رفتن به بالا

روزنامه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی رۆژان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • سه شنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۷
  • الثلاثاء ۱۱ ربيع أول ۱۴۴۰
  • 2018 Tuesday 20 November

  • روزنامه روژان

    صاحب امتیاز و مدیر مسوول: سلیمان الله‌مرادی

    ..............................................................

    نشانی: سنندج - میدان آزادی - انتهای کوچه سجادی (کوچه رزان) - پلاک ۱۱۵

    کد پستی: ۳۳۹۵۳-۶۶۱۳۷

    ..............................................................

    تلفن: ۳۳۲۳۸۵۴۵-۰۸۷

    ای‌میل: info@rojanpress.com

    کانال تلگرام: rojanpress@


اوقات شرعی

  • یکشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۵ - ۱۴:۵۴
  • کد خبر : 736
  • هفته‌نامه روژان
  • چاپ خبر : خودم را یک خوشنویس حجام می‌دانم
گفتگو با حسین انجمن، خوشنویس کردستانی

خودم را یک خوشنویس حجام می‌دانم

برای دیدار با هنرمند خوشنویس و طراح، در بعدازظهر گرم مردادی به کارگاه کوچکش روبروی پل کمانگردر خیابان استانداری با درختان کهنسالش می روم.
حسین «انجمن» (زمانی) در خانواده‌ای هنرمند و با الگو و زیر نظر برادر بزرگترش حسن انجمن که از خوشنویسان به نام کردستان و دارای درجه استادی از انجمن خوشنویسان ایران است، پرورش یافته و از همان ایام نوجوانی به خط و نقاشی می‌پردازد. از سال ۱۳۸۰ به طور جدی شروع به کار می‌کند و در کنار خوشنویسی به هنر حجمی به عنوان راهی نو روی می‌آورد. آثار حجمی وی در کارگاهش رقص واژه و ندا و شور شعر را در بطن گجی زمزمه می‌ کرد. حرف‌های این هنرمند را در ادامه بخوانیم:

 *درصورت امکان در مورد شکل‌گیری آثار حجمی‌تان به عنوان آثاری تأثیرگذار و دارای رنگ و بوی خاص، توضیح بفرمایید.

فکر اولیه و ایده آثار برمی‌گردد به سال‌های ۸۹-۸۸ و این فکر ناشی از آن بود که همیشه بر این باور بودم که احساس نیاز شدیدی به یک حرکت تازه و نو در زمینه خوشنویسی دارم و می‌خواستم خط رو از چهارچوب قاب آویزان به دیوار یک قدم جلوتر یا به اصطلاح نزدیک‌تر و صمیمی‌تر به میان مردم بیاورم و تا حد زیادی هم محقق شد. به‌طوری که الان این آثار در هر جمع و محفلی همچون انسان‌های موجود در آن حاضرند و احساس وجود بودن می‌کنند، به این معنا که توانسته‌ام این آثار را کاملا به صورت سه بعدی در اختیار مخاطب بگذارم تا درک کار برای بیننده ساده‌تر و قابل لمس‌تر باشد. از نظر تأثیرگذاری هم چون کار نو و حرکت تازه‌ای است، پس بی شک تاثیرگذار خواهد بود.

 

*هنگام اجرای آثار حجمی هم چون خوشنویسی پایبند به اصول و قواعد هستید؟

مسلما، به همان اندازه که سعی کردم قاعده و قانون خوشنویسی را در کارهایم رعایت کنم، شاید بیشتر از آن در این آثار نیاز به تجسم و طراحی دارد و این دو هنر را باید آن گونه که شایسته و لایق هستند؛ بتوانی به مرحله اجرایی برسانی و کاری درخور شأن این دو هنر والا ارائه دهی. شاید اگر در مرحله اجرا که همان فنی بودن هست، تجربه کافی نمی‌داشتم و خلاقیت هم اتفاق نمی‌افتاد، هیچوقت موفق به خلق این آثار نمی‌شدم، به خاطر همین موضوع من خودم را صرف یک خوشنویس و یا یک طراح صرف نمی‌دانم.

 

 *درآثار شما نوعی شاعرانگی وجود دارد که برای مخاطبان‌تان قابل دیدن و پذیرش است. در مورد این که چگونه به این نوع ازآثار رسیده‌اید و چگونه می‌توان رسید توضیح دهید؟

شعر در واقع دارای واژه‌هایی است که شاعر با حس و شعور و خلاقیت خویش، تلاش در تبدیل این دسته واژه‌ها به یک شعر و سروده زیبا برای رساندن مفهوم خاص را دارد. با این تفاوت که من باید در قالب یک واژه کل داستان را روایت‌گر باشم ولی تفاوت دیگر در این جاست که من واژه‌هایی ندارم که با آن‌ها بتوانم مفهومم را بیان کنم، حضور خط آن هم خط  زیبای نستعلیق، با این همه رقص و لطافت و فرم‌های زیبا که داراست، با فرم دادن به این خط زیبا و گاهی با پیچش و در هم آمیختن دو واژه با هم راوی یک داستان یا بیانگر یک افسانه قدیمی و حتی یک تراژدی تلخ می‌باشم.

 

*ادبیات-کردی یا فارسی- چگونه در آثار شما تبدیل به واژه می‌شود که همان احساسی که مثلا از خواندن غزل به دست می‌آید در آثار شما هم به خوبی دیده می‌شود؟

ادبیات بستر و همزیست موسیقی کلامی و خوشنویسی و طراحی است. به طور مثال در تعدادی از کارهایم بر روی واژه عشق کار کرده‌ام و این‌که بنده می‌خواستم معانی ژرف و زیبایی که از این واژه به ذهن انسان می‌رسد اجرا کنم و خود واژه عشق این پتانسیل را داراست که انتقال دهنده احساسات متفاوت را از ادبیات غنی این مرز و بوم داشته باشد، یعنی هر کدام از کارهایم دارای پس زمینه خاص فکری و برگرفته از یک داستان است.

 

*با توجه به فضای کنونی، خوشنویسی کردستان را چطور می‌بینید، آیا کردستان را می‌توان از نواحی غنی خوشنویسی ایران دانست؟کردستان همواره یکی از قطب‌های هنری در رشته‌های مختلف هنر بوده است و اساتید و هنرمندان تاریخ‌ساز همچون حضرت سید علی اصغرکردستانی، خانواده‌های کامکار، عندلیبی، ضیاالدینی، خلیلی‌فرد را دارد. در زمینه هنر خوشنویسی -موضوع بحث ما- چون تکنیک‌های هنری در زمینه خط است، جا دارد یاد و نگاهی به گذشته داشته باشیم. استاد میرزا عبدالحمید  ملک الکلامی مجد کردستانی(امیرالکتاب) یکی از خوشنویسان به نام در ۱۰۰ سال اخیر بوده و یکی از افتخارات نه تنها کردستان بلکه ایران بوده و هست. متأسفانه در حق ایشان بی مهری‌ها کرده‌اند و بدون تعارف بگویم در صد سال اخیر یکی از سه خوشنویس درجه ۱ و طراز اول در ایران استاد ملک الکلامی است و مایه فخر کردستان می‌باشد. امروز هم خوشنویسان کردستانی به نامی همچون تارکی بر آسمان خوشنویسی ایرا ن می‌درخشند همچون استاد فاتح عزت‌پور، استاد حسن انجمن و استاد سعید قادری و دیگر هنرمندان خوشنویس که دارای قابلیت‌های مختلف در کار و سبک خودشان هستند.

 

نظرتان در مورد گنجینه‌های غنی گذشتگان در زمینه خوشنویسی و راه درست به‌کارگیری و استفاده از آن‌ها چیست؟

ما هر چه داریم از گذشتگان است و خود را مدیون تلاش‌ها و زحمات آنان در امر آموزش و ارتقاء هنر آنان در رساندن به ما هستیم و بر ماست که راه آنان را ادامه دهیم. کسانی همچون استاد ملک الکلامی، ملا حسن حزین کردستانی و میرزا نظام الدین گروسی هر کدام دارای اعتبار و سند تاریخی و گنجینه‌ای برای تاریخ خوشنویسی کردستان بوده‌اند و بر ماست که قدرشناس زحمات آنان باشیم. گرچه امروز ما شاهد پیشرفت‌های خوبی در زمینه گرایش‌های نوین بوده و هستیم و همواره در بسط و گسترش آن در تلاشیم، ولی ریشه و ثمره این‌ها هم به همان گذشتگان هنر مقدس خوشنویسی برمی‌گردد.

 

آیا نقاشیخط یک شیوه و سیاق در خوشنویسی و دور شدن از خط و نزدیکی شدن به هنر نقاشی است؟

هنر خوشنویسی شیوه‌ای همواره مایه مباهات کلام باری تعالی بوده است و بی شک بار این مسئولیت را نیز بر دوش خود احساس می‌کند که باید نشان وصل و تجلی را به عاشقان برساند و راوی عشق گردد. انجام رسالت خود را نیز تنها در سایه وفادار ماندن به شیوه‌های پیشینیان می‌داند که تحمل رنج بی سکون آنان این هنر را وامدار خود ساخته‌است. اما نقاشیخط هنوز در آغاز راه است و بهاران بسیار در پیش رو دارد برای تحقیق آرمان‌های خویش از هر امکانی بهره می‌جوید. حرکت قلم، رنگ، طرح، فرم، خلاقیت این‌ها را در مجموع به هم می‌آمیزد تا طرحی نو در اندازد. نقاشیخط که با این نام و نشان گذشته‌ای نه چندان دور را در پی دارد که بر آن است جای خود را در همسایگی دیگر شیوه‌ها بگشاید. در کنار استادان مسلم خط و خوشنویسی از موزه‌ها و گالری بزرگ سر بیرون آورد.

 

چگونه به سمت طراحی و حجمی کار کردن خوشنویسی رفتید؟

حجم عنصر اصلی کار مجسمه‌سازان است. نمایش حجم در فضا و روابط متقابل آن با فضای پیرامون اصل مهم مجسمه‌سازی است، این روابط در نقش‌برجسته که از یکسو با نقاشی و از سوی دیگر با معماری در ارتباط است و اجسامی دارای سه بعد، طول ، عرض، ارتفاع یا عمق هستند. منبع اصلی این پروژه شاید بتوان الهام از کارهای «هیچ» استاد تناولی نام برد و همواره به این فکر کرده‌ام که می‌توان فراتر از استاد تناولی کار کرد، چرا که ایشان فقط  روی کلمه هیچ کار کرده‌اند و واقغا زیبای زیبا هم هست و آن هم برای خودش فلسفه و مباحث جداگانه‌ای دارد. نظر بنده این است که می‌توان کلمات دیگر با پیچ و خم‌های متفاوت و فرم‌هایزیبا و متناسب با همان کلمه و یا حرف اجرا نمود. این بود که به راستی ذهنم درگیر شد و مطالعاتی در این زمینه شروع کردم، هر چند که راضی کننده نیست اما قابل قبول هست.    جایگاه جریان‌سازی درخوشنویسی کردستان در کجاست، آیا شخص شما یک هنرمند خوشنویس جریان‌ساز در کردستان می‌باشید؟ کردستان همواره مهد استادان به نام و طراز اول بوده است که مایه فخر و مباهات این سرزمین بوده‌اند در میان آن‌ها  می‌توان به ملا حسن حزین کردستانی اشاره کرد که کارهای آن استاد گرانمایه در موزه‌های دنیا نصب شده است و به نظرم این جریان پا به پای هنرمندان عثمانی حرکت داشته و الان هم این حرکت با دستان توانمند استادان درجه یک حاضر رو به جلو است و دوباره عرض می‌کنم حضرت امیرالکتاب یکی از مفاخر و یکی از سه اساتید درجه یک صد سال گذشته بوده است. این پیشینه و این راه بستری فراهم کرده است که جوانان این دیار به خوشنویسی روی آورده  هنرمندان قابلی در حال حاضر قلمرانی می‌کنند و یقینا این جریان و حرکت هدیه و میراث  از گذشتگان است. بنده نیز به عنوان یک عضو کوچک از این قافله مشغول قلمرانی هستم و همواره دغدغه‌ام پیشرفت و ترقی این هنر مقدس وآسمانی بوده و هست

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت روژان

نگاهی به سوانح دلخراش جاده‌ای در راه‌های استان کردستان

گوش‌هایی که نمی‌شنوند و چشم‌هایی که نمی‌بینند

بامداد سەشنبه ۲۰ تیر درحالیکه غالب مردم براساس نظم و گردش شبانەروز در بستر خواب بودند جمعیتی از شهر سنندج، به اقتضای نیاز و کار ضروری عزم سفر کردند تا در این گردش روزگار به نیازهای خود پاسخ دهند اما انگار مقدر چنین بود که به مقصد نرسند و در همان ابتدای سفر راهی دیار باقی شوند. حادثه دلخراشی که به سبب ارتباطات پیشرفته و شبکەهای اجتماعی خواب را در همان نیمەهای شب از چشم هموطنان ربود و به خبر اول خبرگزاری‌های ایران تبدیل شد، به گونەای که سه روز عزای عمومی اعلام شد و مقامات کشور از رئیس جمهور و رئیس مجلس گرفته تا بسیاری از وزرا و شخصیت‌های مطرح کشور با صدور پیامهایی به ابراز همدردی با مردم داغدار کردستان پرداختند و  روز پنجشنبه نیز خبر آن در صفحه اول همه روزنامەهای سراسری قرار گرفت. مرگ دست کم ۱۱ نفر که به سبب نوع حادثه قلب بسیاری‌ها را جریحەدار کرد. نکته حائز اهمیت در این رویداد تلخ ایجاد موجی از حزن و اندوه در عرصه استانی و ملی بود که اگر نبود این ابراز همدردی‌ها شاید تالم ناشی از آن برای  خانواده‌های داغدار قابل تحمل نبود. اما پیرامون این سانحه نکاتی قابل تامل است که بیان آن ضروری به نظر می‌رسد: ۱- تلنگری بود به مسوولان که هشدار رسانه‌ها و کارشناسان را جدی بگیرند. نقطه وقوع حادثه به عنوان مکانی حادثه خیز بارها مورد نقد قرار گرفته بود اما دریغ از یک پاسخ منطقی! ۲- بارها گفتیم و بار دیگر تکرار می‌کنیم، مردم کمبودها و ناملایمات را تحمل می‌کنند اما بی‌توجهی، اهمال، فخرفروشی و بی‌عدالتی ازسوی مسئولان را تحمل نمی‌کنند. شکی نداریم که با هزینه چندبرابرهم که شده این مسیر تحت فشار افکارعمومی در کوتاه‌ترین زمان اصلاح خواهد شد، همچنانکه قطعه‌ای از مسیر راه سنندج- حسین آباد، در سال 1382 پیش پس از واژگونی تانکر حامل مواد شیمیایی MTBE و سرازیر شدن مواد آن به داخل آب سد قشلاق بلافاصله اصلاح شد، آیا بهتر نیست قبل از وقوع حوادث تلخ و تحمیل هزینه‌های بسیار گوشها را بروی انتقادات بگشایند و اینقدر بیخیال نباشند. حتما باید جان چند نفر گرفته شود تا معبری حادثه خیز اصلاح شود؟ 3- بارها از تردد تانکر‌های نفتکش در جاده‌های کردستان به عنوان ارابەهای مرگ و کابوس نام برده شده است و سال‌هاست واژگونی تانکر‌ها که نفت و مشتقات نفتی عراق را از طریق جاده‌های باریک و ناامن کردستان به ویژه مریوان و سنندج به ایران می‌آورند یا محصولات نفتی فراوری شده مانند بنزین و گازوئیل را به آن کشور منتقل می‌کنند، همچون کابوسی مردم و محیط زیست منطقه کردستان را تهدید می‌کند. گفته می‌شود در سوآپ نفتی ایران و عراق روزانه ۳۰ تا ۶۰ هزار بشکه نفت خام از طریق مرز به پالایشگاه‌های کرمانشاه، شازند، تهران و تبریز انتقال داده می‌شود و ایران معادل آن را در بنادر صادراتی جنوب تحویل مشتریان عراق می‌دهد. آمار تردد روزانه از ۶۰ تا ۴۰۰ کامیون در محور مریوان – سنندج که یکی از باریک‌ترین و ...