از رده خارج نمودن فضاها و امکاناتی را در سطح جامعه از حیث تعیین دارا بودن شرایط و ویژگی‌های استاندارد را در اختیار دارد.
همچنین مجلس می تواند با بهره‌گیری از اهرم نظارت خود، دولت را به کاستی‌های آموزش چه در زمینه زیر ساخت‌ها و سخت‌افزار وچه در زمینه برنامه و نرم‌افزارهای آن، توجه داده و با موافقت با بودجه‌های پیشنهادی دولت، دولت را به فراهم نمودن استانداردهای جهانی مورد نظر سازمان‌های مرتبط با یونسکو موظف سازد.

هادی محمدیان

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...